Barre tijden breken aan: het is herfst geworden. En wat voor een. Een druilerige, grijze, koude herfst. Een beetje een stinkend-naar-natte-hond–herfst. Ik voel me zoals het weer: miezerig met af en toe een opklaring.
Kuchend en hoestend, met een hoofd vol snot én haar dat natregent omdat m’n kap steeds van mijn hoofd waait. Per slot van rekening voel ik me nog eens helemaal bekocht, nadat ik me een netje slechte mandarijntjes heb aangeschaft. De eerste van het jaar. Echt niet te vreten, ik bedoel, tevreden.

De rubriek ‘proffenprofiel’ toont professoren zoals je ze nog nooit zag: als mensen. dwars stelt de vragen die bij mening student al jaren door het hoofd spoken; wat zijn/haar docent zoal op zijn brood smeert bijvoorbeeld. Prof. Luc Duerloo, hoogleraar aan het departement Geschiedenis, wordt deze maand bestookt met vragen.

De studenten van de opleiding Conservatie-Restauratie zijn bezig met het bewaren van het verleden voor de toekomst. Als academische en interdisciplinaire opleiding is ze uniek in Vlaanderen. De laatste jaren heeft de opleiding een aantal belangrijke veranderingen ondergaan door de inkanteling en de academisering. Veranderingen die niet probleemloos zijn verlopen en die een voortdurend proces van participatie vragen van studenten en proffen. dwars sprak met stuvers Frederik Blommaert en Nina Van Molle over problemen en oplossingen.

Universiteit Antwerpen biedt aan: ‘een gloednieuwe manier om te leren filosoferen tijdens je eigen opleiding!’
Herbert De Vriese, lid van het departement Wijsbegeerte, kwam een tijdje terug met het idee om studenten de kans te geven een tweede bachelor in de wijsbegeerte te behalen tijdens hun eigen studie en met toevoeging van één extra jaar. De verkorte bachelor kreeg vorm en wordt nu aangeboden door Universiteit Antwerpen. Om helemaal mee te zijn met dit nieuwe verhaal en de innerlijke filosoofjes in jullie wakker te maken ging dwars gesprek bij Arthur Cools, voorzitter van de onderwijscommissie van Letteren en Wijsbegeerte.

Er wordt een kortverhaal voorgelezen. Ik sluit spontaan de ogen en voel me even weer als een kind dat ingestopt wordt. Wanneer de stem ophoudt, valt een andere in. Ik zie een andere deelnemer die een zin herhaalt. Eentje die haar aanspreekt. Ook voor mij is dit een pakkende zin. We blijken er verschillende redenen voor te hebben, maar een gevoel van verbondenheid is ontstaan.