Wintertijd, winterslaap, winterzon, de begrippen dwarrelen me door het hoofd terwijl ik de aanname dat we in de wintermaanden liever tegen de verwarming aankruipen met de dreigende tweede lockdown probeer te verbinden. Al starend naar de straten, leeggezogen door de avondklok, pen ik neer dat de universitaire code oranje door een federale code rood is...

Met voorspelbare regelmaat vallen de woorden dat alles voorgoed is veranderd. In zulke situaties valt vaak op dat er heel wat hetzelfde blijft.

Als eerstejaars kan de universiteit binnenstappen nogal overweldigend zijn — als je de juiste deuropening kan vinden tenminste. Met gebouwen in gebouwen, meerdere ingangen, terwijl andere complexen zich te veel distantiëren van de rest, zal een beetje verdwalen in je eerste lesweek eerder regel dan uitzondering zijn. Gelukkig kán verdwalen ook weer nu...

Sinds kort behoor ik tot de zwakkeren, als ik het internet moet geloven tenminste. Ik heb mijn lange lokken afgeschoren en loop nu rond met enkele millimeters aan bruine sprietjes. Toch vul ik bij de corona-enquête van UAntwerpen maar weer in dat ik me niet slechter voel dan gewoonlijk. Ergens is het ook wel fris, zo’n gladde bol.

Het gebeurt niet vaak dat je doelgroep spontaan weggevaagd wordt door een pandemie. Het is dan niet de pest, maar de universiteitsgangen zijn wel uitgestorven. Hamsterende medeburgers binden nog snel een lap voor hun neus terwijl ze de laatste pasta weggrissen en proffen zetten de eerste onwennige stapjes naar online lessen. dwars blijft ook in...

Onlangs had ik weer een retour Nederland geboekt. Ik was net op tijd de trein binnengesprongen en zette me snel tegenover een man en zijn dochter. Kort daarna verscheen de moeder met nog een zoon en peuter uit de tussenruimte. Wat onwennig drukten ze zich in de andere hoek. Enkele ongemakkelijke minuten en een vriendelijke overbuurman later konden ze...

dwars laat komend semester een stuk historie achter. Weliswaar heeft onze verhuis een kleinere impact dan toen ik mijn klompenland achter me liet, maar het effect is hetzelfde. De veredelde bezemkast aan de Kleine Kauwenberg, waar menig dwarser zich verbeet over dt-fouten die net voor de deadline in een artikel waren binnengeslopen, wordt verwisseld...

Laatst ontving ik een orderbevestiging van onze drukker, waarin mijn naam met een extra K geschreven stond. Ik wees het bedrijf op deze fout en meteen kreeg ik antwoord terug dat ze het zo snel mogelijk zouden aanpassen. Toch bleef het me dwars zitten, en waarschijnlijk zou dat voor velen gelden. Onze naam is namelijk het eerste waar we ons mee...

In de naam van journalistiek (en for the fun of it) heb ik voor een webreeks een maand lang plastic afgezworen. Een flinke uitdaging waarbij specifieke producten als yoghurt en toiletpapier meer dan de helft van mijn energie en tijd opslokten. Toch was het grootste deel simpel, snel en niet duur.

De merkwaardig zwoele februaridagen droegen een onheilspellende boodschap over de toekomst met zich mee, maar met de eerste zonnestralen verscheen toch ook een blos op mijn wangen. Ik moet kleur bekennen: het deed me goed.