Ooit heb ik een paar regels voor mezelf opgesteld, al was het maar omdat al te veel keuzevrijheid druk bezig was met me te verlammen en ik wel wat beters te doen had dan wachten tot ik mezelf uit dát moeras gesleurd had. Een van die regels is dat ik het mezelf opleg om niet meer na tien uur ‘s avonds te reageren op berichten. Dat … heeft wisselend...

De laatzomerzon schemert vroeg en ruikt nostalgisch. We verlaten eindelijk onze grijze schermen en proeven opnieuw van het kleurrijke studentenleven. Zowel startende studenten als tweedejaars stappen mee in het verhaal dat het eindelijk weer is zoals het was en de oude garde pikt nog snel de laatste druppels dauw mee voor ze naar het werkveld moet.

De afgelopen maanden zaten vol 'eerste keren’. Het eerste avondmaal met niet-huisgenoten, het eerste terrasje, de eerste keer gaan winkelen in een winkelstraat in plaats van op een computerscherm, dat eerste bezoek aan een café waarbij je opnieuw moest wennen aan het concept van een sociaal leven. Elke stap naar het echte leven wordt een mijlpaal, een...

Bijna drie dwarsjaren later, waarvan twee in de hoofdredactie, begint mijn hand al aarzelend boven de virtuele papierbergen uit te steken. Bij afscheid hoort afzwaaien, toch? Ik voel het redenaarsbloed al borrelen wanneer ik het succesverhaal in mijn bovenkamer samenvoeg: lange nachten, diepe dalen, de maandelijkse tochten door de zeven ringen van de...

Bij het aanbreken van de paasvakantie schrijf ik woorden die pas gelezen zullen worden wanneer ze alweer voorbij is. Tijd vliedt: toen ik de eerste woorden op het scherm tikte was de lente duidelijk in volle bloei, bij de afwerking zitten we plots weer in sneeuwval. Het voelt passend voor een periode die meer nog dan elke andere in het teken staat van...

Eindelijk gloort er weer hoop aan de horizon. Voor de zoveelste keer fluistert Herman ons vertrouwelijk in het oor dat alles goed zal komen – mits we braaf zijn natuurlijk. Sinds een week mogen de leslokalen voor een vijfde volstromen, als de klas het wil, en sowieso niet voor iedereen, maar toch. Elke strohalm is er een, zou je zeggen.

Tijdens de lesvrije week een slordige maand geleden was ik helemaal uit mijn lood geslagen. Ik voelde me zowaar slechter dan tijdens de eraan voorafgaande examenperiode. De deontologische bevrijding bracht mij geen geniet omdat ze ook mijn intensieve routine een halt toebracht. Al goed word ik alweer bij de hand gehouden door een monotoon tweede...

“Zijn er bij jou rellen geweest?” Geen vraag die ik tijdens een potje gamen had verwacht, maar bon. Alsof het bijna vanzelfsprekend is dat mijn regio niet werd overgeslagen. “Nee, ik woon in België”, antwoord ik. “Oh.” “Het voelt wel vreemd dat jullie nu pas al die regels krijgen”, zeg ik tegen mijn mede-Nederlanders. “Tja, wat doe je eraan”, krijg ik...

We zitten erdoor, heb ik gehoord. De burn-out loert om de hoek en de brandweer werkt vandaag van thuis uit. Vol goede moed plan ik de opkomende zenuwinzinking in als studiepauze; ik heb eens gelezen dat pauzes erg belangrijk zijn om productief te blijven. Gelukkig ben ik nog maar een twintiger, bezweert de boomerpopulatie van Facebook me, en weet ik nog...

Wintertijd, winterslaap, winterzon, de begrippen dwarrelen me door het hoofd terwijl ik de aanname dat we in de wintermaanden liever tegen de verwarming aankruipen met de dreigende tweede lockdown probeer te verbinden. Al starend naar de straten, leeggezogen door de avondklok, pen ik neer dat de universitaire code oranje door een federale code rood is...