Na acht jaar in België plots weer naar je geboorteland gestuurd worden, het overkwam Tumko (20), student Productontwikkeling aan onze universiteit. Deze vrijdag vertrekt hij met het vliegtuig naar Mongolië, in de tussentijd verblijft hij in een instelling in Steenokkerzeel. Zijn studiegenoten doen er alles aan om hem terug te krijgen. Egon en Tille, twee goede vrienden van hem, geven uitleg.

Op de universiteit leren we kritisch kijken naar dingen waar we blind voor zijn geworden. Zo zag ik afgelopen weekend ook het licht. Vlaamse vrouwen van boven de 50 hebben bijna allemaal kort haar.

"Calamartes, dat is eigenlijk een grote octopus. Het hoofd is de spiegeltent en de tentakels verbinden de verschillende kunstvormen en brengen tegelijk ook student, kind, stad en buurt samen", legt oud-Unifac'er Mathias Mallentjer, oprichter van het festival, uit op de sluitreceptie van de tiende editie van het cultuurfeest. Om de tiende editie van Calamartes te vieren, wilde Mathias het samen met Unifac eens over een andere boeg gooien. Er werd een zogenoemd Innovation Lab georganiseerd om sterktes en zwaktes te identificeren en een nieuw concept uit te denken. Maar is dat tijdens deze tiende jubileumeditie ook effectief gelukt?

“Wie wil er met mij naar La Casa de Papel kijken?”, vroeg mijn papa enkele weken geleden aan mijn broer en mij. Zijn vraag werd echter niet al te enthousiast onthaald. Hij heeft de eerste aflevering dan maar alleen gekeken. Na zijn enthousiasme daarna, besloten ik en mijn broer de serie toch maar een kans te geven. En met succes. Op drie dagen tijd hebben we de serie uitgekeken. De Spaanse thriller- en misdaadserie sleept je volledig mee en zorgt ervoor dat je van begin tot eind op het puntje van je stoel zit.

Mijn relatie met Claus begon met een leugen in Amsterdam. Enkele dagen na zijn dood vertrok ik op schoolreis en, teneinde zo veel mogelijk tijd aan de Wallen door te kunnen brengen, probeerde ik de antwoorden, op het door mijn leerkrachten verschafte vragenformulier, te ontfutselen van één van de koetsiers van de toeristische paardenkarren, die klandizieloos van de eerste voorjaarszonnestralen aan het genieten was. Om het voor hem tomeloos vervelende gesprek af te botten, vroeg hij me of ik de werken van de zonet overleden Vlaamse reus kende en ik loog dat ik zowel De Geruchten als Het Verdriet van België gelezen had. De enige twee titels die ik toentertijd van hem kende.