Kunstenaar of topsporter, bejaarde of ondernemer, geen enkele soort ontspringt de dans. Je wordt op een dag wakker met de intense drang om je aan Universiteit Antwerpen in te schrijven. Het gevolg: zo veel vreemde vogels dat het uitzonderlijk wordt om normaal te zijn. Elke maand zetten wij een bijzondere student in de kijker.  

Heb je tijd voor een geheim, slechts iets tussen jou en mij, hoe beschamend het ook is? Ik weet het namelijk niet meer. Tussen lessen, zware handboeken, een bachelorproef, lezingen en debatten zie ik door de bomen het bos niet meer. Zo veel taken, zo veel takken, te veel vertakkingen om voor mezelf nog ademruimte te vinden. Er lijken wel duizenden argumenten te bestaan voor eender welke mogelijkheid en zo slim ben ik, tussen ons gezegd en gezwegen, gewoon niet. Niet slim genoeg om nog mee te zijn in ieder geval. Ik vind het fijn dat dingen soms wat simpeler zijn. Als er gewoon een eenduidig antwoord is. Het is behoorlijk ver gekomen als ik dat in de kunst moet zoeken, maar ach, de kunst is gelukkig nog bereid om me een hand toe te reiken. Er is meer dan genoeg kleur in de wereld. Soms zijn de mooiste dingen gewoon zwart-wit. 

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie kijken we neer op ‘ootmoed’.  

Op 13 oktober 2021 haalde het treurige bericht dat mijn fiets daags voordien is gestolen de krant niet. Mijn zwarte Batavus stond gestald in de fietsenstalling achter de R-blok op de Stadscampus. Ik heb de dief zelf niet gezien. Niettemin kan ik op basis van wat ik wel weet een opsporingsbericht opstellen.  

De pastor en het bier, er is geen duo dat meer onafscheidelijk is. Als pastorale superheld schrijft Gert Van Langendonck ons met zijn geestelijk vernuft op weg naar de beste smaken in het bierlandschap. Prosit! 

Na meer dan 1300 artikels, 140 edities en 7305 dagen hard werk viert ons studentenmagazine haar porseleinen jubileum. Met twee decennia achter de kiezen is dwars officieel haar tienerjaren gepasseerd en bevindt het zich nu dichter dan ooit bij de leeftijd van haar gemiddelde lezer. Dat leek ons een goede reden om te reflecteren over zoveel jaren aan dwarsedities.

Wie kent het gevoel niet? Je staat op en je mijmert: ik wil een eigen leerstoel aan UAntwerpen, liefst deels naar mezelf vernoemd. In plaats van zielig te treuren om mijn verre toekomstdroom besloot ik mijn mogelijkheden te verkennen. Kom ik in aanmerking voor een eigen leerstoel? Indien ja, vanaf wanneer? En wie zijn mijn illustere collega-leerstoelhouders?  

Deze dwars schenkt een zekere aandacht aan het PFOS-schandaal. Als opinieventer van dienst kan ik natuurlijk niet achterblijven en moet ik u helpen een mening te formuleren. Soms is het dan goed wat afstand te nemen. 

dwars slijpt het virtuele fileermes en gaat langs de graat van boeken, films, series, games, muziek, theater, haarproducten en rubberen eendjes. De sociaal-artistieke werkplaats Tutti Fratelli organiseert jaarlijks het festival Spiegels van de Ziel en zamelt er deze keer geld mee in voor noodsteun aan Aghaanse vluchtelingen. dwars ging langs op zaterdag 16 oktober.  

Op 20 oktober 1981 schudde een bomaanslag het hart van Antwerpen door elkaar. Net voor de synagoge in de Hoveniersstraat ontplofte een bomauto. Het is één aanslag in een reeks van vele. Tot op de dag van vandaag blijft onbekend wie of wat het doelwit precies was. Naar dader en motief werd wel duchtig gezocht, alle pistes zijn binnenstebuiten gekeerd. Elk spoor liep dood; ook vandaag blijft het bij narratieve reconstructies en giswerk. Zo herdenkt dwars veertig jaar later deze aanslag om ervoor te zorgen dat haar nagedachtenis niet helemaal verloren gaat.