Mogen wij stiekem een beetje trots zijn? Ik meen van wel. Na een lange periode van onzekerheid kon een groepje enthousiaste studenten dit jaar van start gaan met het eerste studentenblad van de Universiteit Antwerpen. We noemden het dwars, en legden het ook zo.

Tijdens de paasvakantie werd in New York de oprichting van het Internationaal Strafhof aangekondigd. Dit werd mogelijk doordat meer dan zestig landen het Verdrag van Rome hebben geratificeerd. De oprichting van dit tribunaal kan een mijlpaal in de geschiedenis genoemd worden, en ze is tekenend voor een tijd waarin men de straffeloosheid op de allerhoogste niveaus wil aanpakken. De internationale rechtspraak is nu meer dan ooit actueel. Daarom trokken we naar professor Chris Van den Wyngaert, rechter bij het Internationaal Gerechtshof voor de zaak Yerodia, binnenkort rechter bij het Joegoslavië-tribunaal en vooral expert ter zake.

Om de doorstroming binnen onze universiteit wat te bevorderen, heb ik besloten om dit jaar af te studeren. Een niet noemenswaardig moeilijke zaak. Je schrijft een werkje, je verdedigt het tegenover een groepje baarden, je legt de gebruikelijke examens af en je krijgt een diploma. Ik zou het niet verteld hebben als ik niet op een verneukeratief aspect ervan gestoten was. Zonder dat je het merkt, word je klaar gestoomd voor een akelige periode in je leven: de toekomst.

Nederland is een uitgelezen kennismaatschappij: de economie maakt zich vooral sterk op het vlak van diensten en innovatieve industrieën.

Heel lang was Erasmus niets dan een vaag idee, zo van “dat wil ik ooit nog wel eens doen”. Vorig jaar een hele hoop papierwerk. Vijf maanden geleden een vliegtuigticket naar Dublin. En voor ik het goed en wel besefte was het al 8 januari en tijd om te vertrekken. Huilende mama, ongeruste papa en broertjes die er al geweldig naar uitkeken om mijn kamer in mijn afwezigheid met de grond gelijk te maken.