Antwerpen ligt in de knoop. Altijd zo geweest. Verstikkende lucht, regent pijpenstelen files op elk uur van de dag. Wachten. En blijven wachten. Geen verbetering in zicht. Bijlange niet. Vooruitgang, daar doen wij niet aan mee. Geld verkwisten: tegen honderd per uur. (Voel u niet geviseerd, mijnheer de burgemeester.) Maar voor de rest staan we stil. Geïmmobiliseerd. Waar dient een mobieltje dan nog voor? Verward en geconstipeerd liggen gekken en lamzakken in blikken slangen roerloos op de loer tot… Ja, tot wat? Tot er beweging in komt zeker? Tot ze hun giftige zaad weer vrijelijk in het misbruikte ozongat van ’t Stad kunnen drijven en niet langer met rukken hun gas moeten verkwisten. Mijn auto, mijn vrijheid!