Op maandag 28 april bezocht ik samen met mijn medestudenten Theater-, Film- en Literatuurwetenschap het MOOOV Filmfestival in Turnhout. We werden om 9u verwacht aan de lokale UGC, waar we meteen ondergedompeld werden in de wereld van de internationale film. Voor alle filmfestivalgroentjes onder ons: geen zorgen, ik was er tot voor kort ook een. Verwacht hier echter geen taferelen als bij muziekfestivals; geen koud biertje in je hand met de brandende zon op je gezicht, geen bassen die je tot in je tenen voelt terwijl iedereen uit zijn dak gaat. En doorgaans weet je op een filmfestival nog prima welke dag het is, tenzij je misschien de donkere cinemazaal nooit verlaat. Het belangrijkste verschil? Hier zwijgt het publiek tijdens de voorstelling.

Van eerste vijf boeken van de bijbel (ook wel de Pentateuch of Torah), is het boek Genesis zonder twijfel het meest populair bij spelontwikkelaars. Steam bijvoorbeeld, heeft meer dan 400 games met Genesis in de titel. De meeste daarvan hebben de inmiddels kenmerkende lage kwaliteit van een open platform waar iedereen zowat alles op kwijt kan, maar er zitten toch enkele kwalitatief hoogstaandere parels tussen als Darksiders, Stellaris of ARK. Genesis is dan ook een dankbaar begrip omdat het kan verwijzen naar zowat alles dat nieuw leven of oorsprong betekent. Het is ook wel het boek waar mensen doorgaans nog moedig de eerste twee of drie hoofdstukken van doorlezen, alvorens zuchtend de hele boel in een hoek te smijten om verder noobs te gaan uitschelden op de chat van League of Legends. Los van een expliciete vermelding in de titel, putten ontwikkelaars overigens ook gretig uit de verhaalstof van Genesis, gaande van het aards paradijs, over de Ark van Noah tot het prikkelende Sodom en Gomorra. Een eervolle vermelding is er zeker ook voor het onvergetelijke The Binding of Isaac dat naar de mening van Uberkamper een vergelijking kan doorstaan met de geschilderde versie van het offer van Isaac van Caravaggio voor wat betreft het cultureel gehalte. Maar over smaken valt niet te twisten. 

Kijk jij uit naar een reisje naar London? Of, net zoals ik, naar een zomercursus in Oxford? Bereid je alvast voor op een hoop frustratie en papierwerk bij de aanvraag van de nieuwe Electronic Travel Authorisation (ETA), die sinds april 2025 verplicht is voor alle EU-burgers die naar het Verenigd Koninkrijk willen reizen.

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Met deze laatste dwarseditie van het jaar voelen we de nostalgie opkomen.

Na een aantal jaren studeren in de mooie stad Antwerpen ben ik tot een conclusie gekomen: ik voel me hier eenzaam. Dat voelt als iets vreemds om te zeggen. Ik ben nog maar 23 lentes jong en ik sta aan het begin van mijn leven. Op papier zou alles moeten kloppen. Ik volg een goede opleiding, woon in een stad vol mogelijkheden en heb duizenden mensen om me heen. En toch voel ik me vaak alleen, of het nu in de stilte van mijn kot is of in de drukte van de collegezaal. Iedereen vertelt je altijd dat je studententijd de mooiste tijd van je leven is, maar als je elke dag alleen doorbrengt op je kot, is dat moeilijk om te geloven.