De examens zijn gepasseerd, de tijden van afzondering zijn voorbij en ik heet mezelf opnieuw welkom in mijn oude leven. Al snel ben ik weer gewend aan mijn universiteitsbubbel. Bijna iedereen om mij heen is student, leest boeken en heeft een passie voor het bij elkaar rapen en netjes ordenen van kennis. Ik wil niet generaliseren, maar ik doe het toch....

Voor de zoveelste keer schrap ik het woord ‘misschien’ uit een van de passages van mijn paper. Het hoort niet in de academische taal thuis. Ook om ‘eventueel’ en ‘wellicht’ manoeuvreer ik me voorzichtig heen, zodat wat ik schrijf krachtig klinkt. Eenmaal klaar heb ik een tekst vol statements die geen wolf omver kan blazen. Ze staan als een huis, niet...

Mijn opa zei altijd dat het de kunst is om veel te zeggen met weinig woorden. Als gepassioneerde verteller was hij misschien niet de juiste persoon om mij dit te leren, maar dat maakt wat hij zei niet minder waar. Nu we weken lang overspoeld werden met debatten, komen zijn woorden als vanzelf weer bij mij boven borrelen. Een debat is namelijk het...

De proffen hebben hun tweemaandenbaardje afgeschoren, de eerste dwars ligt weer in jouw handen en de gangen van onze geliefde universiteit zijn weer volgestroomd met studenten. Opgewekte studenten, want we beginnen het jaar zoals gewoonlijk massaal met een gezonde dosis zelfoverschatting.

Lieve lezers, het is zover. Na deze editie begint dwars aan haar achttiende jaargang en is ze officieel volwassen. Nog maar drie jaar geleden werd ze als een puberaal meisje in mijn handen gelegd. Ze lag toen in de knoop – met zichzelf, met anderen. En noodgedwongen werd ze tussen universitaire muren geplaatst. Tegenstribbelen, dat deed ze eerst. Net...

Ik moet bekennen dat ik een krom pepertje ben. Zo eentje als op de cover van het boek Prettig perfect? dat onze universiteit afgelopen maand uitbracht. Diezelfde rode groente lokt je ook naar een online zelftest om je eigen perfectionisme te berekenen. Het helpt alvast niet dat je achteraf zelf je aantal ja'tjes optellen moet – de servers van onze...

De tijd is een smeerlap. Het is een gedachte die ik als kind tot waarheid bombardeerde. De uren vlogen voorbij wanneer de seconden net traag moesten wegtikken. En andersom. Zoveel jaar later verdenk ik de tijd er nog steeds van spelletjes met ons te spelen.

Overdaad schaadt. Een hele zak kruidnoten in één vlotte beweging richting mijn maag sturen, deed me al meermaals mijn knabbeldaden met een tikkeltje misselijkheid beklagen. Dergelijke sugar rushes volstaan bovendien niet om de lichtjes ambitieuze combinatie van mijn studie en dwars de baas te kunnen zonder overvloedige powernapjes.

Veto doet een Schampertje, wist je dat al? Het studentenblad van KU Leuven neemt afscheid van zijn wekelijkse krant en kiest – net als onze collega’s aan UGent – voor een tweewekelijks tijdschrift. Veto wil immers diepgaande artikels in de verf zetten en een magazine blijkt hier een beter doek voor. (Wij beamen graag.)

Het nieuwe academiejaar mag dan net aangebroken zijn, ons dwarsjaar is al een poos bezig. Alle woorden die nu in je handen verzameld rusten, hadden immers de tijd en energie van een bende studenten nodig. Studenten die meermaals het gezonde evenwicht tussen vakantie, herexamens en deadlines uit het oog verloren.