Ik sprak met Dorien Depover en Isabelle Vloeberghs, die zich allebei bij het STIP inzetten voor het mentale welzijn van de studenten. Dorien legt uit wat het STIP, ook wel het studenteninformatiepunt, precies inhoudt. “Het STIP is een algemene balie waarachter verschillende diensten zitten. Wij als studentenpsychologen behoren tot de dienst voor studieadvies en studiebegeleiding. Daar kunnen studenten terecht met vragen over studeren, maar ook als ze mentale problemen hebben. Er is ook een sociale dienst voor vragen over financiële zaken, studietoelagen en dergelijke. Daarnaast is er een team met zorgcoördinatoren die instaan voor het toekennen van faciliteiten."

Er bestaan bepaalde criteria voor het toekennen van de faciliteiten, zoals een verslag of ingevuld document door de psychiater of klinisch psycholoog bij autisme of ADHD. Dat komt dan bij de zorgcoördinatoren terecht. “Zij staan in voor de faciliteiten, de communicatie met docenten en een stuk van de begeleiding. Als er dan extra psychologische begeleiding nodig is, komen de studenten bij de studentenpsychologen terecht”, zegt Isabelle. Deze faciliteiten zijn aanpassingen op vlak van lessen en examens die leerlingen kunnen aanvragen. Dorien en Isabelle geven me hier meer informatie over: als voorbeelden noemen ze meer examentijd, mondelinge toelichting van de prof bij de examenvragen of examenspreiding. “Het gebeurt vaak dat de zorgcoördinator contact opneemt met de docenten om te vragen of ze met bepaalde situaties rekening kunnen houden”, vertelt Isabelle hierover. Op die manier is de docent op de hoogte en spreken ze bijvoorbeeld de leerling niet als eerste aan wanneer ze moeite hebben met interactie in de les. Dorien voegt hieraan toe: “Vaak wordt ook met de student besproken waar die nood aan heeft, bijvoorbeeld spraakassistentie bij dyslexie. Dat is niet voor iedereen nodig.”

mentaal welzijn

Wanneer ik vraag naar die psychologische dienst, weet Isabelle me het volgende te vertellen: “We zijn met een vijftien à zestien klinisch psychologen en orthopedagogen. Wij bieden vooral psychologische begeleiding van korte duur aan. De vragen die we krijgen, zijn heel uiteenlopend. Soms hebben ze te maken met studeren, denk bijvoorbeeld aan faalangst of uitstelgedrag. Langs de andere kant zijn er ook veel aanmeldingen van studenten die kampen met een depressie of angst of bijvoorbeeld problemen binnen het gezin hebben. We bekijken samen met de student wat die nodig heeft om te kunnen groeien. Meestal is dat een begeleiding binnen onze dienst. Als we inschatten dat langdurige begeleiding nodig is, zoeken we samen naar een psychotherapeut buiten de universiteit.” Het aantal studenten dat begeleiding krijgt bij het STIP vermindert zeker niet, vertellen ze me. “Er blijven zich heel veel studenten aanmelden, met alle mogelijke psychologische vragen.”

Wanneer ik vraag of ze het gevoel hebben dat studenten toch nog moeite ervaren met het zoeken naar hulp, bevestigt Dorien die indruk: “We hebben soms wel de indruk dat psychologische hulp na corona bespreekbaarder geworden is onder studenten, maar voor sommigen blijft het natuurlijk wel een grote stap om die hulp te vragen. We proberen het zo laagdrempelig mogelijk te maken.” Studenten kunnen bijvoorbeeld ook chatten of bellen met het STIP, of een mailtje sturen. Het is dus niet altijd nodig om fysiek naar de balie te stappen. Isabelle pikt hierop in: “We merken dat er een aantal studenten zijn die te lang wachten, waarbij we tijdens het intakegesprek zien dat ze al heel lang met problemen worstelen. Zij hebben dan vaak getwijfeld om een afspraak te maken, maar hebben toch te lang gewacht. Dat is natuurlijk heel jammer. Wat we ook zien is dat de omgeving een goede rol kan spelen. Studenten die bij ons geweest zijn en een heel goede ervaring gehad hebben, kunnen anderen ook helpen om zelf die stap te zetten.”

hulp bij het studeren

Isabelle legt me uit dat hun dienst, naast psychologische begeleiding, ook instaat voor studiebegeleiding. “Elke student doet een intakegesprek van een halfuur bij ons, waarin we bekijken wat het probleem is. Als dat een studieprobleem is, zullen we sowieso voorstellen om deel te nemen aan een workshop rond studievaardigheden, maar we kunnen ook een individuele begeleiding opstarten. Die zal dan bestaan uit een aantal sessies waarin we zoeken naar een studiemethode die goed werkt voor de student.” Dorien weet me al wat meer te vertellen over omgaan met faalangst. “De eerste stap is om je bewust te worden van bepaalde overtuigingen of automatische gedachten die in je opkomen: welke patronen heb ik ontwikkeld, en hoe worden die in stand gehouden? Dan kan je gaan zoeken naar kleine stappen die je kan zetten om dat patroon te doorbreken. Die zijn vaak heel afhankelijk van die specifieke student. Een voorbeeld is het intentioneel inplannen van pauzes bij iemand die door faalangst net heel veel studeert zonder pauzes. Daarnaast hebben we een workshop rond faalangst, waarin je in een kleine groep een aantal weken werkt en oefeningen maakt.” Isabelle voegt daaraan toe: “We proberen vaak zicht te krijgen op de mechanismen die spelen en wat de mogelijkheden zijn om er beter mee om te gaan. Dat kan gaan over het verbeteren van bepaalde studievaardigheden, zoals het maken van een planning. Het kan ook betekenen dat je bepaalt welke gedachten de faalangst in stand houden en op zoek gaat naar alternatieven. In plaats van te denken dat een examen niet zal lukken omdat je vorige keer ook niet geslaagd bent, kan je jezelf vertellen dat je er gewoon het beste van zal maken en dat je niet meer kan doen dan dat. Dat zijn gedachten die misschien minder faalangst veroorzaken. Ook lichamelijke relaxatie en mindfulness kunnen helpen: wij bieden ook een workshop mindfulness aan van vier sessies.”

help, ik ben eerstejaars!

Als eerstejaars beginnen aan de universiteit is natuurlijk niet zo evident en is niet zonder stress. Ik vraag Dorien en Isabelle dus of ze als studentenpsychologen nog een woordje advies hebben voor de eerstejaars. Dorien heeft alvast een tip: “Probeer de eerste weken heel veel iets niet duidelijk is. Hulp zoeken kan bij medestudenten, binnen de faculteiten, maar dus ook bij het STIP. Je staat er niet alleen voor: al is alles veel groter, er is nog altijd veel ondersteuning. Het is vooral belangrijk om je lessen te volgen en in de eerste weken een goed ritme uit te zoeken.” Ook Isabelle gaat hierop in: “Het is ook belangrijk dat je verbinding zoekt met andere studenten. Dat is een belangrijke factor bij zowel het studeren als het zich goed voelen. Daar zou ik dus wel op inzetten: probeer mensen aan te spreken in de pauze en stel eens voor om samen te gaan lunchen.”

Voel je je eens wat minder of kamp je met problemen bij het studeren? Aarzel dan zeker niet om contact op te nemen met het STIP. Af en toe is hulp zoeken belangrijk en de medewerkers staan klaar je die te bezorgen.

Nood aan een mentale en fysieke boost? Ontdek het Recharge-aanbod, een samenwerking tussen het STIP en de sportdienst. Deze workshops zijn gericht op het bevorderen van een gezonde geest in een gezond lichaam. Je kunt deelnemen aan workshops zoals yoga en boksen, en er zijn ook sessies rond mindfulness en ademhaling. Een must als je graag even recharget!

Als studentenfanfare zijn de leden van KLAANK zeker de sfeermakers van Antwerpen. Studentenverenigingen vragen hen om te spelen op hun cantussen, zo stonden ze dit jaar op de Beiaardcantus, en zijn ze in te schakelen voor elke activiteit waar je een vleugje muziek voor nodig hebt. Hun repertoire bestaat vooral uit sfeermuziek en meezingers, zoals Met de trein naar Oostende en Sweet Caroline, al hebben ze ook rustigere stukken gereserveerd voor recepties waar ze spelen. Daarnaast zijn ze ook flexibel in hun definitie, legt Elias uit: “We zijn eigenlijk breder dan een fanfare, want we hebben ook instrumenten die buiten die categorie vallen. Strikt genomen is een fanfare koperblazers met slagwerk en saxofoons, maar wij laten eigenlijk iedereen toe. Er is geen bepaald niveau vereist en er zijn geen audities.”

Als cultuurvereniging focussen ze zich als een van de weinigen ook op de buitencampus en Wilrijk. “Er zijn veel muziekverenigingen, maar die zitten allemaal in het centrum. We focussen dus bewust op de buitencampus.” Samen met twee anderen richtte Emiel uit die wens de studentenfanfare op. “Je hebt in elke grote studentenstad een studentenfanfare, en na mijn bachelor in Diepenbeek miste ik het concept van een studentenvereniging die ook muziek speelde en op sfeer gericht was in Wilrijk. Het was een trage groei, maar nu zijn we toch al met meer dan twintig leden en zijn we echt iets moois aan het creëren.” Naast een fanfare zijn ze dus zeker ook een studentenvereniging en hebben ze hun eigen lint, schild, praesidium, en doop, al is deze minder intens: ze noemen het ‘een leuke groepsbindende activiteit’.

KLAANK repeteert elke woensdag op campus Groenenborger, in gebouw T op het gelijkvloers. De repetities beginnen om 19u30 en gaan door tot ongeveer 22u. Dit jaar doen ze vier open repetities, waarvan de eerste op 2 oktober plaatsvindt. Moest je die toch gemist hebben, treur dan niet: je bent heel het jaar door welkom. Elias verzekert ons dat je zelfs in februari nog kan aansluiten.

De studentenfanfare kwam al reeds op MNM en ATV en ook dit jaar zal je ze zeker nog tegenkomen op een cantus van de buitencampus, waar ze zorgen voor vrolijkheid bij iedereen.

Ik kom geen woorden te kort.

Nee, ze zijn er vanzelf.

Ze willen hun eigen zin spellen doorheen mijn lichaam, zich vermengen met mijn bloed. Vechten tegen slapeloosheid en hun weg naar buiten duwen als acne. Half weggerot in bed hechten ze zich aan elkaar, met een averechts gebreid patroon dekken ze me toe en duwen ze me met hun gezamenlijke zwaarte dieper de matras in.

Tot mijn gezicht verstrikt zit in zinnen en mijn voeten als het binnenste van een bol wol omsingeld zijn. Mijn armen liggen verwelkomend uitgespreid, de lege plaats naast mij wordt vertaald in fantasieën waar geen woorden voor zijn.

Ik kom geen woorden te kort, maar praten lukt niet. Ergens in mijn slokdarm hebben ze een muur gebouwd, mijn strottenhoofd gebarricadeerd.

Ik probeer.

Ik schrijf, ik zing, ik wandel elke dag, ik sta om 3u 's ochtends nog in de keuken, de woorden uit mijn lijf te bakken.

Ik probeer.

Ik probeer, ik probeer, ik probeer, als een droog stuk brood probeer ik hun weg te slikken.

Bananenbrood.

Ik wil je vertellen dat ik dankbaar ben voor jou.

Bananenbrood: 4 bananen, amandelmeel, een snufje zout, 3 eieren, bakpoeder en bicarbonaat.

Dat ik niet boos ben op jou

Bananenbrood: 5 bananenschillen, amandelmeel op mijn kleren, een plakkende hand vol

zout, zout, lege eierschalen en het bakpoederzakje naast de vuilbak

maar op wat je hebt gedaan

vijfenveertig minuten baktijd

tweeduizendzevenhonderd seconden in de oven

Gisteren fietste ik bijna tot aan je deur. Maar wat ging ik zeggen, dat ik je mis? Dat ik om 12u 's nachts een knuffel wou? Dat ik probeer? Want ik probeer.

Ik probeer, ik probeer, ik probeer elke keer iets nieuws.

Scheldekaaien – Pebbles

Mijn favoriete terras in Antwerpen? De kaaien. Mijn favoriete picknickplek in Antwerpen? De kaaien. Mijn favoriete looppiste in Antwerpen? De kaaien. De mogelijkheden zijn eindeloos en wat je ook kiest, het wordt tien keer beter dankzij het prachtige uitzicht en het rustgevende gekabbel van het water. De kaaien zagen me op mijn beste momenten, lachend met vrienden met een drankje in de hand bij zonsondergang, en op mijn slechtste momenten, terwijl ik me troostte met de gedachte dat mijn stortvloed aan tranen niets voorstelt vergeleken met de uitgestrektheid van de Schelde. Onder ons gezegd en gezwegen: zelfs mijn eerste zoen was aan de Schelde. Bobbejaan Schoepen zong niet voor niets: “Zie ik de lichtjes van de Schelde, dan gaat m’n hart wat sneller slaan.” Wil je nog meer genieten, wandel dan via de historische Sint-Annatunnel naar Linkeroever, de monumentale houten roltrappen en de 500 meter aan blauwe en witte tegeltjes maken het een Antwerps pareltje op zichzelf, of neem de gratis overzetboot aan Het Steen. Zelfs zonder geliefde aan je zijde zul je je hart er voelen bonzen door het unieke zicht op de majestueuze kathedraal. Oh, Kathy, ik weet dat jij op mij zult wachten en aan de kaai zult staan.

Volkstraat – Lotte

Voor mij is Antwerpen Zuid de perfecte plek om tot rust te komen. Het heeft nog steeds dat stadse gevoel waar ik van hou, maar dan zonder de drukte van massa’s mensen. De buurt zit vol met gezellige restaurants en boetiekjes en huisvest toevallig ook mijn twee favoriete plekken van ‘t Stad, beide gelegen aan de Volkstraat. Ik begin altijd bij Steen en Been, een taxidermist. Binnen voelt het als een klein museum, vol met indrukwekkende taxidermie van zoogdieren, vissen en insecten. Daarnaast worden hier ook de meest bijzondere kristallen en mineralen verkocht. Jan Leestmans, de vriendelijke eigenaar achter de kassa, beantwoordt graag al je vragen en pakt je aankoop altijd zorgvuldig in alsof het een cadeautje is. Laat Steen en Been nu net tegenover mijn favoriete koffiebar liggen: Charlie’s. Deze koffiebar bevindt zich op de begane grond van een statig herenhuis, en is te herkennen aan de koningsblauwe kozijnen. In de zomer hebben ze een klein terras op de stoep. Het menu biedt voor ieder wat wils, van zoetigheid en hartige lunches tot verfrissende limonades en bijzondere koffies. Samen vormen ze de ideale combinatie om met jezelf op date te gaan, of om met een groepje vrienden een ontspannen middag door te brengen.

Zuidpark – Elena

Ik schrok me een hoedje toen de speeltuin waar ik in opgroeide opeens verdween. Gelegen tussen de Scheldestraat en de Van der Sweepstraat ligt sinds enkele maanden een grote groene vlakte, het Zuidpark. Waar vroeger nog een kleine speeltuin en een grijze woestijn aan parkeerplaatsen lag, is er nu plaats voor vernieuwde speeltuinen, hondenweides, sportvelden en zitbanken. De perfecte rustplek als je wilt people watchen, wilt uitrusten na een bezoekje aan het KMSKA of als je een lekker ijsje wilt eten. Dat het beste ijssalon van ’t Stad, Gelato Factory, naast dit park ligt, is mooi meegenomen! Het park is in drie grote ‘tafels’ verdeeld, die elk verschillen van elkaar om specifieke noden van buurtbewoners en parkgangers te vervullen. De centrale tafel is een open grasvlakte die verrassend koel blijft, ook tijdens hittegolven. Die verkoeling komt mede door een waterbassin waarin pootjebaden verwelkomd wordt. De andere twee tafels hebben ook die grasvlaktes, maar bestaan verder uit speeltuinen, stiltetuinen, regentuinen en sportvelden. Er zijn ook veel bloem- en boomsoorten aangeplant die het park heel het jaar door van bonte kleuren voorzien. Voor de lezers met groene vingers, er is ook een samentuin geplant aan de Waalsekaai waar je naar hartenlust kan tuinieren.

DeliBox – Casper

Frietjes en smosjes zijn zo een beetje het standaardmenu voor de Antwerpse student. Het is dan ook geen wonder dat er in onze studentenbuurt een overaanbod is aan frituren en broodjesbars. Maar wat als je een frituur en een broodjesbar zou kunnen uitbaten in één zaak? Dit gat in de markt werd reeds gevuld door DeliBox, waar je combinaties als smos mexicano met stoofvlees kan bestellen. Ook als je hiervan niet meteen begint te watertanden is DeliBox het bezoeken toch waard, alleen al voor haar uitbater. Achter de toog staat geen ongeïnteresseerde jobstudent, maar Michael: een Irakees die lang geleden in Antwerpen aanspoelde en besloot om de lokale friettraditie ter harte te nemen. Michael heeft naar eigen zeggen al een klein fortuin samengespaard sinds zijn aankomst in Antwerpen. Dit geld verdiende hij niet enkel met het uitbaten van zijn frituur. Deze nevenzaken kunnen hier jammer genoeg niet expliciet benoemd worden. Toevertrouwde geheimen publiceer je immers niet zomaar in een studentenblad… Wie zijn nieuwsgierigheid niet te baas kan, zal zelf naar DeliBox moeten trekken en hopen dat Micheal himself het hem verteld. Maar wees snel! Want Michael sluit dit semester zijn DeliBoxtijdperk af om weer te vertrekken naar nieuwe horizonten.

Plantentuin Den Botaniek – Lena

Toen ik, net zoals sommigen van jullie, voor de allereerste keer op kot ging in een nieuwe stad, ging ik vaak wandelen om deze te ontdekken. Doelloos ronddwalen noemde ik dat altijd. Op deze manier kon ik, als een vorm van ontspanning, de stad verkennen. Op een dag, tijdens zo’n wandeling, ontdekte ik een oase van groen tussen alle gebouwen en stedelijke elementen van een stad zoals Antwerpen. Na wat twijfelen en opzoeken of dit wel een openbare tuin was, begon ik aan mijn ontdekkingsreis. In deze prachtige tuin vond ik een collectie van meer dan tweeduizend verschillende plantensoorten, van struiken en bloemen tot zelfs cactussen en medicinale kruiden die oorspronkelijk werden gebruikt in het Sint-Elisabethgasthuis. Er was zelfs een serre te vinden die een collectie van uitheemse planten zou bevatten, maar die is op dit moment gesloten. Aan jullie zou ik aanraden om de ingang langs het Mechelseplein te nemen, nadat je een koffiekoek bent gaan halen bij bakkerij Lints. Daarna kun je in de plantentuin gaan zitten voor een picknick. Geen zin in eten? Dan blijft dit een zeer mooie en vaak rustige plek om een goed boek te lezen of om gewoon wat uit te rusten van het drukke academiejaar.

Hendrik Conscienceplein – Myrddin

Het Hendrik Conscienceplein ligt ingeklemd tussen de gelijknamige erfgoedbibliotheek, de Sint-Carolus Borromeuskerk en een rij horecazaken. Tussen al die pracht en praal is het een ideale plaats om weg te dromen. Wanneer ik hier ’s zomers van de schaduw geniet onder de boom en naar de prachtige kerk kijk, kan ik me even in Italië wanen. Ik sluit mijn ogen en luister naar straatmuziek, voel de zomerbries, ruik de geur van zuiders eten van de omliggende terrasjes. Wanneer ik Italië beu ben, kan ik me inbeelden dat ik in het verleden ben. Vrij van auto’s en omsloten door oude gebouwen lijkt hier niet veel veranderd in de afgelopen vierhonderd jaar. Een bezoekje aan de kerk maakt dat gevoel alleen maar sterker. Weg van het lawaai van de stad bestaat hierbinnen een wereld waarin de barok nog volop in leven is. Na oog in oog te staan met een Rubensschilderij en een kaarsje te branden voor de examens zeg ik vaarwel aan de barok. Voor ik het plein verlaat, werp ik nog een laatste blik op wat voor mij het meest dromerige tafereel is: de oude zijingang van de erfgoedbibliotheek. Boven de deuren bevinden zich de enige ramen langs waar je kan binnenkijken in de opslagruimten, een kleine glimp van een doolhofachtige wereld waar meer dan een miljoen volumes opgeslagen liggen. Voor wie minder een dagdromer is: de erfgoedbibliotheek is een prima studieplek.

Begijnhof - Jana

Als nieuwe student in Antwerpen kan het een uitdaging zijn om een rustig plekje te vinden te midden van het bruisende studentenleven. Gelukkig ontdekte ik al snel het Begijnhof, een verborgen oase die me telkens weer terugbrengt naar de rust en natuur van mijn thuis in Limburg. Verscholen achter een bescheiden poort in de Rodestraat ligt dit idyllische hofje waar de tijd lijkt stil te staan. Het hoge gras, de oude bomen en de zachte geur van bloemen vullen de lucht en fluisteren verhalen uit vervlogen tijden. Als Taal-en letterkundestudente vind ik hier de perfecte plek om te ontspannen met een goed boek. Terwijl ik op een van de houten bankjes zit, vergeet ik de drukte van de stad om me heen. Het gefluister van de bladeren en het vrolijke gezang van vogels doen me even wegdromen naar de bossen van mijn thuisdorp. Het Begijnhof is niet alleen een toevluchtsoord voor wie aan de stadsdrukte wil ontsnappen, maar ook een plek die uitnodigt tot reflectie en inspiratie, waar je de geschiedenis van de stad haast kunt voelen. Voor een korte pauze tussen de lessen door of een moment van stilte na een lange dag is er geen betere plek. Een stukje Limburg in Antwerpen, waar ik altijd tot rust kom.

MAS – Julie

Het Museum aan de Stroom staat vooral bekend voor het gratis panorama op het dak, waar je talrijke toeristische trekpleisters in één keer kan bezichtigen. Voor mij is het een plek waar ik talrijke herinneringen maakte: van de bezoekjes als kind tot mijn promotie tot jobstudent in het museum − neen, dit stekje schrijven staat niet in mijn contract. Al zijn ze niet gratis, de museumzalen zijn ook zeker de moeite waard, zeker als je wat meer wilt weten over de geschiedenis van Antwerpen. In de zomer kan je er Amerikanen en Duitsers op vakantie komen spotten. Moest je daar de buik van vol hebben, heb je misschien nog een plaatsje over voor een koffiekoek van bakkerij Dellafaille op de MAS-gronden. Een piepklein gebouwtje, maar met overheerlijk gebak. Moest je daarna zin hebben gekregen in een wandeling, is de ligging daarvoor perfect. Je kan koers zetten richting dokken en Eilandje, of je toch laten overtuigen door Pebbles en even uitwaaien op de kaaien.

Genia is naar eigen zeggen blijven plakken bij het bestuur nadat ze twee jaar geleden voor het eerst een theaterstuk regisseerde bij De Bromvlieg. Ze weet dus als geen ander hoe zo’n stuk tot stand komt: “In de eerste plaats organiseren we begin juli regisseursaudities, waarvoor we een oproep doen op onze sociale media. Dat is de gelegenheid voor kandidaat-regisseurs om kort hun idee te presenteren.” De kandidaten stellen het thema voor waarrond ze willen werken en kiezen zelf of ze vertrekken vanuit een bestaande tekst of in hun eigen pen kruipen. “Omdat we elk jaar maar twee producties kunnen opvoeren, maken we als bestuur onze keuze uit die verschillende audities. Dat is ook dit jaar weer gelukt”, voegt Genia toe.

Nieuwsgierig vraag ik om al een tipje van de sluier te lichten: “Ik kan er nog niet al te veel over zeggen, want de producties zijn op dit moment nog niet helemaal uitgewerkt. Wel kan ik al verklappen dat ikzelf weer een stuk zal regisseren. Het andere stuk zal voornamelijk tot stand komen door middel van improvisatie tijdens de repetities. Wat hieruit zal voortkomen is dus voor iedereen nog een verrassing.”

“De volgende stap is de casting. Aan het begin van het academiejaar organiseren we een infomoment en acteursaudities. Op zo’n auditie vragen we om een tekst naar keuze uit een van de stukken te brengen en zelf iets te presenteren; dat kan gaan van een eigen tekst of gedicht tot zelfs zang.” Podiumervaring is niet nodig: “Sommige acteurs spelen al heel hun leven, anderen deden het nog nooit. Het hangt er vooral vanaf waarnaar de regisseur op zoek is en wat past in het stuk.”

“Na de audities is het tijd om te repeteren. Dat doen we elke woensdagavond op de derde verdieping van Prinses16. Het verloop en de werkmethode van de repetities is bij iedere regisseur anders, maar hoe dan ook maken we naast repeteren ook tijd voor plezier en bouwen we vriendschappen op. Dat gebeurt bijvoorbeeld op ons repetitieweekend, waar er ‘s avonds tijd is om samen eentje te gaan drinken of een karaokeavond te houden.”

Plankenkoorts? Ook wie liever niet op het podium staat, wordt door De Bromvlieg met open armen ontvangen. “We zijn steeds op zoek naar mensen die willen helpen met de inkleding, het decor of de muzikale begeleiding.”

Contact opnemen met De Bromvlieg doe je via het Instagramaccount, waar ook de data van het infomoment en de audities zullen verschijnen.

Als Taal- en letterkundestudente was ik alvast opgelucht dat het college niet alleen over publiek- of privaatrecht zou gaan, met alle bijhorende termen waar ik niet veel van begrijp. Van Goethem wou zijn carrière in rechten en geschiedenis combineren om het te hebben over het irrationele in beide disciplines aan de hand van drie casussen over rituele verbindingen. De eerste casus ging over rechtstaal en ik vreesde al dat ik niet meer ging kunnen volgen vanaf het begin van het college. Gelukkig erkende Van Goethem zelf dat dit onderwerp weinig toegankelijk is voor niet-ingewijden. Waarom rechtstaal onderdeel uitmaakt van het irrationele facet van het recht is voor mij als talenstudent dan wel heel herkenbaar. “Je benoemt en je creëert”, legde hij uit en dat is in rechten onvermijdelijk, want mensen houden van regeltjes en die moeten bevestigd worden door ze neer te schrijven.

De tweede casus ging over het zondebokritueel als juridisch proces. Van Goethem haalde enkele voorbeelden aan, het een al wat bekender dan het ander: het boek Job, de heksenexecuties en het proces van Nicolae Ceauşescu – dat ik na een lange zoektocht op Google terugvond, want in mijn notities had ik zijn naam genoteerd als Charlesnesque. De laatste casus begon Van Goethem met de uitspraak dat recht een methode is en geschiedenis een manier van zijn. Dit werd met gelach onthaald, waarschijnlijk een grapje binnen de faculteit Rechten. De rest van deze casus lag gelukkig dichter bij de faculteit Letteren en Wijsbegeerte en werd voor mij herkenbaar toen Van Goethem uitlegde dat verhalen binnen een samenleving van essentieel belang zijn en helend kunnen werken bij de verwerking van leed. Vooral in het geval van massageweld waarbij er niet altijd een schuldbekentenis en schulderkenning is op het einde van een proces, zijn verhalen een bron van hoop voor de slachtoffers. Dat zijn onderzoek zijn passie is, merkte ik vooral tijdens dit onderdeel van zijn college. Van Goethem wist veel te vertellen over de complexiteit van daderschap, het helende effect van erkenning en de verbinding van hoop die ontstaat door verhalen. Taal en geheugen zijn naast recht en geschiedenis ook rituele krachten waarbij verhalen de connectie zijn tussen verleden, heden en toekomst. Van Goethem eindigde zijn laatste college door recht te verbinden met geschiedenis, als “de diepste kernen van ons zijn".

En zo kwam er een einde aan zijn vele jaren aan de universiteit en ik geloof dat dit allesbehalve makkelijk geweest kan zijn. Al sinds 1976 maakte Van Goethem deel uit van Universiteit Antwerpen en dat vindt hij altijd grappig om aan jonge studenten te vertellen. “Is het nu 1976 of 1876, zo’n verschil is dat niet voor jonge studenten”, grapte hij aan het begin van het college. Tijdens dit afscheidscollege werd het me ook zeker duidelijk waarom hij als docent een mooie verzameling Gobelijntjes heeft gewonnen in. Zijn uitleg is informatief en duidelijk, maar ook grappig en heel fijn om te volgen. Na een groot applaus en een staande ovatie wendde hij zich terug tot de microfoon om het publiek tot stilte te manen: “Ga toch zitten”.

We schrijven dan wel over faciliteiten, bezienswaardigheden in Antwerpen en culturele activiteiten, eigenlijk weten we ook waar je als eerstejaars het meest naar uitkijkt: de frituur zo vaak bezoeken als je wil zonder dat je ouders het merken. Daar hoort de eeuwige discussie bij: mayonaise of ketchup? Wees gewaarschuwd: wie verder leest, wil misschien nooit meer een potje ketchup zien. Al kan de etymologie van het woord ook dienen als argumentatie voor het mayonaisekamp.

De populaire tomatensaus waarin half België gretig hun frietjes dipt, had vroeger wellicht een heel andere smaak. Over de oorsprong van de benaming bestaan tal van theorieën. De eerste verwijzing dateert vermoedelijk al uit de zeventiende eeuw – niet door een inwoner van ons frietland, wel door de Chinezen. Zij gebruikten kôe-chiap om te verwijzen naar een mix van gepekelde vis en kruiden. Wie beweert dat ketchup de superieure saus is, heeft het wellicht niet over gepekelde vis in een plastic potje. Nog een extra weetje: ‘ketjap’ is ontleend aan datzelfde woord.

Is je ketchup-craving nog niet helemaal verdwenen na de vorige alinea? De Engelsen doen er nog een schepje bovenop. De eerste vermelding van ketchup in de Engelse taal komt voor in een woordenboek uit 1690, waarin het woord wordt geschreven als catchup. Die eerste drie letters ... Ik wil het niet te luguber maken, maar waarschijnlijk zie je het zelf al voor je.

Voor de goede orde: er zat geen gemalen kat in de voorloper van de rode saus. Al was het daadwerkelijke recept niet veel beter. In het Verenigd Koninkrijk werd ketchup vroeger niet gemaakt van tomaat, maar was paddenstoel het primaire ingrediënt. Die bereidingswijze waaide ook over naar de VS. Een vroeg recept voor ‘tomato catsup’ uit 1817 lijkt dan weer verrassend hard op dat van de Chinezen, deze keer wel met tomaat. Van “pureer de tomaten met zout” tot “voeg per liter een kwart pond ansjovis toe”, erg smakelijk klonk het niet. Die ansjovissen verdwenen pas halverwege de negentiende eeuw uit het recept.

Heb je dus een nieuwe hartsvriendin leren kennen aan de universiteit en twijfel je als mayonaiseliefhebber om de vriendschap toch af te breken omdat ze deel van team ketchup is? Vertel haar over gepekelde vis en paddenstoel. Volstaat de gedachte aan heerlijke frieten in ansjovis- of paddenstoelpuree dippen niet, kun je een paar kattenharen toevoegen voor een dramatisch effect. Lang zal de ketchupliefde niet duren.

Guillermo vertelt erg enthousiast over spelen in het orkest. “Het is een leuke extra activiteit. Als je van muziek houdt, is het orkest de ideale manier om je gedachten te verzetten. Iedereen die een blaas- of slaginstrument bespeelt, is welkom. Als je geen muziek studeert, is spelen in de harmonie een mooie manier om toch met muziek bezig te blijven. Als je wel muziek studeert, is het een relaxte manier van muziek maken.”

Zelf kwam Guillermo via een vriend bij de studentenharmonie terecht. “Toen ik voor het eerst naar een repetitie ging, verwachtte ik een soort auditie. Dat was niet het geval. Iedereen is welkom”, vertelt hij. De harmonie hield lang jaarlijks twee open repetities. Dat is nu niet meer het geval: “Elke repetitie is een open repetitie. Als je graag muziek speelt en ons halverwege het jaar tegenkomt, ben je ook welkom.” Na de repetities gaat het orkest steevast op café: “We zijn een grote groep en er worden veel vriendschappen gevormd.”

“Momenteel hebben we ongeveer twintig muzikanten. Elk instrument dat binnen een harmonie past, is welkom. Bij een harmonie worden enkel blaasen slaginstrumenten gebruikt. In tegenstelling tot een symfonie waar ook snaarinstrumenten van de partij zijn.” Het repertoire van ASH varieert en is moeilijk te definiëren. Guillermo doet een poging: “We spelen muziek die je niet snel zou meezingen.” Wat ze dan wel spelen? Bekende en minder bekende orkestmuziek. “Vorig jaar speelden we in ons laatste concert bijvoorbeeld de soundtrack van de film How to Train Your Dragon.”

Speel je zelf geen instrument? Dan ben je welkom op hun concerten. De studentenharmonie, onder leiding van dirigent Remi De Ceuster, organiseert er twee per jaar. Daarnaast zijn ze ook te vinden op andere evenementen: “Vaak spelen we op de academische jaaropening. Vorig jaar speelden we op de Urban Trail, een loopwedstrijd door gebouwen. Wij speelden toen op campus Sint Lucas Antwerpen van Karel de Grote Hogeschool.”

Ben je enthousiast geworden? Klaar om iedereen omver te blazen? De eerste repetitie is op maandag 30 september om 19u30 op de derde verdieping van Prinses16.

Wie een passie heeft voor muziek en graag wil blijven spelen op de universiteit, zal zeker passen binnen SCS. Over welke instrumenten dit gaat en wat symfonisch nu eigenlijk betekent, legt Celine ons uit: “Symfonisch, dat wil eigenlijk zeggen het typische beeld van een orkest met violen en blazers, alles erop en eraan.” De strijkers, die je dus niet terugvindt in een harmonie, zijn een belangrijk deel van het orkest. “Je zou het kunnen zien als een strijkorkest met blazers”, legt Mees uit; zo benadrukt hij het belang van violen, altviolen, celli en contrabassen voor een symfonisch orkest.

Iedereen is welkom, laten ze ons weten. “Ons kernpunt is dat we laagdrempelig en toegankelijk zijn”, vertelt Celine. “We verwelkomen zowel studenten als alumni, van de hogeschool en de universiteit.” Audities doen ze ook niet: wie met een instrument overweg kan, kan komen meedoen. Het is dus een heel diverse groep, met een heel fijne dynamiek, zegt Celine: “We hebben één groot ding gemeenschappelijk en dat is muziek. Dat brengt ons samen.” Mees gaat hiermee akkoord: “In een muziekvereniging zitten is enorm verbindend.” Aan dat groepsgevoel hechten ze ook veel belang: naast hun repetities organiseren ze ook af en toe een repetitiedag- of weekend en gaan ze achteraf vaak samen op café.

SCS repeteert elke zondagavond in Prinses16 om 19u, waar ze toewerken naar twee concerten per jaar: een kleiner kerstconcert en een groot concert in mei. “Het is een heel leuke manier om de week te starten”, vertelt Mees over de repetities. “Door samen te musiceren hebben we geen zondagsgevoel.” Mees legt ons uit wat ze daar dan precies spelen. “We leggen de focus op klassieke muziek. Op een concert spelen we meestal een ouverture, een solowerk, een deeltje van een symfonie, en filmmuziek.” Ze weten ons alvast te zeggen dat dat laatste deel volgend jaar uit de Sound of Music zal komen. Zo gaan ze, passend bij hun naam, volgend jaar voor het thema ‘sound’. Geen nood dus voor degenen die zelf geen instrument spelen, maar wel de liefde voor muziek delen: naast hun concerten elk semester, zijn ze ook alvast te zien op 9 oktober op de cultuuravond van Rubi. Voor wie geïnteresseerd is, organiseren ze op 29 september en 6 oktober om 19u open repetities in Prinses16. Hier kunnen nieuwe spelers eens meekijken of meespelen. Misschien word jij dus wel één van hen!

Op de clubavonden wordt er vooral gezellig met elkaar geschaakt, maar ook als je niet wil schaken ben je welkom. “Schaken is geen must. Hoewel het natuurlijk ons hoofdthema is, is het geen probleem om andere gezelschapsspelletjes mee te nemen. Vier-op-een-rij is een spel dat ook weleens opduikt tijdens onze clubavonden”, vertelt Vladomeare. De club neemt op dit gebied ook zelf initiatief. “Ook dit jaar willen we weer een vier-op-een-rij-toernooi organiseren”, klinkt het. Vladomeare stelt wel grenzen bij gezelschapsspelletjes: “Je moet nooit voorstellen om te dammen in een schaakclub. Dat kunnen we als schakers niet aan.” Ook als je nog niet kan schaken, kan je bij hen terecht. “Schaken leer je echt heel snel. De basisregels zijn makkelijk aangeleerd. Goed schaken en de theorie erachter begrijpen is andere koek. Daar kan je meer dan 60 jaar mee bezig zijn en nog altijd niets van kennen.”

Tot vorig jaar richtte de schaakclub zich enkel op de Stadscampus. Dit jaar willen ze zich ook uitbreiden naar de buitencampussen. “De eerste twee maanden van het academiejaar testen we of er op de buitencampussen genoeg schaakfans zijn om daar elke dinsdag een clubavond te houden.”

Naast de gezellige clubavonden organiseert de De Rode Loper ook meer competitieve activiteiten. Al twee jaar op rij organiseert ze samen met studentenvereniging Mythica een schaaktoernooi. Bovendien kregen De Rode Loper-leden afgelopen jaar de kans een van de beste schakers van België uit te dagen in een simultaan, waarbij een goede schaker het opneemt tegen meerdere spelers tegelijk. De Rode Loper neemt ook deel aan het PCU-toernooi, een jaarlijks studententoernooi in Antwerpen dat door AP Hogeschool georganiseerd wordt. Ook in de ASL-competitie (Antwerp Students League) wordt er fanatiek geschaakt.

In tegenstelling tot andere schaakclubs zijn bij De Rode Loper de schaakfans jong. “In veel schaakclubs zijn het allemaal bompa’s. Bij ons is dat niet het geval; het is een studentenclub. Er zijn enkel jonge mensen”, vertelt Vladomeare. Of je nu moeite hebt met de schaakpuzzels die ze dwars elke editie aanlevert of niet, De Rode Loper is de plek bij uitstek om jouw schaakkunsten te testen en te tonen. De club trapt het seizoen af op donderdag 26 september met een pizza-avond. Scan de QR-code en bekijk via Facebook de volledige planning.