Ergens in de verre toekomst is de mensheid eindelijk uitgeroeid door een virus dat door de klimaatverandering uit permafrost kon ontsnappen. Gelukkig konden enkele computerspecialisten op het laatste moment nog een digitale wereld programmeren, alwaar artificiële intelligentie de mensheid toch nog even kan overleven. Dat is zowat de premisse van The Talos Principle (verwijzend naar een bronzen man uit de Griekse mythologie). Het spel speelt zich verder volledig af in deze virtuele wereld en draait rond de filosofische vraag of de mensheid nu wel of niet verder leeft in haar schepping. Zoals het filosofen betaamt, blijft bij dit alles niet enkel de vraag naar de zin van het leven onbeslist, maar zelfs de vraag of de mensheid zichzelf kapot heeft gemaakt of gewoon verdwijnt als een volgende logische stap in de evolutie. Duidelijke antwoorden (en zelfs heldere vragen) zijn niet de sterkste kant van The Talos Principle.
 

Zag je ooit een AI-schilder, een jumpscare en polyamoreuze jongeren tijdens één cinemabezoek? dwars wel! Op het vijftiende Kortfilmfestival van Lingua, de departementsclub Taal- en Letterkunde & Toegepaste Taalkunde, kwam het allemaal aan bod. Volgens vertrouwd recept konden zowel studenten met een achtergrond in filmmaken als andere filmliefhebbers een inzending voordragen. Dit jaar bestond de professionele jury uit onder andere Aimé Claeys en Lilith Pas.
 

In 1938 geeft Magritte uitzonderlijk een lezing over zijn werk in het KMSKA met “La ligne de vie” als titel. Een goede negentig jaar later is hij daar onder dezelfde titel opnieuw te horen, nu met behulp van AI. Zijn lezing klinkt in elke ruimte en geeft meer informatie over de werken die er hangen. De expositie belooft een ontdekkingstocht te worden van de evolutie van Magrittes stijl, maar is ze een bezoek waard? dwars zoekt het uit en stelt de tentoonstelling (met gids) op de proef tijdens het persmoment.
 

Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten te hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie buigen we ons over uitbuiken.
 

To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal het eerste. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over cafémenu’s die verscholen zitten achter een QR-code. 
 

Aan de ruige kust van Dorset opent Francesca Meadows haar luxueuze resort The Manor: een paradijs van rust, rijkdom en spirituele vernieuwing. Op het terrein waar ooit het landhuis van haar grootouders stond, creëert Francesca een plek waar de elite tot zichzelf kan komen met yoga, healing en stiltewandelingen. De opening valt niet toevallig samen met de zonnewende, het moment waarop licht en duisternis elkaar ontmoeten. Maar onder het oppervlak van rust en balans sluimert iets duisters. Oude wonden, leugens en schuldgevoelens borrelen langzaam op. En in de schaduwen van het omringende bos lijkt de oude legende van de Vogels – mysterieuze wezens die onrecht wreken – weer tot leven te komen.