ADEM IN, ADEM UIT

De sneeuw knispert onder Koens voeten terwijl hij dichter naar de rand van het dak schuifelt. Stiekem had hij gehoopt op meer publiek. Met deze karige opkomst had hij dit net zo goed thuis kunnen doen. Koen vermant zich. Hij sluit zijn ogen, tilt zijn rechtervoet op en –  
 

“Yo!” Een schrille vrouwenstem doorklieft de sneeuwstorm en maant die tot stilte. Koens ogen schieten open. Hij wappert met zijn armen om zijn evenwicht te behouden. Op een stroomkabel balanceert een vrouw, gehuld in een lange, zwarte cape. “Wil je wat drinken? Een kalmerend liedje? Een korte meditatie? Wist je dat ademhalingsoefeningen helpen tegen donkere gedachten? Tenminste, ik neem aan dat je daarom hier staat, anders zou ik je hobby’s heroverwegen.” Ze grinnikt. 
 

“Sorry, maar wie ben jij?” 
 

“Valerie.” Als een koorddanseres beweegt ze over de kabel. “Je beschermengel.” 
 

Verbijsterd aanschouwt Koen haar bloeddoorlopen ogen en gele tanden. “Zien die er niet wat … engeliger uit?” 
 

“Je bedoelt die onschuldige, blonde maagden uit de boekjes? Zo’n typische mannenopmerking dat.” 
 

“Noem je mij nou een seksist terwijl ik op het punt sta te springen?” Koen plaatst zijn handen demonstratief tegen elkaar alsof hij op het punt staat een duik te nemen. “Ja, laten we het daar eens over hebben! Als beschermengel wil ik je zeggen: doe het niet!” 
 

“Bedankt voor het advies. Kun je nu gaan? Ik heb nog een to-dolijstje, zeg maar.” Hij spuugt de woorden naar Valerie toe.
 

“Jeetje, zelfs jezelf van kant maken staat op de to-dolijst. Alles draait tegenwoordig maar om productiviteit, je doelen behalen, de grote race tegen de klok. Wat als je wat meer om je heen zou kijken? Wat voor moois zou je dan wel niet zien?” Koen probeert op telepathische wijze Valerie van de stroomkabel te duwen. 
 

“Laten we het eens proberen.” Ze kijkt overdreven om zich heen en ademt diep in. “Ik zie ... sneeuw.” 
 

“Nog een woord en ik spring, raar wijf.” Valerie verstijft. Haar ogen lijken het bloed in Koens aderen te verdampen. Zijn provocerende grijns maakt plaats voor een licht trillende onderlip. Plots staat Valerie naast hem. Ze grijpt Koen bij zijn nek en trekt hem over de rand. Zijn voeten spartelen hulpeloos boven de afgrond. 
 

“Raar wijf?!” Haar stem klinkt als een stroomschok door de leegte. 
 

“N-n-nee. Sorry, ik –” Koen proest de woorden uit zijn dichtgeknepen keel. “Kun je ... me alsje … blieft … neerzetten?” 
 

Valerie briest als een roofdier, maar dan verzacht haar gezicht. Haar gesnuif transformeert in een rustige, gecontroleerde ademhaling. 
 

“Ik zou het waarderen als je wat vriendelijker tegen mij bent. Begrepen?” Haar stem klinkt kalm. “Ja, mevrouw.” Koen weet niet hoe hard hij moet knikken. 
 

Valerie glimlacht voldaan en zet de bibberende Koen terug op het dak. Ze ademt nog eens diep in en uit.  “Waar ademhalingsoefeningen wel niet goed voor zijn, hè?”