Uit een poll van Radio 1 bleek dat ‘Het verdriet van België’ het meest ongelezen boek is. De kans bestaat dus dat u nog nooit een letter van deze klassieker gezien heeft. Voelt u zich door de heisa rond de overleden auteur toch niet moreel verplicht om die literaire leemte weg te werken, dan kan u nog altijd naar het theater. Tot eind april brengt Josse De Pauw in de Bourla ‘De versie Claus’. Om uw mannetje te staan in belezen gezelschap bent u met dit interview alvast ook op de goede weg. Een gesprek over de held en de leugen, de hamster en de overdaad – en stiekem ook over de domme interviewer.

Tegenwoordig wordt er veel belang gehecht aan het concept criminaliteit. Volledige websites, televisieprogramma’s en nieuwsberichten zijn eraan gewijd. SMS kan de commerciële druk van deze media niet negeren en besluit een nieuw licht te werpen op onze criminele medemens.

Op 20 maart viel eindelijk het doek over een uitgerokken verkiezingsstrijd: het pleit werd beslecht in het voordeel van Alain Verschoren die, op een totaal van 478 uitgebrachte stemmen, een luttele 14 stemmen meer kreeg dan zijn tegenkandidaat Dirk Van Dyck. Vanaf volgend academiejaar zal Verschoren aan het roer staan van onze universiteit, maar nu kan hij er nog even tussenuit knijpen. Wanneer we onze toekomstige rector willen interviewen, blijkt die namelijk in Tenerife te vertoeven. Cocktails en rust na die uitputtende verkiezingsweken? Niets van dat: Verschoren geeft op het Canarische eiland een jaarlijkse Erasmuscursus over quantum computing en cryptografie en houdt zich daarnaast bezig met twee doctoraatsstudenten die hij naar eigen zeggen schromelijk verwaarloosd heeft de voorbije maanden. Zijn enige vrije momenten brengt hij achter de computer door om dwars te woord te staan via e-mail.

Naar aanleiding van haar 75-jarig bestaan vroeg het Letterenhuis de Antwerpenaars welke boeken de klassiekers van morgen zullen zijn. Welke Vlaamse reus zal over honderd jaar nog steeds de moeite waard zijn om er je pc voor aan de kant te zetten?

Voorbeeldfuncties, intellectuele elites, de hoop van morgen. Er worden al eens hoogdravende termen rondgegooid als men het over de universiteit heeft. En waarom ook niet? Iemand moet de hoop en de mogelijkheid hebben om de problemen die we vandaag creëren morgen op te lossen, waaronder uiteraard ook alle milieuperikelen. Politieke moed is allemaal goed en wel, maar op lange termijn beslissen is nog moeilijker. Het is echter de plicht van een universiteit, en zéker van de UA (omdat het de onze is), om dit niet alleen te proberen, maar ook te doen. Want als de universiteiten hier niet in slagen, van wie verwacht u dan nog enig heil?