Dove Cameron is één van de vele voormalige Disneysterren die de tienerrollen achter zich lieten en aan een solocarrière begonnen. Ze begon een paar jaar geleden aan haar carrière en verwijderde in 2022 al haar vorige videoclips, zoals Out Of Touch en We Belong Together. In augustus bracht ze verschillende liedjes uit in een ander genre. Cameron laat het brave Disneymeisje achter zich en laat haar stem en maatschappelijke kritiek horen.

Op 15 november werd de kaap van acht miljard mensen overschreden, zo stond er in de kranten te lezen. Achter dat ene feitje schuilt een moeilijk thema om te bespreken. De meningen zijn grondig verdeeld. Is er wel een probleem en zo ja, waar draait dat probleem dan precies om? Nog ingewikkelder: wat is de oplossing? Als volslagen leek dook ik in bestaande literatuur om erachter te komen waar we staan. Naast papers en opiniestukken las ik We zijn met te veel van Fons Jena, milieuambtenaar en oprichter van MinderMensen vzw. De vzw wil overbevolking op de sociale en politieke agenda plaatsen in Vlaanderen.

Giorgia Meloni als premier van Italië, de verkiezingsoverwinning van de Zweedse Democraten, het ‘Ikea-plan’ van Vlaams Belang... extreemrechts is terug van nooit weggeweest. Hoog tijd om ons te verdiepen in een van de uitersten van het politieke spectrum. dwars legde haar oor te luister bij historicus Vincent Scheltiens. Een gesprek over het verkiezingsjaar 2024, het cordon médiatique en de omstreden omvolkingslezing aan onze eigen universiteit.

Begin oktober werd dwars door OPENDOEK, koepelorganisatie voor theater in de vrije tijd, uitgenodigd voor Food For Laughs. We gingen gretig in op de uitnodiging en fietsten drie dagen op en af naar Stormkop om het festival rondom humor bij te wonen. Samen met humoronderzoeker en spreker op het festival Dick Zijp blikken we terug en bespreken we die vermaledijde vraag die het gehele festival steeds maar weer aan de oppervlakte kwam: ‘Kunnen we nog wel overal over lachen?’ Is die plaat inmiddels niet grijsgedraaid?

Aan Universiteit Antwerpen werd deze maand geschiedenis geschreven. De eerste studentenvakbond zag het levenslicht. Met een reeks stakingsacties op en rond de Stadscampus nam de organisatie een vliegende start.

Toen de dieren nog spraken, begon de homo sapiens sapiens ermee. Taal bleek een nuttig instrument om allerlei dingen mee te regelen, dus de meme die ze uiteindelijk is, overleefde het om met de soort samen te vallen. Zo werden woorden de kroning van de menselijkheid, het ideale medium om zowel noodzakelijkheid als je eigen noden op te enten. Onze meandertaler hoopt daarom met zijn zwelmend gezwalm eindelijk toe te kunnen treden tot de hoogste klasse der mens: de pseudo-intellectueel.

Waar is de Studentenraad zoal mee bezig? Hun roze logo verschijnt te pas en te onpas in de mailbox, maar wat doen ze naast mailen? Achter welke nieuwe initiatieven aan de universiteit schuilt stiekem de Studentenraad, op welke manieren beïnvloeden ze het dagelijks leven van de student? Om daarachter te komen neust dwars in de projecten van de Studentenraad. Deze maand kijk ik het participatiedossier eens in. Waar blijven die nieuwe stuvers?

Je kent het wel, met volle moed begin je in september (weer) aan je opleiding, maar in oktober voel je de herfstblues al terugkomen. Je zucht en puft je door het semester heen en begint te twijfelen aan je studiekeuze. Hoe anders had je leven er kunnen uitzien mocht je een ander pad ingeslagen zijn? Daarom gaat dwars elke editie haar boekje te buiten en zetten we een student in een andere studierichting om daar een les bij te wonen. In deze editie neem ik, een student Taal- en letterkunde, onopgemerkt plaats in een les ‘Public Health, Policy and Practice’ uit de Engelstalige tweede master Epidemiology, gegeven door Guido Van Hal.

De pastor en het bier, er is geen duo dat meer onafscheidelijk is. Als pastorale superheld schrijft Gert Van Langendonck ons met zijn geestelijk vernuft op weg naar de beste smaken in het bierlandschap. Prosit!