To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal het eerste. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over rijstwafels.
 

Je kent het wel: je schrikt wakker! Het is midden in de nacht. Je had een droom. Een droom over een idee dat de wereld gaat veranderen. Goed nieuws! Dat hoeft niet bij een droom te blijven. Op UAntwerpen bestaat er sinds anderhalf jaar de dienst Creativiteit en Ondernemerschap (CREO), opgericht door diensthoofd Barbara Tan. Tussen haar vele afspraken door staat ze dwars te woord. Haar team helpt en ondersteunt ambitieuze studenten om van die droom werkelijkheid te maken. 
 

Elke keer wanneer ik eindelijk motivatie heb gevonden om aan mijn schoolwerk te beginnen, bots ik op dezelfde digitale muur. Of ik nu mijn lessenrooster wil checken of een cursus op Blackboard wil openen: Microsoft wil voor de honderdste keer weten of ik het wel echt ben. Ben ik een student, of een gemene inbreker die snode plannen heeft met mijn cursussen? Ik ben het beu, en ik ben niet de enige. Daarom vroeg dwars aan cybersecurityspecialist Thomas Janssen: waarom doet de universiteit ons dit aan?
 

Vorige week moest een vriendin van mij een presentatie geven voor de aula, iets wat ze heel goed kan. Ze weet mensen altijd aan haar te binden en krijgt telkens schitterende punten. Het is alleen vorig jaar eens misgelopen, toen een complete black-out ertoe leidde dat ze al haar tekst vergat. En ondanks al die keren dat ze het perfect deed, denkt ze nu nog altijd aan die ene keer dat het fout liep. Ik vond het vreemd hoe net die herinnering blijft hangen. Alsof één fout zwaarder weegt dan tien successen. Na wat onderzoek ontdekte ik de naam van dit fenomeen: negativiteitsbias. Blijkbaar hechten we meer waarde aan negatieve ervaringen dan aan positieve.
 

Woensdag 25 maart lanceerde het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA) de nieuwe expositie KunstKrakers. Twee jaar lang werkte het museum intensief samen met honderd leerlingen uit het lager en middelbaar onderwijs en met de Ketnetwrappers. dwars was er ook bij en ging mee op avontuur door de verborgen wereld van de kunst.
 

De babyfototrend is ondertussen alweer bijna volledig overgewaaid. Mijn hunkering naar nostalgie daarentegen nog niet. Allemaal keken we terug in het verleden, terug in de tijd. Een tijd gekenmerkt door onbezonnen plezier, zonder al te veel actieve herinneringen. De wereld oogde vredig, Demir bezuinigde niet en tweestapsverificatie was onbestaand. Gespeend van alle onheil leefden we.