Het is niet omdat je veel onnozele weetjes kent, dat je een betweter bent. Dat bewijst een van onze redacteurs elke maand door een waanzinnig interessant, ongelofelijk boeiend of verbluffend spannend feit te delen.

Wist je dat België een van de slechtste leerlingen van de klas is? Dat we op onderwijsgelijkheid zelfs slechter scoren dan pakweg Mexico? Op vijftienjarige leeftijd kun je in ons Belgenlandje immers al een leerachterstand van drie jaar hebben opgebouwd. En dat enkel op basis van je socio-economische achtergrond. Verontrustend? Zeker en vast.

Studentenvertegenwoordiging. Het is niet bepaald een thema dat studenten vlot aansnijden tijdens een doordeweeks cafébezoek. De meesten onder ons weten gelukkig wel dat de Universiteit Antwerpen beschikt over een sterke studentenraad, waarvan de leden elk jaar verkozen worden in het voorjaar. Met haar vijftigtal verkozenen verzekert ze de prominente positie van de student in het beleid van UAntwerpen. Maar wacht – vooraleer je dit schrijven afdoet als een slecht gecamoufleerd pr-artikel – heb je je ooit al afgevraagd wie onze belangen behartigt in aangelegenheden die onze universiteit, onze stad, overstijgen? Zie hier, wij presenteren jou de Vlaamse Vereniging van Studenten, beter bekend als VVS.

Een nieuw leven opbouwen nadat je gevlucht bent voor oorlog. Er komen een hoop moeilijkheden bij kijken. De nieuwe taal en de erkenning van je diploma's horen daar ook bij. Tien vluchtelingen krijgen daarom dit jaar de kans om op onze campus Nederlands te leren en zo volgend jaar te beginnen met een studie. dwars sprak twee van hen over hun ervaringen hier in Antwerpen. Wie zijn ze, hoe bevalt het hen hier en hoe zit dat taaljaar nu eigenlijk in elkaar?

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er maar niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze keer: ‘filibusteren'.

The homo sapiens studentus is a special species. Next to the typical activity of studying, the members of this species are known as real lovers of (night)life. But do they have other secrets to unfold? dwars finds out in their natural habitat, the student dorm.

“Ik voel me een beetje als een kaasjesverkoper in de GB!” Aan het woord is Michael Van Peel. Nochtans draagt hij geen hyperhygiënische witte schort, maar een avontuurlijk kaki hemd met epauletten, en in zijn hand geen Camembert of La vache qui rit, maar 285 pagina’s Van Peel tot Evenaar. Zijn eerste boek verhaalt over de Vespatocht die hij in 2011 ondernam van Antwerpen naar Dakar. “Er zijn echt beschamend weinig mensen langsgekomen”, lacht hij. “Ik heb nauwelijks kunnen signeren.”

 

dwars strikte de comedian voor zijn terugblik op het afgelopen jaar, maar als we gaan zitten, dringt een andere vraag zich op: “Wie is die sympathieke snuiter eigenlijk die ons eerder nog charmerend de ‘John Hancocks van de journalistiek’ had genoemd?” Een dapper avonturier? Scherpzinnig politicus? Wikinger eerste klas met een Antwerpse tongval? Of allemaal? We hebben anderhalf uur om het te achterhalen.

Vorig academiejaar startten 6.695 studenten in het hoger kunstonderwijs. Het aantal generatiestudenten dat voor dit studiegebied koos, steeg met 4 procent. Vaak wordt deze student gevraagd: “Wat ga je met dat diploma doen?” En vooral: “Kan je leven van de kunst?” Want hoewel de kunstenaar degene is die kunst en schoonheid schept, gaat het scheppen van poen niet zo vlotjes. We horen en lezen hoe moeilijk musea het hebben om rond te komen, maar hoe zit dat met de individuele kunstenaar?

Gegroet studenten! Nu ik afgestudeerd ben, heb ik jullie land verlaten. Daar waar pintjes vloeien als rivieren, cursussen meer kosten dan je 18m2-onderdak en niemand omkijkt wanneer je van maandag tot donderdag cornflakes als avondeten nuttigt. Met aarzelende, doch harde sprong kom ik terecht in het lage gras van het niemandsland. Ik noem het ‘niemandsland’, omdat ik geen andere gepaste term vind voor het jaar waar mijn laatste check-in op SisA (bye bye winkelkarretje) en de eerste check-in op de werkvloer (de sleutelhanger voor die badge ligt al klaar) plaatsvinden. Mijn doel is hier elke maand neer te pennen wat mijn pad en gedachten kruist.

dwars slijpt het virtuele fileermes en gaat langs de graat van boeken, films, series, games, muziek, theater, haarproducten en rubberen eendjes. Dinsdag 22 november trokken we naar Bootsman, een voorstelling gespeeld door Ivan Pecnik en aangeboden via de UAntwerpen Plus Pass. We namen plaats aan de bar van het Zuiderpershuis, een warme gloed vulde de zaal en de toon was gezet voor een gezellige avond cultuur.