Hij zit er vanavond “gaar” bij, zo zegt hij zelf. Een week van late avonden en vroege ochtenden tekent zijn gezicht. Pieter Embrechts zit niet stil. Zijn voorstelling A Street Concert verovert eindelijk de planken en ondertussen regisseert hij ook een voorstelling van Hugo Matthysen. Toch is er om halftien ’s avonds nog tijd voor een slaapmutsje. Hij bestelt een exclusieve jasmijnthee, grinnikt daar een beetje bij.

door Daan Krake

The homo sapiens studentus is a special species. Next to the typical activity of studying, the members of this species are known as real lovers of (night)life. But do they have other secrets to unfold? dwars finds out in their natural habitat, the student dorm.

door Lukas Kint

Als centrum van onderwijs en onderzoek heeft de Universiteit Antwerpen een schat aan jong onderzoekstalent. Elke faculteit heeft meerdere doctoraatsstudenten om mee te pronken, die zich stuk voor stuk jarenlang verdiepen in hun gekozen vakgebied. Voor deze blikopener sprak dwars af met Wouter Haverals, doctoraatsstudent in de Letterkunde. Na een interview waarin we onder andere leerden dat middeleeuwers dol waren op hiphop, kunnen we alleen maar concluderen dat de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte haar zwierig imago wederom alle eer aandoet.

Eind januari, een laat nieuwjaarsfeest. “Mij kan het eigenlijk niet veel schelen wat ze ermee doen, ik heb niets te verbergen.” Mijn gesprekspartner neemt nog een slokje koffie. Al dan niet door toeval ben ik alweer in een discussie over online privacy beland. “Maar ben je daar zeker van? Is het echt zo dat je niets te verbergen hebt?” Er wordt bevestigend geknikt. “Mag ik jouw gsm even?” vraag ik terwijl ik mijn hand uitsteek. “Ik zou graag even je sms’jes doorlezen.” “Waarom?” wordt er ongemakkelijk schuifelend gevraagd. “Heb je iets te verbergen dan?” Stilte.

door Nouni van Arnhem

My choice of Antwerp as my Erasmus destination which was – admittedly – a random matter, turned out to be just right for me as it exceeded all my expectations and certainly varies from my daily routine in my hometown Vienna.

door Corine Nelemans

“Ik ben zwanger, wat nu?” Een vraag die veel studentes hopelijk bespaard blijft zolang zij dit nog niet op hun biologische planning hebben staan. Toch zien we deze vraag – of mag ik het een slogan noemen? – steeds vaker voorbijkomen. Jongeren Info Life (JIL) biedt hulpverlening bij en voorlichting over ongeplande, onverwachte of ongewenste zwangerschap en na miskraam of abortus en voert sinds een dikke maand een valentijnscampagne. Ja, ja, een ‘valentijnscampagne’, zo prijkt op hun website. Het kan dus goed zijn dat de eerste zin van dit opiniestuk je bekend in de oren klonk, want deze slogan valt sinds kort te lezen in de tram, in een openbaar toilet en last but not least in de Guido van februari-maart ...

dwars slijpt het virtuele fileermes en gaat langs de graat van boeken, films, series, games, muziek, theater, haarproducten en rubberen eendjes. Deze keer: het afgelopen week in première gegane theaterstuk Onschuld van de Roovers.

In tegenstelling tot een aanzienlijke hoeveelheid kortverhalen (Anderson, Murakami, Borges, Munro), suites (Bach, Bartok, Chopin) en eenakters (Beckett, Strindberg), kan ik geen enkele kortfilm opnoemen die me na aan het hart ligt. Hoewel ik in mijn niet meer zo piepjonge leven voldoende specimen bekeken moet hebben, heeft – nu ik erover nadenk – geen enkel voldoende indruk gemaakt om, spontaan uit de nevelen mijner geheugen naar voren te treden. (De muziekvideo van Madonna's Like A Prayer, misschien? #bestsongever)