De echte student bestaat bijna niet meer, denk ik, zei hij. Als we de in aula’s met duizenden samengetroepte universiteitsstudentjes zien, worden we misselijk, omdat we ook, als we zien hoe er aan ons universitair onderwijs geprutst wordt, misselijk worden. Iedere morgen, als we opstaan, worden we misselijk van die hervormingen in het hoger onderwijs en als we naar de universiteit gaan, worden we misselijk van de universiteitsstudentjes die de universiteiten opvullen. Het studentenbestaan is een gigantische bespiegeling waar we, als we eerlijk zijn, als we ’s morgens opstaan, iedere keer misselijk van worden. Zoals alle studenten behoor ik tot het studentenleven, waar ik, als ik ’s morgens opsta, misselijk van word.

Twee UA-studenten uit de eerste licentie informatica werkten mee aan het eerste wetenschappelijk onderbouwde woordenboek Vlaamse Gebarentaal. Voor taalkundigen van de UGent en de VUB ontwikkelden ze een databank en een website die daaraan gekoppeld is. De gevolgen voor de Vlaamse dovengemeenschap zullen niet te onderschatten zijn. Maar ook de internationale gemeenschap kan een graantje meepikken.

Er is een man die ons land al zeven jaar in een wurggreep houdt, die we liefst opgesloten en weggeborgen in een donkere kelder niet zouden zien, ver van het wereldnieuws en het televisiescherm. Mensen willen er niet meer van weten, kunnen zijn blik niet meer verdragen – al houdt hij die zelf al gemakkelijkheidshalve verborgen achter een zwart balkje – en zappen weg telkens de verveelde nieuwslezer zijn correspondent in het koude Aarlen aankondigt. Dan nog liever Rudi Vranckx in Kaboel of Bagdad.