Op het moment dat ik dit schrijf zitten we aan de vooravond van de derde golf van het COVID-19-virus. Of is het nog de tweede golf? De voorbije weken en maanden is de regelgeving rond wat wel en niet mag zo vaak veranderd dat er in mijn omgeving een zekere gevoelloosheid is ontstaan rond het wettelijke kader van doen en laten. Vaste contacten, gewone contacten, knuffelcontacten … of gewoon van iedereen afstand houden, behalve van onszelf? Maakt het eigenlijk allemaal nog wel uit?

Vanuit de vijf Vlaamse universiteiten werd in september de 1000x1000-actie gelanceerd. Het is een oproep om duizend professoren zo ver te krijgen om elk 1000 euro te storten om de onderwijskansen van kinderen en jongeren uit kansarme gezinnen te verbeteren. De actie bestaat niet louter als een vorm van liefdadigheid. De initiatiefnemers, historicus Marnix Beyen en bioloog Lieven Bervoets, zijn beiden professor aan Universiteit Antwerpen. Ze gingen met dwars in gesprek en lichten de actie graag toe. 

De stap naar alleen op kot wonen is voor velen ontzettend moeilijk. Je laat je ouders achter in een verre stad of een ander land. Plotseling ben je zelf verantwoordelijk voor je eten, de was en de plas. Daarbovenop laten sommige studenten ook hun geliefde huisdier thuis achter. Voor degenen die dan toch beslissen om hun pluizige vriend mee te nemen, maken onduidelijke regels en grote werkdruk van talrijke taken, lessen en eventuele studentenjobs het er niet bepaald makkelijker op. 

Wintertijd, winterslaap, winterzon, de begrippen dwarrelen me door het hoofd terwijl ik de aanname dat we in de wintermaanden liever tegen de verwarming aankruipen met de dreigende tweede lockdown probeer te verbinden. Al starend naar de straten, leeggezogen door de avondklok, pen ik neer dat de universitaire code oranje door een federale code rood is overstemd.

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie het begrip ‘koeterwaals’. 

De Slimste Mens toonde het al aan: op maandagen gaan de meeste koppels uiteen. Mijn lieftallig lief – sorry, ex – was even voorspelbaar als altijd en voegde zich ook op dat punt bij de middenmoot. Daar stond ik dan, vlak voordat ik naar mijn les vertrekken moest. Met rode ogen en een spiksplinternieuw aangekocht pakje Kleenex stapte ik dapper op mijn fiets richting Campus Drie Eiken. Te midden van het groen ligt de campus daar, vol laboratoria, artsen in spe en kine’s. Zouden ze mijn hartje ook kunnen genezen?  

Universiteit van Antwerpen, een bron van onderwijs en onderzoek. Met de kant van het onderwijs zijn wij als student goed bekend. Maar het onderzoek is voor ons toch nog vaak een ver-van-mijn-bed-show. dwars schiet te hulp! Wij brengen een deel van de mysterieuze kant van UAntwerpen in het spotlicht. Vandaag op het programma: de knikkebolziekte. Wat is het? Wat zijn de gevolgen? En is er een oplossing?

Waar de bekendste studentenverenigingen veelal prat gaan op hun nachtelijk vertier, zijn er ook verenigingen die meer ruimte bieden voor bezinning. Mahara bijvoorbeeld, de islamitisch geïnspireerde studentenvereniging die zich richt op evenementen zoals lezingen met bezielde sprekers en hulp bij de studies. Een andere optie is Zomaar een Dak, de universitaire parochie. Daar kan je genieten van een goed gesprek met de pastors, een gratis te gebruiken koffiemachine of de discussieavond, Tafels van Verdieping. Tijd voor een gesprek met Yassine Abdellati, student Industrieel Ingenieur en bestuurslid van Mahara, en Hassna El Gazuani, pastor bij Zomaar een Dak. 

Kunstenaar of topsporter, bejaarde of ondernemer, geen enkele soort ontspringt de dans. Je wordt op een dag wakker met de intense drang om je aan Universiteit Antwerpen in te schrijven. Het gevolg: zo veel vreemde vogels dat het uitzonderlijk wordt om normaal te zijn. Elke maand zetten wij een bijzondere student in de kijker.

door Matthias Vangenechten

Driewerf helaas. Vraag me niet hoe we dit coronavirus onder de knoet zullen krijgen. Vraag me wel hoe we dit niet zullen doen. Een virologenorgie houden in de studio van De Afspraak (haha, ocharme je netvlies, gelukkig is oogarts een essentieel beroep) en de mentale last onder studenten ten gevolge van naar dezelfde vier muren, dezelfde vloer en hetzelfde plafond te moeten staren voor zelfs God-weet-niet-hoelang als luxeprobleempje van een verwendekindjesgeneratie wegzetten.