Waar is de Studentenraad zoal mee bezig? Haar roze logo verschijnt te pas en te onpas in de mailbox, maar wat doet ze naast mailen? Op welke manieren beïnvloedt ze het dagelijks leven van de student? Om daarachter te komen neust dwars in de projecten van de Studentenraad. Deze editie brengt voorzitter Laurens Verhaegen verdoken studiekosten aan het licht.

Je kan me voor enkele dingen wekken om drie uur ’s nachts; een prachtige maan, een goede tas thee en een indie-album, zeker als het net is uitgekomen. Before It Might Be Gone van de Groningse indierockband The Vices is hun derde langspeelplaat en met verve de meest ingetogene en rustige. Waar de voorgangers energieke gitaarriffs combineerden met teksten over hun plaats in de wereld, doet Before It Might Be Gone het wat rustiger en met meer zelfreflectie.

Het Britse volkslied God Save the King, of God Save the Queen als er een vrouwelijke monarch regeert, wordt al eeuwenlang beschouwd als een van de meest iconische hymnes ter wereld. Maar wat als dit nationale symbool eigenlijk een Antwerpse oorsprong heeft? Hoewel de herkomst van het lied omgeven is door mysterie, wijst een theorie op een connectie met de Engelse componist John Bull, die een belangrijk deel van zijn leven in Antwerpen doorbracht.

De homo sapiens studentus, of dwarsligger in de volksmond, is een bijzondere soort. Naast de kenmerkende activiteit van studeren, staan de exemplaren van dit ras vooral bekend als genieters van het (nacht)leven. Maar hebben zij ook andere geheimen prijs te geven? dwars zoekt het uit in hun natuurlijke habitat, het kot. Of in dit geval: het rusthuis.

Awards season is upon us! Sinds januari hebben al meerdere prijsuitreikingen plaatsgevonden: de Golden Globes, de Screen Actor Guild Awards en, uiteraard, de Oscars. Voor filmstudenten zijn deze prijsuitreikingen dé evenementen om elk jaar naar uit te kijken. Hoewel deze gelegenheden allemaal rooskleurig (of groenkleurig) lijken, blijven filmfanaten steeds met een zure smaak in de mond achter. dwars neemt deze prijsuitreikingen onder de loep, stelt vragen over hoe het selectieproces verloopt, en wie op de nominaties stemt. Daarnaast hoopt dit artikel de belangrijkste vraag te beantwoorden: waarom zijn de resultaten altijd zo teleurstellend?

Al gapend en in de ogen wrijvend staat dwars vroeg in de ochtend voor het slaapcentrum van het UZA. Eenmaal binnen staan we in een mooie, ruime lobby en na wat verwarring over waar we nu juist naar toe moeten, komen we aan op de vijfde verdieping, waar we worden begeleid naar het bureau van slaapexpert prof. dr. Johan Verbraecken. Buiten straalt de zon maar alle gordijnen zijn gesloten, waardoor het bureau is gehuld in duisternis, ook al begroet prof. dr. Verbraecken ons met een stralende glimlach.