door Arno Deceuninck

Tijdens je jaren aan de universiteit bots je ongetwijfeld tegen zaken waarvan je denkt dat ze beter kunnen. Gelukkig staat er een heel arsenaal aan stuvers (studentenvertegenwoordigers) klaar om jou te vertegenwoordigen en om studeren aan de universiteit nóg beter te maken.

door Jeroen Standaert

Symphonic City Sounds (SCS), opgericht in 2019, is het symfonisch orkest van UAntwerpen en AP Hogeschool. Na de coronastop vonden we ons ritme terug en konden we in de lokalen van Prinses16 aan een gestaag tempo werken richting een eerste optreden.

door Floor Vandevelde

Wij zijn de Antwerpse Studentenharmonie (ASH), een bruisend orkest voor alle studenten, alumni en Erasmusstudenten van de Antwerpse universiteiten en hogescholen. Om een duidelijker beeld te kunnen geven van wie we zijn en wat we doen, stelden we onze ASH-ers enkele vragen over wat hen motiveert en inspireert om muziek te blijven maken tijdens de drukke studentenjaren.

Is wekenlang repeteren, optreden voor volle zalen en eindeloze teksten uit je hoofd leren niets voor jou, maar voel je je tóch een performer in hart en nieren? Dan is De Mimosaurus misschien wel je ideale club! De club voor improvisatietheater aan UAntwerpen biedt je elke week kans om je scherpe tong en je gevatte humor bij te schaven. Op een ongelooflijk hete zomerdag sprak dwars met Arno De Facq en Franz De Mets, respectievelijk socialemediavlinder en evenemens van de mimo.

UKA

door Linde Verheyden

Het UKA? Dat is natuurlijk het Universitair Koor Antwerpen! Als studenten van Universiteit Antwerpen en omliggende hogescholen komen wij elke week samen om te zingen en plezier te maken, met andere woorden echt een koor voor en door studenten. Wij treden twee keer per academiejaar op met ons groots Winter- en Lenteconcert. Maar leg vooral niet te veel druk op jezelf, want tussendoor gaan wij gewoon gezellig op weekend en stranden we na onze repetities menigmaal in ’t Waagstuk, onze favoriete kroeg.

Vlak voor de examenperiode van het tweede semester vielen vorig academiejaar twee theaterstukken gespeeld én geregisseerd door studenten van UAntwerpen te bewonderen. Toen een succesvoorstelling van Zwanemans me een kopstoot op mijn eerder kritische omhooggetrokken wenkbrauw gaf, had ik best spijt dat ik de week erop had volgeboekt en niet naar Extreem pittoresk kon gaan kijken. Het amateurtheater van studentengezelschap De Bromvlieg verdient in ieder geval aandacht.

Het goede nieuws is dat studeren een mooie tijd van zelfverrijking en ontplooiing kan zijn – hoezee! Het slechte nieuws is dat, zoals bij elke periode in een mensenleven, dat niet 24/7 het geval zal zijn. Voor sommige studenten is het zelfs erg zwaar, tot op het punt van een burn-out. Hoe zit het precies met die burn-outpandemie van tegenwoordig? Loop ik gevaar? dwars legde haar oor te luister bij Sara Erreygers en Jonas Vandenbergh, respectievelijk studentenpsychologe bij het STIP en vrijwilliger bij Students for Students.

Straten vol kleurrijke vlaggetjes verwelkomen ons na een vermoeiende autorit van meer dan anderhalf uur. We konden ons niets voorstellen bij het West-Vlaamse Westouter en kwamen tijdens de lange rit niet verder dan wat gemopper over de keuze voor dat verre dorpje en de discussie of het nu als Westouwter of Westoeter uitgesproken werd. Toch trokken we er met enkele dwarsers naartoe, want van 7 tot 10 juli stond het volledige dorp in het teken van theaterfestival Spots op West.

door Michèle Peters

Het weekend van 29 april tot 1 mei was vervuld van literaire interesses. Professor K. Gyssels organiseerde een vrijwillige studiereis naar Namen waarin we ons konden onderdompelen in de Franse literatuur en cultuur in een Franstalige provinciestad met veel allure. Daartoe nodigde ze al haar studenten uit die een van haar literatuurvakken volgen in derde Bachelor of in de (edu)Master. Hoewel ons groepje van tien studentes vrij heterogeen was, heerste er een zeer aangename sfeer. We deelden allen eenzelfde interesse: Franse literatuur en cultuur, gevoed door een stevige fibre historique

Het is eng hoe snel je tas gepakt is als je weggaan wil. Het was een rode tas, eentje die al jaren in mijn kamer pronkt, wachtend tot ik haar ooit zou gebruiken. Maar ze paste nooit bij de outfits die ik uitkoos en toen het misging tussen de gulle schenker en mij, voelde het al helemaal ongepast. Maar vandaag past het wel. Er past meer in het vuurrode ding dan je op het eerste gezicht zou denken. Mijn hele hebben en houden krijg ik erin, het hebben en houden dat ik missen zou althans, in het oude cadeau.