door Daan Krake

Wie zijn interesse in geschiedenis projecteert op zijn film- en seriekeuze, zet al gauw de Oempa Loempa’s – ook wel algoritme – van Netflix aan het werk. Na een tijdje vult je suggestiebalk zich met bingewatch-waardige films en series waar je meer van opsteekt dan je ooit in een geschiedenisboek kon lezen. Denk je tenminste. Want waar educatieve lectuur het doel heeft om je kennis bij te brengen, wil Netflix je vooral laten ontspannen met zijn entertainmentaanbod. Moet je de historische gebeurtenissen, zoals het filmische platform ze voorspiegelt, voor waar aannemen? We legden de kwestie voor aan professor Geschiedenis Bert De Munck.

Kijk je nog steeds op elke verjaardag uit naar die vertraagde uil met je Hogwarts-brief? Heb je elk hoekje van je kast al gezien, maar Narnia nog steeds niet gevonden? Sleutel je al jaren aan je USS Enterprise zonder succes en zijn je woorden om ten strijde te trekken tegen de The Empire tot op heden nog steeds loos gebleken? Tijd om je lot in eigen handen te nemen en je eigen unexpected journey tevoorschijn te toveren!

Heeft een van u zich ooit al vragen gesteld bij die twee pagina’s vol overlijdensberichten in de krant? Ik wel. Vragen als: ‘Zit er dagelijks iemand achter de computer op de redactie, te wachten op overlijdensberichten?’, ‘Wie kiest welk rouwbericht in de krant mag en welk niet?’, ‘Hoeveel kost het om je overleden opa in de krant te laten komen?’, ‘Worden die overlijdensberichten überhaupt gelezen door iemand?’ … Volgens mij ben ik niet de enige met deze vragen, of als u er zelf nog niet bij nagedacht had, ben ik alleszins allicht niet de enige die hierop het antwoord niet kan geven. Als u ook getriggerd bent om meer te weten te komen over de ‘rouwindustrie’, leest u dan vooral verder.

“Welkom op het allereerste moderne Landjuweel”, krijgen we te horen. Jawel, sinds het laatste Landjuweel in 1651 werd het vriendschappelijk strijden om de literaire overwinning niet meer georganiseerd. Niet dat je in de tussentijd niets meer te horen kreeg over het Landjuweel – wellicht ving je het begrip al eens op in je lessen Nederlands, anders wel door Opendoek, een sportevenement van de KLJ of een Nederlands aardappelmerk.

Binnen een dikke maand is het weer zover. ’s Werelds grootste muziekwedstrijd en tevens ’s werelds grootste jaarlijks uitgezonden evenement: het Eurovisie Songfestival (ESC). Ieder jaar opnieuw popelen tal van Europese (en niet zo Europese) landen om mee te doen aan dit liedjesfestijn met als belangrijkste vraag: wie gaat er winnen? Dat proberen de bookmakers al ruim op voorhand juist te voorspellen, en meestal zitten ze er niet ver naast. Maar waarop baseren ze zich?

door Daan Krake

Zorgen voor een kind met een beperking is voor sommige ouders niet makkelijk. Zelfs met alle middelen die je in België, of een ander welvarend land, tot je beschikking hebt. Maar wat als dergelijke middelen niet beschikbaar zijn in het land waar je woont en je te maken hebt met een stigma dat gehandicapte kinderen ziet als een vloek of een straf van God? Welkom in Oeganda, waar 13% (zo'n 2,5 miljoen) van de kinderen een beperking heeft. Als lezer beeld je je nu vast een zeer uitzichtloze situatie in. Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Caroline Masquillier, sociologisch onderzoeker aan UAntwerpen, bracht in kaart hoe Oegandese families omgaan met het stigma. Het resultaat: een fototentoonstelling met impactvolle kiekjes en verhalen. dwars was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling.

Na acht jaar in België plots weer naar je geboorteland gestuurd worden, het overkwam Tumko (20), student Productontwikkeling aan onze universiteit. Deze vrijdag vertrekt hij met het vliegtuig naar Mongolië, in de tussentijd verblijft hij in een instelling in Steenokkerzeel. Zijn studiegenoten doen er alles aan om hem terug te krijgen. Egon en Tille, twee goede vrienden van hem, geven uitleg.

door Giel Abrahams

Op de universiteit leren we kritisch kijken naar dingen waar we blind voor zijn geworden. Zo zag ik afgelopen weekend ook het licht. Vlaamse vrouwen van boven de 50 hebben bijna allemaal kort haar.

"Calamartes, dat is eigenlijk een grote octopus. Het hoofd is de spiegeltent en de tentakels verbinden de verschillende kunstvormen en brengen tegelijk ook student, kind, stad en buurt samen", legt oud-Unifac'er Mathias Mallentjer, oprichter van het festival, uit op de sluitreceptie van de tiende editie van het cultuurfeest. Om de tiende editie van Calamartes te vieren, wilde Mathias het samen met Unifac eens over een andere boeg gooien. Er werd een zogenoemd Innovation Lab georganiseerd om sterktes en zwaktes te identificeren en een nieuw concept uit te denken. Maar is dat tijdens deze tiende jubileumeditie ook effectief gelukt?