De lente is aangebroken en studenten verruilen hun vitamine D-tekort voor een dagelijks pintje op het terras. Gewapend met korte mouwen en zonnebrillen zoeken ze na elk college die kostbare zonnestraaltjes op. Maar als je heel stil bent, hoor je vanuit de huizen het gesnut en gesnotter van zij die minder blij zijn met deze seizoensverandering: de hooikoortsstudenten. Hoe is het om de lente door te komen met een allergie die ongeveer een op de vijf mensen treft? dwars sprak met masterstudent Lani Bergsma voor een kijkje in het leven van een niezende student.
 

To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal het eerste. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over rijstwafels.
 

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de vreemdste betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie kan je zeker ook analoog lezen.
 

Al van kinds af aan was prof. dr. ir. Juliette Legler gefascineerd door de natuur en bracht ze talloze uren door in de uitgestrekte Canadese bossen waar ze opgroeide. Wat begon als een kinderlijke nieuwsgierigheid bleek de kiem voor een indrukwekkende missie. Voor haar was het toen al duidelijk: haar carrière zou in het teken staan van het beschermen en behouden van de natuur.
 

Prof. dr. Sanna Järvelä is al haar hele leven bezig met één vraag: hoe leren mensen? Niet hoeveel, maar op welke manier. Waarom glijden sommige studenten moeiteloos door de leerstof en hebben andere juist veel moeite? Järvelä raakte gefascineerd door dat thema.
 

“Er was eens een meisje van twaalf”, begint dr. Wanda de Kanter haar masterclass, “dat in een groot kasteel woonde. Tenminste ... zo leek het. In werkelijkheid was het een kostschool.  Er waren oudere jongens van zeventien die zeiden: ‘Meisje, je hoort er helemaal niet bij. Je ziet er stom uit met je scheiding in het midden en je paardenstaart. Je moet gewoon een sigaret gaan roken.’” Meer dan vijftig jaar later gebeurt het toen nog ondenkbare: datzelfde meisje, tegenwoordig longarts en activiste, ontvangt een eredoctoraat voor haar inzet tegen de tabaksindustrie. Hoe is een onzeker, rokend meisje uitgegroeid tot een internationaal antirook-icoon? En nog belangrijker: wat kan ze ons leren over de strijd tegen de tabaksindustrie?