Het was weer een bewogen dwarsjaar. Getuige hiervan de achterflappen, orgelpunt van iedere dwars, stukjes poëtisch proza (of was het toch eerder prozaïsche poëzie?) waarin we telkens opnieuw op zoek gingen naar een enigszins studentikoze invalshoek op een alledaags thema. Voor deze dwars, de laatste van dit academiejaar, hebben we voor één keer geen centraal thema gekozen.

De uitbreiding van de EU met tien nieuwe landen is in 2004 een feit. Het is een historische gebeurtenis die verstrekkende politieke en economische gevolgen zal hebben. De praktische organisatie van de Unie van vijfentwintig is op zich al een tour de force, maar daarnaast moeten ook een aantal politieke obstakels overwonnen worden. Zowel bij de kandidaat-lidstaten als bij de huidige leden bestaan er nog heel wat twijfels over de haalbaarheid van het project. De man die moet trachten de hele operatie te stroomlijnen is de Duitser Günter Verheugen. Hij is de EU-Commissaris voor de uitbreiding. Het is dan ook eigen aan zijn ambt dat hij een absoluut voorstander is van de uitbreiding. Onlangs kwam hij op uitnodiging van Absoc in de Lessius Hogeschool zijn visie verdedigen.

Misschien wel, misschien niet. En daar kunnen we allemaal over meespreken, wie herkent zich niet in deze situaties? Je bent er eindelijk in geslaagd om één van de computers op de studielandschappen van de UIA in te palmen om je ‘already-long-overdue’-paper af te maken en net wanneer je van plan bent om je fantastische werk op te slagen op je diskette, vallen alle computers één voor één uit. Tja, je had maar elke vijf minuten je werk moeten bewaren.

Nu het ingangsexamen Burgerlijk Ingenieur wordt afgeschaft, lanceren de rectoren van KUL en RUG het idee om een ‘oriënteringsproef’ in te stellen. Deze niet-bindende proef moet alle inkomende studenten exacte wetenschappen toetsen, en dit op alle universiteiten. Het doel is om het slaagpercentage van de eerste-kan studenten te doen stijgen. Wat deze proef zal inhouden weet men nog niet en de meningen erover zijn erg verdeeld. Wij vroegen ons af wat de studenten erover denken. Ik had een hartig gesprek met Jeroen Meeusen en Johan Diels, beide eerste lic studenten biologie aan de UIA.

“Verdord”, wist de Vlaamse dichter Albrecht Rodenbach in lang vervlogen tijden en ik zou zelfs, me bewust in het cyberspacetijdvak bevindende, durven opperen dat de wonderknape destijds geen ongelijk had. Dichtkunst bekoort, begeestert, ontroert, is van alle tijden. Beste lezer/lezeres, mocht u vergeten zijn wat poëzie werkelijk is en deigt u zodoende in een passieloze duisternis dreigt te verdwalen, geen nood. Ook vandaag worden er nog wonderknapen gevonden die bereid zijn in deze duisternis hun dichterlijk licht te laten schijnen. Meer zelfs, ze bevinden zich ook in de dichte populatie onzer universitaire campussen.