Als nieuwe student aan UAntwerpen krijg je de kans om deel te nemen aan een eeuwenoude traditie: de studentendoop. Al moeten we je dat vast niet vertellen, want de doop is sinds 2018 niet meer weg te denken uit de media. Misschien schrikken de verhalen over extreme rituelen je af, of word je juist enthousiast door positieve ervaringen van je oudere vrienden. Dit artikel vertelt je alles wat je moet weten om een geïnformeerde keuze te maken.

Het ‘studentenleven’ is een bekende, maar ook wat beruchte term waarmee je de laatste maanden wellicht om de oren geslagen werd. Misschien was het je vader die eindeloze verhalen vertelde over zijn eigen nachtelijke escapades, misschien kwamen je vrienden met zorgwekkende geruchten of misschien stel je het moeilijk te volgen dateleven van je oudere zus al jaren in vraag. We gidsen je door het uitgebreide landschap van het studentenleven, met speciale aandacht voor de vele clubs en verenigingen. 

In de Antwerpse Zirkstraat, te midden van de galerieën, vintagewinkels en B&B’s, rijst een uniek torentje op. Je ziet het niet vanaf de straatkant en tot voor kort zou je de binnenkoer van huisnummer 36 nooit zomaar zijn opgelopen. Toen een goede vriend me echter vertelde dat de toren het recent opgeknapte Michiel Coignet Observatorium huisvest, beheerd door volkssterrenwacht Urania, dacht ik terug aan mijn negenjarige ik; het jongetje dat in hun planetarium in Hove, maar ook ver daarbuiten verdwaald rondliep tussen de sterren. Soms staat hij in scherp contrast met de hier-en-nu-ik, die toch geen astronoom of uitvinder geworden is en liever boeken en films tot zich neemt dan zelf op onderzoek te gaan. “Bij deze”, dacht ik bij mezelf, “breng ik daar verandering in.” Zodus gingen die vriend en ik op een zaterdagavond naar het observatorium, op zoek naar sterren en de maan. En wie weet zou de telescoop me kunnen vertellen bij welke komeet dat negenjarige jongetje tegenwoordig uithing. 

Op maandag 28 april bezocht ik samen met mijn medestudenten Theater-, Film- en Literatuurwetenschap het MOOOV Filmfestival in Turnhout. We werden om 9u verwacht aan de lokale UGC, waar we meteen ondergedompeld werden in de wereld van de internationale film. Voor alle filmfestivalgroentjes onder ons: geen zorgen, ik was er tot voor kort ook een. Verwacht hier echter geen taferelen als bij muziekfestivals; geen koud biertje in je hand met de brandende zon op je gezicht, geen bassen die je tot in je tenen voelt terwijl iedereen uit zijn dak gaat. En doorgaans weet je op een filmfestival nog prima welke dag het is, tenzij je misschien de donkere cinemazaal nooit verlaat. Het belangrijkste verschil? Hier zwijgt het publiek tijdens de voorstelling.

Ik ben zo’n lezer, en misschien herken je jezelf daarin, die met moeite een boek kan wegleggen. Eens ik op gang kom, beloof ik mezelf telkens nog één hoofdstukje… ook al is het allang voorbij middernacht. Tijdens de examenperiode is dat natuurlijk nefast voor je nachtrust, alsook voor je focus de volgende ochtend. Helemaal niet lezen klinkt dan misschien verstandig, maar wat mij betreft ook behoorlijk saai. Hoe ontspan je anders na een lange dag blokken?