In mei leggen al onze gevleugelde vrienden een ei, waar de brave thesisschrijvers onder u daarna mee zitten. U zou haast vergeten dat er ook nog panem et circenses zijn naast al dat onwaarschijnlijk wetenschappelijk verantwoorde werk waar velen mee gebaat zijn, en dat zeker bewijst dat zo’n universiteit toch een ongelooflijke bron van keiboeiende kennis is en vooral geen navelstaarderig, vicieus circulair opvangtehuis voor al wie zichzelf te slim vindt om bakstenen te gaan bakken. Circenses dus, waaruit ondergetekende maar weer eens een fijne selectie heeft proberen te maken.

Mijn favoriete kunstwerk? Tot voor kort zou ik hier een ode aan Scarlett Johansson gebracht hebben, had die niet besloten om met de heer Timberlake in zee te gaan en het zwembad in te duiken in Justins laatste videoclip. En om het leespubliek van deze rubriek niet te beperken tot puberende medeliefhebbers van Scarletts lippen, trakteer ik u op mijn twee andere favoriete kunstenaars: de gebroeders Coen.

In de aanloop naar de verkiezingen gonzen de media van goed nieuws en hoopvolle beloftes. De studie Postremus inter pares sloeg dan ook in als een bom: het Centrum voor Sociaal Beleid (CSB) van onze universiteit trok aan de alarmbel met de boodschap dat de Belgische welvaartsstaat niet meer is wat ze vroeger was. We gingen te rade bij vice-rector en CSB-directeur Bea Cantillon.

Recent vierde de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) haar dertigste verjaardag. De extreemrechtse studentenclub zette binnen haar rangen een heus beschavingsoffensief in: commando’s moesten plaatsmaken voor vreedzame protesten, fascistoïde gedachtegoed voor Vlaams-nationalisme, nazi-herdenkingen voor cantussen. Le nouveau NSV est arrivé. Althans, dat probeert het NSV ons diets te maken.