Mogen we de klassieke muziek weldra ten grave dragen? Succesauteur Ilja Leonard Pfeijffer omschreef het genre als een mummie aan het infuus: vergane glorie die tevergeefs in stand wordt gehouden. Wie het programma van de belangrijkste concertzalen bekijkt, merkt een gebrek aan diversiteit. De canon van de klassieke muziek bestaat vooral uit Europese mannen die het tijdelijke voor het eeuwige hebben ingeruild. Tijd voor verandering?

Het is niet omdat je veel onnozele weetjes kent, dat je een betweter bent. Dat bewijst een van onze redacteurs door een waanzinnig interessant, ongelofelijk boeiend of verbluffend spannend feit te delen.

Sinds april loopt er een tentoonstelling over vluchtelingen in het Red Star Line Museum. Vluchtverhalen vertelt in expositievorm persoonlijke verhalen van mensen die hun land ontvluchtten en verweeft ze met de historische context van de (eenen)zeventigste verjaardag van de vluchtelingenconventie van Genève. De tijdelijke tentoonstelling toont zich tragisch actueel nu de oorlog in Oekraïne de gevolgen van gedwongen migratie opnieuw op de kaart zet. Voldoende aanleiding voor dwars om een katern aan het onderwerp te wijden; te beginnen met de expositie zelf. 

De Conventie van Genève van 1951, het vluchtelingenverdrag van de Verenigde Naties, vierde vorig jaar zijn zeventigste verjaardag. Hoewel migratie brandend actueel is, lijkt het verdrag niet tot het collectief geheugen te behoren. Een rondvraag bij mijn medestudenten Geschiedenis leverde vooral vragende blikken op: het verdrag deed bij niemand een belletje rinkelen. 

Associatie Studentenraad Antwerpen (ASRA) heeft een beleidsnota uitgewerkt rond grensoverschrijdend gedrag, op basis van een brede studentenbevraging. ASRA is de overkoepelende studentenraad van Associatie Universiteit en Hogescholen Antwerpen (AUHA), waarvan Universiteit Antwerpen lid is. In de beleidsnota roept ASRA de leden van de AUHA op om in te zetten op de stroomlijning en opvolging van meldingen van grensoverschrijdend gedrag in ruime zin. Dat kan van seksuele aard zijn, maar ASRA wil ook zaken zoals onder andere pestgedrag, discriminatie en stalken aankaarten. 

Het aantal kijkers van de Oscars is significant gedaald over de jaren heen. Toch kan je niet zeggen dat ze nu irrelevant of overbodig zijn. Zonder de Oscars zouden films als Parasite nooit het platform hebben gehad om ook internationaal hun succes te verzilveren. Elk jaar gebeurt er wel iets (gepland of niet) wat je doet ontwaken uit de narcose waar de hosts en overdaad aan reclamesegmenten je onder brengen. Zo ook in 2022.  

Het is niet omdat je veel onnozele weetjes kent, dat je een betweter bent. Dat bewijst een van onze redacteurs door een waanzinnig interessant, ongelofelijk boeiend of verbluffend spannend feit te delen. 

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie ontcijferen we de ‘homoglief’.

Over publicatiedruk is al veel gezegd en geschreven en zal nog veel gezegd en geschreven worden. De plaats waar academici de resultaten van hun onderzoek gepubliceerd moeten krijgen, ontsnapt tot dusver gemakkelijk aan het debat. Ik sprak over de rol van wetenschappelijke tijdschriften met Trudi Noordermeer, departementshoofd bibliotheek en archief van UAntwerpen, en Els Schaerlaekens, hoofd afdeling elektronische informatie van UAntwerpen.

Het zijn geen evidente tijden om voetbalfan te zijn. Komt het voetbal niet in het nieuws door makelaars die coaches en bestuurders onder tafel belonen met dikke enveloppes geld of een zak potgrond, dan wel vanwege de voordelige fiscale regimes waar miljonair-voetballers op kunnen rekenen terwijl de balansen van uw favoriete club bloedroder dan bloed kleuren door funest wanbeheer. En dan moet het slavenfeestje in Qatar dit jaar nog plaatsvinden. Is voetbal louter corruptie en decadentie? Huidige houder van de Leerstoel Club Brugge Robby Houben ziet zaken voor verbetering en nuanceert.