In deze dwars maakt een waaier aan stemmen zich zorgen over de Franse taalbeheersing bij jongeren. Als tweedecarrièrestudent met een verleden als student Frans schiet de pijn als een bliksem door mijn hart. Actie dringt zich op. 

Wat in een ver verleden (circa 2019) ontstond als burgerlijk idee om de afstand tussen mensen te garanderen, is intussen uitgegroeid tot een heuse commerciële relance van hartje Antwerpen. Effectief: een van de belangrijkste winkelstraten van België krijgt binnenkort een dak alias extra verdiep en ziet zo haar economische capaciteit, althans in theorie, verdubbelen.

In de verte hoor je het geruis van de aanstormende kandidaatstelling van de studentenvertegenwoordiging al aankomen, maar speciaal voor de gelegenheid claxonneert de Studentenraad bij deze te uwer attentie. Als studentenvertegenwoordiger, of stuver, krijg je de kans om mee te denken over de toekomst van de universiteit. Heb jij een waslijst aan punten die beter kunnen verlopen voor studenten en heb jij ideeën te over om hun situatie te verbeteren? Dan is studentenvertegenwoordiging echt iets voor jou!

Sinds dit semester kunnen de masterstudenten Taal- en Letterkunde in het vak creatief schrijven hun innerlijke Jeroen Brouwers voeden. De docent is auteur Tom Naegels, bekend van zijn roman Los en zijn columns in De Standaard. dwars had met Naegels een uitgebreid onderhoud over het nieuwe opleidingsonderdeel, maar ook over de invloed van sociale media op het maatschappelijke debat. “De internetbubbel bestaat niet. Het feit dat er continu ruzie wordt gemaakt op sociale media is het ultieme bewijs dat mensen met verschillende meningen met elkaar in contact komen.” 

Eindelijk gloort er weer hoop aan de horizon. Voor de zoveelste keer fluistert Herman ons vertrouwelijk in het oor dat alles goed zal komen – mits we braaf zijn natuurlijk. Sinds een week mogen de leslokalen voor een vijfde volstromen, als de klas het wil, en sowieso niet voor iedereen, maar toch. Elke strohalm is er een, zou je zeggen.

Als tweedecarrièrestudent kan ik me de tijd levendig herinneren dat goedlachse overbuurmannen nog goedlachse overbuurmannen waren en geen onverschrokken toetsenbordhelden die zich voltijds bezighouden met het publiekelijk brouwen van meningen over kwesties die voor academici jaren diepgaand onderzoek vergen. Vergeef me de nostalgie.