recente artikels
bekommertijd
Wie de zee als geliefde neemt, moet de zoutsmaak bij de kus verdragen. Of: wie goed onderwijs wil, zal de kosten moeten dragen. De vraag is: wie draait op voor die kosten? Volgens Rector Alain Verschoren moet dit zeker niet op de student verhaald worden. Universiteiten zelf kunnen ook niet besparen op professoren en ander personeel. Geef universiteiten en hun docenten meer vrijheid om hun tijd efficiënter te benutten, belast ze minder met bureaucratische nonsens en er kan al veel bespaard worden.*
Van Brempt trekt de groene kaart
Tussen enkele afspraken door staat Antwerps sp.a'er Kathleen Van Brempt (44) dwars bevlogen te woord. In het één uur durende, intensieve interview overlopen we een waaier aan thema's waarin ze haar verontwaardiging kwijt kan. Tijdens ons vragen(v)uur legt ze verrassend groene accenten: “Het sociale en het duurzame zijn twee handen op één buik.”
Afrika, bonanza of eeuwige belofte?
“The darkest thing about Africa has always been our ignorance of it”, wist George Kimble al in 1912. Laten we daar verandering in brengen. Afrika wordt, niet altijd ten onrechte, gezien als het zwakke broertje van de wereld dat uitgebuit wordt; één grote verzameling van gefaalde naties waarvoor het woord miserie uitgevonden leek. Als we echter naar de economische voorspellingen kijken, ziet de toekomst er rooskleuriger uit voor het Zwarte Continent en zullen we dit beeld bijgevolg snel moeten bijstellen.
topsport is voor iedereen
Je kon er niet echt naast kijken de voorbije twee maanden. De reclamecampagne gelanceerd door de organisatie van de Special Olympics waarin voetballer Kevin De Bruyne, sprintster Kim Gevaert en pingpongspeler Jean-Michel Saive hun gezichten lieten modificeren, bewoog Antwerpen en de rest van Vlaanderen. ‘Does De Bruyne deserve fewer supporters now?’ Tja, bent u gaan kijken? België won zomaar eventjes 268 medailles. Kevin wie?
weemoed en melancholie in Charleroi
Le plat pays, qui est le mien. Er zijn maar weinig Belgen die hun liefde voor het vaderland zo vurig en passioneel declameren als Jacques Brel. Hij was hard en cynisch voor ‘zijn land’ in zijn chansons, maar hij zalfde onmiddellijk. Brel was noch Vlaming, noch Waal, noch Brusselaar. Neen, Brel was vooreerst Belg. Trots op elke verborgen uithoek van zijn land. Elke godverlaten en tot in de eeuwigheid gedoemde plek. Zelfs Charleroi kon op zijn onvoorwaardelijke liefde rekenen.