Ik zat samen met ex-voorzitter Sander Poulliart, voorzitter Bjarne Van Dijck en socialemediaverantwoordelijke Jana Geets. Sander vertelt me dat het verhaal van De Rode Loper begon toen hij samen met Bjarne opmerkte dat er iets miste in het Belgische schaaklandschap. “Er zijn heel wat schaakclubs voor volwassenen, die zijn voornamelijk bevolkt door mannen van middelbare leeftijd. Daarnaast zijn er ook veel schaakclubs voor kinderen. Hoewel ons bestuur niets tegen mannen van middelbare leeftijd noch kinderen heeft, zijn beide groepen niet volledig geschikt voor studenten.” Om die reden richtten de twee in 2021 een studentenvereniging op die zich focust op schaken. Hun eerste clubavond was een onverwachts succes en sindsdien trekt de club steeds meer geïnteresseerden. 

Nog niet helemaal thuis in de wereld van schaak? De Rode Loper verwelkomt niet alleen opkomende schaaksterren. Bjarne legt uit dat de club er ook is om beginnende schakers op weg te helpen. Daarna kan je zelf kiezen in welke mate je jezelf wilt verdiepen in het spel. De wekelijkse clubavonden staan uiteraard in het teken van schaken, al kan je er soms ook terecht voor gezelschapsspelletjes of een pizza-avond. Daarnaast is de club aangesloten bij de Belgische schaakbond zodat leden aan officiële toernooien kunnen deelnemen als ze dat willen. Zo neemt De Rode Loper jaarlijks deel aan het PCU-toernooi, een jaarlijks studententoernooi in Antwerpen waaraan studenten van over de hele wereld deelnemen.  

Als laatste legt Jana uit waarom zij zich als eerstejaarsstudent zo aangetrokken voelde tot de schaakclub. “Dopen en zuippartijen zijn niets voor mij. De Rode Loper is in vergelijking met andere studentenverenigingen veel rustiger. Het is laagdrempeliger om gewoon eens binnen te springen tijdens een van onze clubavonden en een babbeltje te slaan dan om naar een grote TD te gaan.” 

Al zin gekregen om te beginnen, of juist verder te gaan met schaken? De Rode Loper houdt elke donderdag een clubavond en is ook te bereiken op sociale media! 

Jade legt uit hoe de voorbereiding op de concerten in zijn werk gaat: “We beginnen het semester met een open repetitie. Die repetitie heeft een soort stemtest, maar dat is eerder een oriëntatie dan een echte proef. Omdat je geen zangervaring moet hebben om bij ons koor te komen, weet niet iedereen onder welke zangstem die valt. Het is belangrijk om te weten of iemand een sopraan, alt, tenor of bas is: een heel semester je stem forceren kan schadelijk zijn. Toch is die test niet bindend omdat we iedereen de kans willen geven om te groeien en ergens naartoe te werken. Na een paar repetities evalueren we opnieuw hoe het loopt, maar in principe is alles mogelijk.”

Daarna repeteert het koor elke week gedurende twaalf weken. Tijdens die repetities komt ook stemcoaching aan bod, vertelt Jade.  “Vorig jaar hebben we daarvoor een professionele stemcoach ingehuurd, maar we proberen ook zelf tips te geven en te leren van onze leden die veel weten over stemtechnieken.” Naast gewone repetities gaat UKA ook op repetitieweekend en organiseert ze stemdagen. Die laatste zijn dagen waarbij je samen met je eigen stemgroep samenkomt en doelgerichter repeteert. 

De dirigent die al dat repeteren in goede banen leidt, is Dirk De Nef. “Dirk is al jaar en dag de dirigent van UKA. Hij leidt de repetities en beslist samen met het bestuur en andere geëngageerde leden jaarlijks het repertoire. Daarbij proberen we te zoeken naar een mix van koorklassiekers zoals Adiemus en epische nummers zoals Sogno di Volare, maar ook Disneyliedjes en popliedjes. Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld Everglow van Coldplay gezongen”, legt Jade uit. 

Jade benadrukt dat UKA meer is dan alleen zingen: “Ons koor is een plaats waar studenten met een passie voor muziek en zang kunnen samenkomen en waar ook echt vriendschappen voor het leven ontstaan. Naast repeteren voor een concert, komen wij na elke repetitie samen in ‘t Waagstuk om iets te gaan drinken en doen we soms een karaokeavond, barbecue, spelletjesavond, …”

Zing jij tot nog toe enkel onder de douche, maar wil je jouw zangtalent openbaren aan de wijde wereld? Op zoek naar gelijkgestemden? UKA organiseert 3 oktober van 19u tot 22u haar open repetitie in de Ignatiuskapel aan het Hof van Liere. Klik hier voor meer informatie.

Studentenclubs heb je in allerlei vormen en maten. Waarschijnlijk zul je als eerste kennis maken met je faculteits- of departementsclub. Dat is de club die verbonden is aan jouw opleiding en zich aan het begin van het academiejaar uitgebreid voorstelt. Alle faculteits- en departementsclubs zijn verenigd door de twee koepelkringen Unifac en ASK-Stuwer. De kringraden omvatten respectievelijk alle verenigingen van de Stadscampus en de buitencampussen. 

De faculteits- en departementsclubs worden in de kringraden vergezeld van themaclubs. Unifac maakt nog een verder onderscheid met studieclubs. Thema- en studieclubs stellen zich breder op, maar focussen nog steeds slechts op een deel van de universiteits­studenten. Zo bestaan er twee verenigingen die zich focussen op kotstudenten, namelijk Campinaria voor de buitencampussen en De Chips voor de Stadscampus. Toch lopen de officiële indelingen al eens wat mank: sommige thema- en studieclubs staan heel dicht bij een specifieke opleiding. Op een activiteit van themaclub Conservatio zul je namelijk snel genoeg merken dat er veel studenten Conservatie-Restauratie rondhangen. Eenzelfde soort beweging merk je bij studieclubs Socio-Economica en Imbit. Dat een club als Capitant, die de brug wil vormen tussen studenten en de financiële wereld met lezingen als Start To Invest, meer economie- dan literatuurstudenten trekt, hoeft ook niet te verbazen.

zweten met UA Sportraad

UA Sportraad behoeft wat meer uitleg. Ze heeft veel weg van een studentenclub: ook zij is deel van de kringraden, heeft een praesidium dat brede linten draagt en organiseert regelmatig studentikoze activiteiten zoals een quiz of reis. Toch is ze met haar verschillende praesidia voor de Stadscampus en de buitencampussen een buitenbeentje. Die praesidia willen je door hun aanbod aan groepslessen in conditie houden en organiseren daarnaast competities. UA Sportraad CST staat aan het roer van Antwerp Students League (ASL), waar zowel studentenclubs als zelf samengestelde vriendenclubs het tegen elkaar opnemen in basketbal, volleybal en zaal- en veldvoetbal. UA Sportraad BC organiseert dan weer de Interfac-competitie, waarin de studentenverenigingen van de buitencampus het wekelijks tegen elkaar opnemen in telkens een andere sport. Naast dat alles is UA Sportraad zelfs bij niet-sportievelingen bekend omwille van haar catchy clublied.

 religieuze, etnische of politieke inspiratie

Een heel ander soort verenigingen zijn de religieus, etnisch of politiek geïnspireerde verenigingen. Aan UAntwerpen vind je de religieuze verenigingen Mahara en Ichtus. Mahara vertrekt vanuit de islamitische waarden. Haar missie is om studenten en alumni te verenigen en te inspireren vanuit die waarden. Brede linten of een clublied komen daar niet aan te pas en de activiteiten zijn wat atypischer. Zo organiseert ze een iftar, verschillende workshops en lezingen rond politieke thema’s als dekolonisatie. Ichtus is dan weer een christelijke studentenvereniging, die zich meer dan Mahara focust op (religieus) samenzijn en studie van religieuze teksten, in casu: de Bijbel.

De focus van AYO en ASN is het creëren van meer etnisch bewustzijn en het (her)ontdekken van roots. AYO staat voor African Youth Organisation en richt zich – zoals valt af te leiden uit de naam – op studenten met Afrikaanse roots of iedereen met interesse in Afrika. AYO organiseert filmvertoningen en quizzen rond dat thema, maar afgelopen academiejaar stonden een UNO-competitie en bowlingavond evengoed op de agenda. ASN, kort voor Asian Student Network, organiseert gelijkaardige activiteiten rond de Aziatische cultuur.

Het lijstje aan politiek geïnspireerde verenigingen is uitgebreider. Ook voor hen bestaat er een overkoepelend orgaan. Het Politiek-Filosofisch Konvent Antwerpen is zelf filosofisch en ideologisch neutraal en heeft als enig doel de verschillende politiek-filosofische clubs te vertegenwoordigen bij de onderwijsinstellingen. Omdat politieke vereningen op geen enkele manier verbonden zijn aan UAntwerpen, ijvert PFK voor bijvoorbeeld toegang tot aula’s om debatten te organiseren. Politiek-filosofische clubs zijn er, net als politieke partijen, over de gehele lijn van het politieke spectrum. Toch is er niet altijd een een-op-een relatie: zo zijn Comac en Jong Groen StuAnt respectievelijk verbonden aan PVDA en Groen terwijl de liberale LVSV of het conservatieve KVHV actief hun onafhankelijkheid benadrukken.

Zelfs niet elke politieke club hangt een specifieke strekking aan. Zo heb je de feministische studentenclub Lilith Collectief. Die vereniging organiseert lezingen, filmscreenings, café-avonden en een boekenclub met de nadruk op sociale thema’s, steeds binnen een intersectioneel kader.

de internationale toer op

Een aantal clubs die je in Antwerpen aantreft, zijn eigenlijk afdelingen van een internationaal netwerk. We denken daarbij aan ELSA, AntwerpMUN, AIESEC en het Erasmus Student Network, die alle vier wel onder Unifac vallen, maar toch verschillen van andere kringraadclubs. ELSA, oftewel European Law Students’ Association, verbindt rechtenstudenten uit 42 verschillende landen en is daarmee de grootste juristenvereniging ter wereld. Ze verwelkomt de 
internationale studenten en laat hen kennismaken met het Antwerpse studentenleven. AntwerpMUN staat dan weer in het teken van diplomatie en internationale relaties, en organiseert VN-simulaties. AIESEC zet tot slot in op leiderschapspotentieel door vrijwilligerswerk en buitenlandse stages.

engagement dicht bij huis… of kot

Wil je een engagement opnemen, maar niet meteen op buitenlandse stage vertrekken? Ook in Antwerpen is het aanbod groot genoeg. Stadscampusclub Prisma wijdt zich toe aan goede doelen. Ze noemt zich niet voor niets ‘t solidairste van ’t unief. Ze staat bekend om haar bloed­inzamelactie Bloedserieus in samenwerking met het Rode Kruis en schenkt jaarlijks de winst van al haar activiteiten aan een zelfgekozen doel. Voor geëngageerde rechtenstudenten is er dan weer Antwerp Law School Consultancy, kortweg ALSC. De vereniging helpt studenten en jonge ondernemers gratis en toegankelijk bij het uitzoeken van juridische problemen.

culturele bezigheden

Ondertussen zal het wel duidelijk zijn dat er aan de universiteit meer gebeurt dan luid schreeuwen op TD’s of op terrasjes plakken. Toch ontbreekt er nog een belangrijk onderdeel: cultuur. Je zult snel merken dat de culturele verenigingen allemaal verwijzen naar Prinses16 als repetitieplek. Prinses16 verwijst naar het adres – Prinsesstraat 16 – en bevindt zich boven de beter bekende Universitas. In dat gebouw biedt de universiteit de verschillende cultuurverenigingen plek om te repeteren. Je vindt er ook ons eigen redactielokaal en het bureau van De Studentenraad. Heb je na het lezen van dit artikel zin gekregen om zelf in je pen te kruipen, te illustreren of foto’s te nemen, je los te laten op de vormgeving of jezelf nog anders creatief te ontplooien, dan ben je uiteraard ook bij ons meer dan welkom.

Onder de indruk van dit enorme aanbod? In werkelijkheid valt er nog veel meer te beleven. Zo heb je bijvoorbeeld ook nog De Flamingo’s, die LGBTQI+-studenten verenigt, of Mythica dat vooral geeky activiteiten organiseert, en nog veel meer. Naast UAntwerpen vind je in Antwerpen namelijk nog andere hogeronderwijsinstellingen die ook allemaal eigen clubs hebben die je graag zien komen op hun activiteiten. Je kan trouwens ook altijd zelf een club oprichten – het is maar dat je het weet. 
 

"Mijn innerlijke stresskip was zich al maanden aan het voorbereiden. Ik volgde elke open les die er te volgen viel, schuimde de dwarswebsite af om zoveel mogelijk kennis op te doen over de universiteit en ging — vanzelfsprekend — mee op de Verkenningsdagen. Toen ik mijn eerste les binnenwandelde, herkende ik dus al mensen. Gelukkig maar, want mijn oriëntatievermogen is zo slecht dat ik zonder hen de weg naar de openings­ activiteiten niet had gevonden."

"Ik had dan weer totaal niets voorbereid. Mijn eerste dag op de universiteit was werkelijk mijn eerste dag dat ik ondergedompeld werd in het universiteitsgebeuren. Dat resulteerde erin dat ik de helft van de tijd totaal niet wist wat er aan het gebeuren was en tegelijk het gevoel had dat iedereen rondom mij wél helemaal mee was. Een verkenningsdwars had ik op dat moment wel kunnen gebruiken. Mijn stress kwam met wat uitstel, maar hij was daar ineens in volle glorie. Stil­ letjesaan hebben de plooien zich gladgestreken, mede door mijn medestudenten die opbiechtten dat ook zij maar wat aan het doen waren."

"Hoewel ik mezelf voornam mijn lessen even fanatiek te volgen als de Openlesdagen, ontdekte ik al snel de wonderen van online schaken en Wordle in de aula. Stilaan weet ik de weg in de universiteitsbuurt te vinden, of in ieder geval van het ene theeplekje naar het andere. Stress ligt nu eenmaal in mijn aard, maar die blijft nu gereser­ veerd voor de examenperiodes."
 

"Mijn stress is na de eerste examenperiode weggeëbd. Daarna is mijn stijl als student zich beginnen vormen. Het werkelijke studeerwerk verschoof ik naar de examenperiode en uitslapen steeg heel wat plekken op mijn lijstje van priori­ teiten. Ik ontdekte het fenomeen van middag­TD’s en dat resulteert er soms in dat ik feesten boven de lessen verkies. Verslavend, kan ik je vertellen."

Als kersverse hoofdredactie is het voor ons alweer een nieuw begin. In tegenstelling tot lessen vallen onze redactievergaderingen als hoofdredactie niet te skippen. Zo’n vergadering leiden lijkt trouwens behoorlijk op een presentatie geven: iedereen staart je aan en je begint stilaan te twijfelen of er iets raars aan de hand is met je gezicht. Dat terzijde valt het allemaal best wel mee. Je mag ons verwijten makkelijk praten te hebben, maar wij hebben al die stressopflakkeringen van de eerste lesdag ook meegemaakt. We hopen dat ook jullie je weg vinden.

Pebbles    Antonissen    en    Emma    Mertens,
hoofdredactie

Rapunzel 

Als basis voor het script heeft Crets zich niet gebaseerd op een specifieke versie van het verhaal, maar is hij op zoek gegaan naar de originele versie van Rapunzel. Dat is een moeilijke opgave, want ondertussen zijn er al veel adaptaties gemaakt. Er is het verhaal van de gebroeders Grimm, de Disneyversie en zelfs Barbie maakte ooit een film over Rapunzel. De oudste versie die Crets gevonden heeft, is een vrij complex verhaal en daarom heeft hij besloten om het wat aan te passen. Het begin is gelijklopend met de oorspronkelijke versie en daarna heeft hij de gruwelijke daden van de heks veranderd zodat het geheel gepast zou blijven voor kinderen. Daardoor is de Deepbridge versie een combinatie van alles een beetje geworden, natuurlijk met een eigen twist. Crets benadrukt wel dat het verhaal niet speciaal voor kinderen is gemaakt, maar ook voor volwassenen. “Moest ik zelf met een 7-jarige in het publiek zitten, wat zou ik dan willen zien? Die vraag stel ik mezelf dan tijdens het schrijven”, legt Crets uit. Tijdens het schrijven van het script raakte Crets zo betrokken bij het verhaal dat hij besloot om ook de regie zelf te doen. Dit mede door de speciale twist die in de adaptatie zit. Uiteindelijk is het de prinses, niet de prins, die verliefd wordt op Rapunzel.  

muziek 

Naast het script en de regie heeft Stany Crets ook alle liedteksten van Rapunzel geschreven. De liedjes zijn het belangrijkste onderdeel van een musical en omdat Rapunzel van origine geen musical is, zijn alle nummers zelf geschreven. Het belangrijkste onderdeel hierin is het feit dat het verhaal verder wordt verteld in het nummer. Daarom is het belangrijk om een monoloog of dialoog op een duidelijke en leuke manier tot een lied te vormen. “Het begin is altijd het moeilijkste deel,” legt Crets uit, “eens je weet wat je wilt vertellen in het lied, gaat het schrijven bijna vanzelf.” 

sprookjes en musicals 

Na vijf jaar Deepbridge, met elk jaar een sprookje en meerdere musicals, komt natuurlijk de vraag naar boven of er een groot verschil is tussen werken aan een sprookje of aan een musical. Het antwoord daarop: “Ze hebben stuk voor stuk hun eigen, verschillend publiek. Ik probeer bij elk werk een eigen motivatie te zoeken, want elk stuk is anders en uniek.” Deze motivatie ontstaat telkens vanuit een persoonlijke band met het werk. Bij The Sound of Music was dat bij Crets gemakkelijk omdat het een verhaal uit zijn jeugd is. Hetzelfde heeft hij bij de musical Rent, al heeft de muziek ook een grote rol gespeeld. Rock ‘n roll-muziek en de bijpassende zijn zaken die Crets altijd probeert te integreren in zijn werken. 

Als laatste vroeg ik nog of hij zichzelf nog lang in de musicalwereld ziet werken, waarop hij het volgende antwoordt: “Ja, absoluut. Ik doe het ontzettend graag en zal het blijven doen tot ik erbij neerval [lacht].” 

De vijf hoofdpersonages voelden altijd een beetje als mijn iets oudere vrienden met wie ik samen kon opgroeien. De serie die in mijn tienerjaren dé hype van Ketnet vormde, nam je elke week mee in het leven van een ander personage. Alle vijf studeerden ze aan de middelbare school in Vilvoorde, maar hun leven zag er toch heel anders uit. Door het educatieve karakter van de reeks, verzamelde ik mijn levenswijsheid. Of althans, daar was ik als twaalfjarige van overtuigd. Mijn belastingsbrief leerde ik niet invullen, maar dankzij D5R ken ik nog steeds het nummer van Awel uit mijn hoofd en heb ik nooit meer durven chatten met onbekenden op het internet. 

Nu ik jaren later terug in het leven van de tieners duik, schieten mijn wenkbrauwen al snel de lucht in. Basketbal spelen op de speelplaats van het middelbaar? Uitgetypte emoticons in rechthoekige sms’jes verstuurd via oude baksteentjes? Was dat toen het eerste seizoen uitkwam in 2014 echt nog aan de orde? Toch is ook de herkenning nooit ver weg. De moederse kwaadheid in “Wat is dat hier, Amber? Het is hier geen varkensstal!” klinkt me bekend in de oren. Sorry mama, hoewel ik intussen talrijke jaren ouder ben dan Amber, moet ook ik mijn jas en schoenen leren opruimen. Wees blij dat je de varkensstal die mijn kot is niet moet aanschouwen. 

Naast de onkundige opruimtechnieken van de gemiddelde tiener, raakt de serie ook aan andere en grotere thema’s. Zo ligt Leyla in de knoop met haar familie omwille van hun geloofsovertuigingen en kampt ze later ook met een eetstoornis. Amber leert op haar beurt omgaan met de scheiding van haar ouders. Kyra voelt zich dan weer alleen doordat Amber en Leyla steeds meer met elkaar optrekken en wordt ook in de liefde afgewezen. Vincent is geadopteerd en verlangt ernaar te weten waar hij vandaan komt. Nog eens Vincent twijfelt aan zijn seksualiteit. Nóg eens Vincent leert omgaan met zijn oma die chemotherapie voor haar kanker weigert. En Wout, wat doet die er eigenlijk bij, naast de love interest van verscheidene personages en ongetwijfeld ontelbare jonge kijkers thuis vormen? 

Jonge tieners sensibiliseren rond al deze thema’s, dat kan ik alleen maar toejuichen. Toch denk ik dat die sensibilisering succesvoller was geweest met een beperkte, dieper uitgewerkte selectie aan thema’s. De makers propten erg veel thema’s in hun serie, waardoor de tijd die aan een thema gewijd wordt eerder summier blijft. Vincent die aan zijn seksualiteit twijfelt en het twee afleveringen later al onder woorden weet te brengen tegen Amber? Jaloers, ik heb seizoenen lang getwijfeld of ik nu wel of geen crush had op Leyla (het antwoord was absoluut ja). Ook de meeste andere problemen worden snel van de baan geschoven. Zo is Ambers eenzaamheid opgelost op welgeteld vier minuten en vijfentwintig seconden. Een weerzinwekkend tempo dat niet bepaald realistisch te noemen valt.  

Mijn frustraties weet ik snel aan de kant te schuiven. Ik blijf genieten van de serie die zo nauw verbonden is met mijn jeugdherinneringen. Ik was voorbereid te cringen met de acteerprestaties, maar de acteurs weten me aangenaam te verrassen. Eigenlijk zou dat niet mogen verbazen: Liandra Sadzo (Kyra) speelde later ook in #LikeMe en De Buurtpolitie, en ook Jamie-Lee Six (Amber) is nooit uit de TV-wereld verdwenen. Aan het eind van Vincents week zit ik zelfs al met tranen in mijn ogen.  

Met de twaalf seizoenen die de serie intussen telt, kan ik mijn uitstelgedrag nog wel even voeden. Zelfs als ik alle afleveringen van voor naar achter en van achter naar voor heb gezien, is er altijd nog de film. Een gevaarlijk vooruitzicht. 

Waar lopen honden naartoe in hun slaap? Rennen ze door weiden met hoog gras en veel bloemen achter een andere viervoeter aan? Of lopen ze misschien achter hun staart aan? Ik durf mijn hond niet wakker te maken wanneer zijn vier poten hem naar mooie plaatsen brengen in zijn droom, bang dat ik iets buitengewoons verstoor en hij me zal haten. O, ik wil zo graag weten wat hij denkt. Over dieren en slapen gesproken. Waar slapen vogels? Er zouden vijftigmiljard vogels over de aarde vliegen. Dat zijn ongeveer zes vogels per persoon. Maar wanneer ik ’s ochtends door de straten wandel, is het zo stil en zijn er geen vogels te bekennen. Waar zijn ze allemaal heen gegaan? Bestaat er een geheime ondergrondse ontmoetingsplaats voor vogels waar ze allemaal hun eigen plekje hebben om even hun ogen te sluiten? Of verstoppen ze zich toch allemaal in hun nest? 

Dan denk ik ineens aan alle ongelezen boeken op mijn boekenplanken thuis en krijg ik stress. Ga ik ze allemaal even aandachtig kunnen lezen in mijn leven? Net als alle films die ik nog zo graag wil bekijken. Maar ben ik wel klaar om afscheid te nemen aan de verhalen op papier waar ik me zo snel aan hecht? Na honderd pagina’s mooie woorden, leef ik in een fictieve wereld. 

Eén van mijn favoriete Nederlands woorden is waarschijnlijk ‘kijkfile’. Eerst wist ik niet wat dat betekende, maar later leerde ik dat dat een file is die ontstaat door weggebruikers die afremmen om nieuwsgierig naar een incident te kijken aan de andere kant van de weg. Ontstaan dan zo alle files? Want dat snap ik ook nog altijd niet. Hoe ontstaan files door te veel auto’s als ze allemaal snel doorrijden op de baan? 

Het ronken van een motor klinkt schel in mijn oren en een auto rijdt bijna over mijn tenen. De bebouwing van de stad doorbreekt de horizon vol groen. Ik bewandel weer de voorgevormde paden waardoor mijn gedachten volgen. Zal ik straks nog maar eens pasta klaarmaken?

In de gang op het gelijkvloers richting de gebouwen US, U en X op campus Groenenborger hangt aan een groene muur een naamloos schilderij. In de linkeronderhoek staat ‘JBilquin’ gekribbeld. Iets aan het schilderij vereist meer tijd dan ik er nu, in deze examenperiode, werkelijk aan kan geven, maar ik sta stil. Toch. Op het eerste gezicht lijkt het op niet veel: kronkels en strepen en wat gure kleuren, als een stormige hemel die maar geen vorm krijgt. Langzaamaan denk ik lichte ledematen in de penseelstreken te herkennen. Een omhelzing misschien, maar tegelijkertijd torent de ene figuur haast dreigend boven de andere uit. En wat is dat rode oog? Razernij of geschrei? Of is het slechts één persoon, verscheurd door het eigen tooncontrast? 

Jean Bilquin was een Gentse kunstenaar. Zijn opleiding tot graficus keert keer op keer terug in zijn oeuvre: sprekende lijnen en suggesties bouwen zijn werken op tot duizelingwekkende verzamelingen van insinuaties. Bilquins kunst heeft iets nomadisch. Zijn werken zijn rusteloos en ze brengen de kijker evenmin tot rust, maar willen juist steeds verder op reis, willen steeds verder van huis. Die tocht is emotioneel. Het wordt voortgedreven door inhoudelijke en vormelijke tegenstellingen en toch voert de emotie steeds de boventoon. Motieven uit de Griekse mythologie, zoals allusies naar Orpheus en Sisyphus, of uit de menselijke interactie, zoals fysieke aanrakingen en de band tussen moeder en kind, stuwen Bilquins werken van een expressieve wirwar naar een tere overdracht van kwetsbaarheid. 

Ook in het naamloze schilderij komt dat naar voren. Wat Bilquin voelde bij de creatie van dit werk, is misschien niet te achterhalen, maar wat ik voel, in deze schoenen van lood nu ik hier zo sta, immer geraakt door een moeilijk doordringbaar kunstwerk, loodst me doorheen de raadselachtigheid van abstractie. Het doek lijkt een brugfunctie over te nemen in mijn blik: penseelstreken vangen wat ik niet onder woorden kan brengen. In al mijn betweterigheid wil ik elk kunstwerk uitleggen, elke ongeïnteresseerde voorbijganger vastklampen en exact doceren waarom ze zouden moeten stilstaan bij de rist aan abstracte en expressieve werken in de campushallen, maar ik merk dat ik geen zangerige verklaring heb. Alleen een stilstand. En de vraag naar wat een ander erin ziet. De wijsneus in mij zegt me dat dat meer over kunst zegt dan een uitleg van Bilquin had gedaan. 

Als bezetene bijt ik door 

Mijn bezige ketens 

Zet ik me aan tafel 

En neem er bezit van door- 

en terugwerkende kracht 

heel het tafereel stuitert 

mijn benig gestelte 

stilaan laat ik terug- 

En vasthoudendheid los 

Beginnen aan de stilstand 

De langste Fa klinkt 

Doorheen mijn eeuwig af- 

En doorgrondde nieuwigheid 

Gerond, nu naar boven 

Speel ik mee met 

de geringste leer- 

en valsmoedigheid heen 

Van binnen en buiten 

Het lijkt me onmogelijk om Komposities niet te zien. Schrap dat maar. Wie volslagen kleurenblind en compleet zoned out is, kan het zich misschien veroorloven, maar voor de rest van de universitaire bevolking springen de felle composities onmiddellijk in het oog. Het is als het ware een matrix van kleuren aan de witte muren van de hal richting gebouw US op campus Groenenborger. Beide werken bestaan uit vierkanten met parallelle lijnen, een duo dat haast mathematisch aandoet. 

Geestelijke vader Guy Vandenbranden was een Vlaams kunstenaar en meteen ook een van de oprichters van de Nieuwe Vlaamse School, een kunstenaarsgroep waar artiesten als Vic Gentils en Paul Van Hoeydonck eveneens toe behoren. Klinkt geen van die namen bekend in de oren? Geen zorgen, je hebt hun werk ongetwijfeld al op de campus gezien: de Nieuwe Vlaamse School is goed vertegenwoordigd op UAntwerpen. Zo vind je in gebouw D.Q. een heel legertje aan Gentils’ standbeelden en hangt Van Hoeydoncks astronaut trots als een pauw aan de muur van S.C. te pronken. Vandenbranden is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Belgische abstracte kunst en kantte zich resoluut tegen het realisme en het nieuw-realisme. De waarheid zit niet in verisimilitude, maar in een canvas vatbaar voor interpretatie. Zijn stijl is constructivistisch, vol geometrische vormen, zwarte vlakken en een limiet op de hoeveelheid gebruikte kleuren. 

Komposities past mooi binnen die stijl. De twee werken vragen tijd. Tijd om de kleuren en de lijnen te laten bezinken, om je te verslinden. Ze zijn gelijkaardig opgebouwd, maar het verschil in kleurpalet houdt me bezig. Is er betekenis te vinden in het licht-donkercontrast? Of zoek ik dan naar betekenissen die er niet zijn? De titel vertelt me niets, slechts dat het werk zorgvuldig samengesteld is, zoals een kunstenaar als Vandenbranden placht te doen, maar dat gebrek aan informatie maakt het misschien juist zo intrigerend. Er is niets aan kunst als het alle antwoorden prijsgeeft bij de eerste kennismaking. Komposities begroet en neemt afscheid, maar alleen tot de volgende keer.