Omdat dwars niets zo dierbaar is als de onderwijskwaliteit aan UAntwerpen, zal dwars discreet plaatsnemen in de verschillende aula’s en de lessen aldaar met milde strengheid beoordelen. Op de mediasite, zeg maar het VRT MAX, Streamz en Netflix tegelijk van de lesopnames, zocht ik in afwachting van het nieuwe jaar naar hoogwaardig vertier. Zo kwam ik uit bij het in de tweede bachelor Rechten gegeven vak buitenlandse rechtstelsels.  

In juni opende Vaccinopolis de deuren op Campus Drie Eiken. De instelling zal onderzoek verrichten naar vaccinaties. dwars nam een kijkje achter de schermen en sprak met vaccinoloog Pierre Van Damme, hoofd van het Centrum voor de Evaluatie van Vaccinatie (CEV).  

Waar is de Studentenraad zoal mee bezig? Hun roze logo verschijnt te pas en te onpas in de mailbox, maar wat doen ze naast mailen? Achter welke nieuwe initiatieven aan de universiteit schuilt stiekem de Studentenraad, op welke manieren beïnvloeden ze het dagelijks leven van de student? Om daarachter te komen neust dwars in de projecten van de Studentenraad. Deze maand val ik bij Maarten Van Wesemael, masterstudent Chemie en Coördinator Participatie van het Bureau (de leden die de dagelijkse werking van de Studentenraad verzorgen, n.v.d.r.), met de deur in huis met de vraag. 

In opdracht van UAntwerpen bestudeerden onderzoekers van UAntwerpen wetenschappelijke onderzoeken die gevoerd zijn aan UGent, KU Leuven, UHasselt, VUB en UAntwerpen. De resultaten zijn zonneklaar: wetenschappelijk onderzoek aan UAntwerpen wordt het onafhankelijkst gevoerd. 

Afgelopen academiejaar heb ik mezelf uitgenodigd voor een praatje bij enkele tientallen professoren aan UAntwerpen die ondanks hun nakende burn-out ruim de tijd namen mij in te wijden in het leven achter de universiteitsmuren. Zonder hun inzichten en ervaringen zou ik nooit dit stuk, waarin ik zo pretentieus ben de universiteit enkele aanbevelingen te doen, hebben kunnen schrijven. 

“Oei”, beseften we laattijdig, er moet ook nog een editoriaal geschreven worden. Aan alles was gedacht, elke pagina vakkundig gevuld met hoogwaardige lectuur over de toekomst en integriteit en de Melkweg, met puzzels en humoristische prentjes en de cultuur die niet kan ontbreken. Zelfs een katje heeft de weg naar dwars gevonden. Maar dat editoriaal? Glad vergeten. Hoofdredacteurs onder elkaar keken schaapachtig, voerden de dans der “oh, ik vind het niet erg om te doen, hoor, tenzij jij wil?” uit naar hun beste vermogen en trokken uiteindelijk maar strootjes. Ondergetekende won, of verloor. Niet wéér over het begin van het academiejaar schrijven, waarschuwde mijn eerwaarde collega me. Wel. Wat blijft er over?