We beginnen met wat uitleg over de UEFA Nations League. In totaal kent ’s werelds jongste competitie 55 deelnemers. Op basis van de coëfficiëntenlijst werden de landen onderverdeeld in divisie A, B, C of D. Divisie A kent de twaalf sterkste landen van Europa, waaronder Nederland en België. Deze twaalf landen werden door een loting onderverdeeld in vier groepen van elk drie landen. Zo werd België ingedeeld in een groep met IJsland en Zwitserland, en Nederland mocht gaan ballen tegen Duitsland en wereldkampioen Frankrijk. 

De winnaar van elke groep stroomt door naar de halve finales, de nummer twee handhaaft zich in divisie A en de nummer drie degradeert naar divisie B. De winnaars van de groepen in divisie B, stromen dan weer door naar divisie A en hetzelfde geldt voor divisies C en D. 
Inmiddels zijn alle wedstrijden in de groepsfase gespeeld. In de eerste halve finale strijden Portugal en Zwitserland (5 juni 2019) en de tweede vindt plaats op 6 juni van dat jaar, tussen Nederland en Engeland. Ehm… en België dan?

Voor de Rode Duivels leek er aanvankelijk geen vuiltje aan de lucht. Tegen IJsland werd er twee keer gewonnen en ook de wedstrijd tegen Zwitserland werd winnend afgesloten. Negen op negen na drie wedstrijden dus. In de laatste wedstrijd tegen de Zwitsers had men aan een gelijkspel genoeg om zich tot groepswinnaar te kronen. 

Na ruim een kwartier voetballen in Zwitserland stond er voor de Belgen een comfortabele 0-2 voorsprong op het scorebord, door twee doelpunten van Thorgan Hazard. Niet veel later kregen de Zwitsers een penalty toegekend en deze werd benut. Vervolgens scoorde Seferovic twee keer voor het land van de kaasfondue en keek België bij rust tegen een 3-2 achterstand aan. Met nog een helft te gaan geen onoverkomelijke achterstand.

Vaak zie je dat een donderspeech van de trainer tijdens de rust voldoende is om een wederopstanding te bewerkstelligen. Wat Martinez in de kleedkamer heeft gezegd blijft gissen, het kon in ieder geval niet zorgen voor een duivelse wederopstanding. Na negentig minuten stond er een 5-2 eindstand op het digitale bord, in het voordeel van de Zwitsers. Gevolg: Zwitserland, en niet België, werd groepswinnaar en plaatste zich zo voor de halve finale. 

Oranje vs. De Rode Duivels

Het had zo’n mooie affiche kunnen zijn: Nederland en België die in de halve finale − of zelfs de finale − van de UEFA Nations League strijden om de voetbaleer van de lage landen. Want laten we eerlijk zijn, door de recente ontwikkelingen kunnen we niet bepalen welk land over de beste voetbalkwaliteiten beschikt. 
België werd dit jaar in de halve finale van het WK, hoewel onverdiend, verslagen door Frankrijk. Nederland wist zich niet eens te plaatsen voor dat toernooi. Daarentegen weten de Hollanders in de Nations League wel winnaar te worden in een groep met de Fransen. 

Een onderling duel vond plaats op 16 oktober 2018. België en Nederland speelden toen een vriendschappelijk duel. In het Koning Boudewijn Stadion in Brussel werd het destijds 1-1. De uitslag doet vermoeden dat de krachtsverhoudingen gelijkwaardig zijn, maar opnieuw ging het om een oefenduel (lees: niet op het scherpst van de snede). Moet er dan echt gewacht worden tot 2020?

er is nog hoop

De volgende mogelijkheid voor een treffen tussen Nederland en België vindt plaats in 2020 tijdens het Europees Kampioenschap. Beide landen moeten zich nog wel zien te plaatsen voor dit eindtoernooi. Twintig van de in totaal vierentwintig tickets voor het EK zijn te verdienen via de kwalificatie, de overige vier via de Nations League. Maar voordat we ons gaan buigen over de kwalificatie via de Nations League, eerst de kwalificatie voor Euro 2020. 

Deze kwalificatie zal gebeuren tussen 21 maart 2019 en 31 maart 2020. Aan dit kwalificatietoernooi doen opnieuw 55 landen mee die zijn onderverdeeld in tien groepen, en zoals we gewend zijn plaatsen de nummers een en twee van elke groep zich voor het eindtoernooi. Dan blijven er nog vier plekken over. Voor de laatste vier plekken voor Euro 2020 keren we weer terug naar de groepsfase van de Nations League.

Daar strijden de groepswinnaars in elke divisie tegen elkaar in de play-offs. Voor divisie A zouden dit Engeland, Nederland, Portugal en Zwitserland zijn. Maar stel nou dat Nederland zich via de kwalificatie weet te plaatsen, dan gaat het ticket voor de play-offs naar nummer twee, Frankrijk. Mocht Frankrijk ook al geplaatst zijn via de kwalificatie, dan gaat het ticket naar Duitsland. En als de Duitsers zich ook al wisten te plaatsen, dan plukt men een land weg uit divisie B. Snap je het nog? Dus als België en Nederland zich allebei niet via de kwalificatie weten te plaatsen, en Zwitserland bijvoorbeeld wel, dan bestaat de kans dat de Nederlanders en de Belgen elkaar in de play-offs tegenkomen. Een treffen op het EK is in dat geval helaas wel uitgesloten. 

nog een andere opzet

En alsof het allemaal nog niet moeilijk genoeg was, heeft de UEFA ook gekozen voor een andere opzet van het EK. Euro 2020 zal plaatsvinden in twaalf verschillende landen, te weten: Azerbeidzjan, Denemarken, Duitsland, Engeland, Hongarije, Italië, Ierland, Nederland, Roemenië, Rusland, Schotland en Spanje. Deze gastlanden zijn niet meer automatisch gekwalificeerd, maar moeten hun ticket verdienen. De openingswedstrijd speelt zich af in het Olympisch Stadion in Rome en de finale wordt gespeeld in Londen, Wembley.  

Laten we het gewoon simpel houden en terugkeren naar waar het echt om draait: de eer van de Lage Landen. Wat de UEFA kan, kunnen de KNVB, KBVB en de FLF (zo heet die van Luxemburg) ook. Laat die voetbalbonden ook een nieuw toernooi beginnen en dit elk jaar organiseren. De BeNeLux League, de Lowlands League of wat dan ook. Evengoed sluit je Luxemburg uit. Het gaat erom dat België en Nederland ieder jaar kunnen strijden om de voetbaleer van de Lage Landen. 

De blok gaat hand in hand met voedsel dat niet langer dan tien minuten in beslag neemt om klaar te maken. In tegenstelling tot wat de jaarlijkse krantenartikelen vol tips voor een geslaagde bloktijd telkens weer suggereren, zoekt de gemiddelde blokkende student niet naar uitgebreide maaltijden om rigoureus in een aanvoer van alle benodigde vitamientjes te voorzien. Nee, het moet snel zijn en het moet vullen. Op ons dieet letten is voor tijdens de lesvrije week, waarin we het ons kunnen veroorloven om over iets anders na te denken dan leerstof. Toch moeten we zo nu en dan eens groenten binnenkrijgen. Hoe dat dan weer te voor elkaar te krijgen is een ingewikkelde vraag. Gelukkig heeft dwars heil gevonden in geüpdatete versies van Aïki Noodles.

Onderstaand filmpje bevat (in nog geen twee minuten! Qua tijdsdruk kan dit ermee door) een aantal algemene tips. Ons beperken tot noedels en wat we maar willen toevoegen, is de vuistregel hier. Het komt erop neer dat je noedels (zonder het zakje erbij) maakt en er groenten aan toevoegt. Soms mag het gemakkelijk zijn. Ideaal voor de experimentele zielen deze blokperiode en voor zij die de paternalistische toon van studieboeken (die, ja, oké, inderdaad alles beter weten dan wij, maar ugh) al goed zat zijn.

Wat heb je nodig? Noedels, water en voor de rest wat jij nog in je kast hebt staan. We doen niet aan regels!
Hoelang duurt dat? De tijd die je nodig hebt om je kasten te doorzoeken en daarna instant noedels te maken.

Voor zij die niet doen aan nadenken wanneer de volledige breincapaciteit al gebruikt wordt om alle informatie uit cursussen op te slaan, zijn er natuurlijk ook nog echte recepten. Een voorbeeld is onderstaand filmpje. Hierin wordt noedelsoep gemaakt! Hiervoor maak je eerst de noedels zoals je normaal zou doen (de noedels in heet water koken, voor alle duidelijkheid), maar leg je het zakje opzij, zodat je de noedels apart kan houden. Als je klaar bent met de noedels, kan je beginnen aan de soep. Daarvoor kook je (opnieuw) water, waaraan je twee eieren, die je in de pot gebroken hebt, en groenten naar jouw keuze toevoegt. Als deze soep kookt, kan je eventueel chili of iets dergelijks toevoegen. Tot slot voeg je de soep en de noedels samen en ta-da!

Wat heb je nodig? Noedels, water, groenten naar keuze, twee eieren en eventueel chili.
Hoelang duurt dat? De tijd die je nodig hebt om water tweemaal te laten koken!

Na ongeveer drie minuten begint het werkelijke recept, maar in de eerste drie minuten heb ik een nieuwe mentaliteit gekregen – en dat allemaal dankzij instant noedels! – dus ik kan alvast met trots zeggen dat ik een hoop bijgeleerd heb. Recept inclusief, natuurlijk. Eerst kook je de noedels met de bouillon. Als het gekookt is, doe je de noedels in een pan en houd je het water met de bouillon apart. De pan met de noedels zet je vervolgens op het vuur. Ondertussen doe je er olijfolie, sojasaus en srirachasaus bij. Na twee minuten op het vuur doe je de noedels terug bij de bouillon. Vervolgens bak je de kip. Als die klaar is, doe je de kip bij de noedels. Tot slot maak je, indien gewenst, een spiegelei om je eetmaal af te maken.

Wat heb je nodig? Noedels, water, kip, bouillon, sojasaus, srirachasaus, olijfolie en eventueel een ei.
Hoelang duurt dat? Wel even. Je moet natuurlijk “echt” koken, maar al bij al ben je niet ontzettend lang ‘jammerlijk’ gescheiden van je studieboeken. Reken niet meer dan een halfuurtje in totaal.

Hét anti-stress boek. Zo profileert Enjoy Your Life, F*ck The Stress zichzelf. De letters in kapitaal die de hele cover vullen lijken naar je te schreeuwen. Toch is het niet het lettertype dat me mijn reis naar een stressvrij leven zuchtend doet beginnen, maar de imperatieve vorm van de titel. Ik krijg van weinig minder lust dan van het gebod om ergens van te genieten. Een ober die me beleefd 'smakelijk' toewenst, kan ik nog afschuiven als een goedbedoelde conventie. Laat echter een concert ingeleid worden door een overenthousiaste performer die me komt vertellen hoe leuk dat ik het die avond wel niet zal vinden en ik begin ongemakkelijk in mijn stoel te schuiven. Je kan je dus inbeelden hoe kregelig ik werd van een boek dat mij, met net geen zwaaiend vingertje, komt vertellen dat ik van mijn leven moet genieten.

Gelukkig maakt de achterflap het goed, ze verzekert me dat ik heus niets moét doen. Integendeel, misschien is al dat moeten wel wat me net stressed-out maakt. Schrijvers én uitgevers van het boek, Willem en Jan Schouten heten me welkom bij de club van stresslijders die het slachtoffer zijn van een veeleisende wereld waartegen ze geen 'nee' kunnen zeggen. Mensen die aan stress lijden, zijn geen zwakkelingen, maar net topmensen die misschien meer aan zichzelf moeten denken. En dit boek zal daarbij helpen, zonder me de les te spellen. Tegen het uitlezen het verkooppraatje verschijnt er dus toch iets als een glimlach op mijn gezicht. 'Iets als', want eigenlijk ben ik mijn tanden uit ergernis dusdanig op elkaar aan het klemmen, mezelf vermanend dat ik het echt een objectieve kans moet geven.

anti-inhoud

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik bij deze doorsnede al twee alinea's over de verpakking aan het praten ben en niet over de inhoud. Dit valt eenvoudig te verklaren door erop te wijzen dat er tussen de voor- en achterkant weinig inhoud aanwezig is. Eigenlijk is hét anti-stress boek zelfs helemaal geen boek. Het 158 pagina's tellende werk doet denken aan een werkschriftje van het minst belangrijke vak in het secundair. Dit is incluis de zelf in te vullen witregels, doe-vragen en bijna tachtig exercises – 'oefeningen' zal niet professioneel genoeg geklonken hebben. In het midden vult het boek zichzelf met twintig uitscheurbare, kartonnen pagina's vol motiverende quotes die wat doen denken aan wat je minst succesvolle vrienden delen op sociale media. Sommige daarvan kan je als postkaart gebruiken, een creatief gebaar dat me zin doet krijgen om mijn cynische vrienden te irriteren, maar die daarbuiten mijn stressniveau niet doen zakken.

Het kwart-boek dat resteert, is niet onkundig geschreven. Het probeert te prikkelen en je aan jezelf te laten werken en de eigen aannames over het leven te ontwrichten. Maar zelf is zo'n boek uiteraard evenmin gespeend van denkbeelden. Het kader wordt nooit expliciet gemaakt, maar ruikt naar een nauw behaviourisme waar sommige mensen meer aan zullen hebben dan anderen. Je zal dus geen Boeddhistische leer vinden ter verantwoording van de concrete tips zoals het bakken van een grote taart met je kinderen. Evenmin vertelt het boek, via een therapeutisch stappenplan, hoe je nu stopt met zinloos piekeren, het zegt enkel je dat je daarmee moet stoppen want dat het niet nuttig is. De auteurs zijn dan ook geen psychologen of zenmeesters maar oprichters van niet enkel een designstudio maar ook een uitgeverij, waarvan dit boek deel uitmaakt. Ze ontwijken de details achter soms mooie, maar evengoed vaak ergerlijke boutades en refereren voor meer inhoud steeds naar andere boeken die ze uitgeven.

anti-advies

Het gevolg van al deze bedenkingen is dat de kwaliteit van het boek staat of valt bij het nut en de waarde van het advies dat de schrijvers je geven. Dit komt uiteindelijk altijd neer op niet te streng zijn voor jezelf, van het leven genieten en de dingen doen die je graag doet. Met de vraag of dit haaks kan staan op andere adviezen zoals meer sporten, gezonder en bewust eten, ben ik bij dit boek niet aan het juiste adres. "Ga wat vaker op café", "Koop eens dat ene te dure jurkje" of "Zeg nee tegen iedereen die er niet volledig voor je is." Persoonlijk denk ik dat mijn leven een pak minder stressvol zou zijn als ik minder op café zou plakken, wat meer geld zou sparen en minder de brui geef aan mijn sociale verplichtingen. Je kan je dus afvragen hoe opvolgbaar al deze tips&tricks dan eigenlijk zijn. Zelfs als ik mee zou gaan in het verhaal van de auteurs, dat samengevat kan worden als pluk-de-dag, lijkt me dit advies niet altijd zinvol. Het zijn dingen die we allemaal graag horen, en die dus vast goed verkopen, maar waar elke student al de, niet zelden letterlijke, kater van heeft gehad.

Ik heb na het lezen van hét anti-stress boek mijn schoeisel niet in de vuilnisbak gekieperd om me voortaan blootsvoets naar de aula te begeven. Evenmin leg ik elke kritiek naast me neer met een onverstoorbaar "Yeah well, that's just, like, your opinion man." In plaats daarvan heb ik 'ja' gezegd tegen mezelf en onvermoeibaar het boek tegen een van mijn muren gekeild tot de inspirationele quotes door mijn kamer vlogen. Ik denk dat dit de grootste stress-relief is dat dit boek mij kon bieden.

We zien onszelf niet meteen een heel onderzoeksveld blijvend beïnvloeden, of een permanente stempel drukken op de politieke structuur en partijen van de toekomst. De Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd lijkt ook nog niet meteen voor morgen, dus schitteren als een geweldloze vrijheidsstrijder behoort ook niet echt tot de opties. Wanneer je als student je eigen levensloop en verwezenlijkingen naast het leven legt van al die belangrijke mensen waar we dagelijks over leren, voel je je wel eens klein, nietig en onbeduidend. Het argument van 'over de doden niks dan goeds' gaat hier niet op; het is dan ook maatschappelijk relevant om voor eens en voor altijd aan ons, hardwerkende studenten, duidelijk te maken dat ook grote mannen kleine kantjes hebben.

Rousseau’s vaderlijke gevoelens

Hoe vaak hebben we als student niet al moeten horen over die grote achttiende-eeuwse autodidact, die van alle markten thuis was? Jean-Jacques Rousseau was niet alleen een baanbrekend filosoof en schrijver, maar drukte ook zijn stempel op de literatuur, politiek en pedagogie. Aan dat laatste onderzoeksveld hangt echter een ironisch staartje. Zo beschreef hij vanuit zijn visie op de menselijke natuur in zijn beroemde roman Emile de volgens hem ideale opvoedingsmethode. De invloed van dit pennenwerk is moeilijk te onderschatten als het gaat over de filosofie van de opvoeding en belangrijke pedagogen.

In zijn privéleven wist hij zijn eigen theorie echter veel moeilijker in de praktijk om te zetten – of zeg maar gewoon niet. In 1745 leerde Rousseau in een Parijs' pension een zekere Thérèse Levasseur kennen, de dochter van een ontslagen ambtenaar die als wasvrouw, naaister en dienster de kost verdiende. Uit hun verhouding werden er tussen 1746 en 1751 vijf kinderen geboren. Geen van hen kreeg echter de gelegenheid te genieten van hun vaders' verlichte ideeën over opvoeding.

Alle vijf werden immers – onder lichte dwang van Rousseau zelf – naar het vondelingentehuis gebracht. Hoewel dit niet ongewoon was in een Parijs waar jaarlijks zo’n 6.000 kinderen werden afgestaan, is dit toch een smet op het blazoen van de man die zoveel voor de pedagogiek zou gaan betekenen. Zelf leek hij dat ook te beseffen. Dit vertaalde zich in een spijtbetoog over dit 'noodlottige gedrag' in zijn Emile en autobiografie Bekentenissen. Spijt komt altijd te laat, is het niet?

Gandhi’s haat-liefdeverhouding met geneesmiddelen

Of Mohandas Karamchand Gandhi ook spijt betoonde, is niet met zekerheid geweten. Wel kennen we hem als broze, ondervoede Indiase politicus met een morele en vrome ziel; iemand om een voorbeeld aan te nemen. Als leider van de Indiase onafhankelijkheidsstrijd, wordt hij ook wel gezien als één van de meest vooraanstaande grondleggers van de moderne staat India. Het 'wauw'-gehalte rond Ghandi's persoon nam bovendien sterk toe door zijn diverse hongerstakingen en zijn actieve geweldloosheid als middel voor revolutie. Daarnaast zette hij zich sterk in voor de verzoening tussen hindoes en moslims in zijn thuisland. In 1948 werd hij echter door een extremistische hindoe vermoord. Op slag verkreeg hij de titel van martelaar.

Deze weetjes over de Grote Gandhi hebben zich steevast in ons collectief geheugen genesteld. Sommige elementen in het leven van dezelfde man worden echter steevast met de mantel der liefde bedekt, zoals zijn discours van anti-zwartheid en misogynie. Of om het even minder verbloemd te zeggen: zijn vrouwenhaat richtte zich voornamelijk op de vrouwelijke seksualiteit. Bovendien hield hij er ook een dubieuze houding ten opzichte van de Dalit (de Onaanraakbare, nvdr.) op na.

Het grootste kruisje in zijn huisje is ongetwijfeld hoe hij zijn vrouw Kasturba behandelde toen ze een longontsteking opliep. De dokters zeiden dat penicilline haar zou genezen. Ondanks dit advies verbood Gandhi haar het medicijn – wat toch maar een vreemde en dus verdachte substantie is – in te nemen. In 1944 overleed Kasturba dan ook ten gevolge van haar ziekte. Enkele jaren later zag Gandhi er echter geen graten in om zelf met volle bewustzijn kinine in te nemen tijdens zijn persoonlijke strijd tegen malaria. In tegenstelling tot zijn vrouw kon hij zijn ziekte nadien wél navertellen.

Marx’ driehoeksverhouding

Tenslotte is ook Karl Marx onmogelijk weg te denken uit onze cursussen. De grote Duitse denker bouwde een mooi CV op. Zo beïnvloedde hij zowel de (politieke) filosofie, de economie, sociologie als de historiografie sterk. De titels van 'grondlegger van de arbeidersbeweging’ en ‘centrale figuur in de geschiedenis van het socialisme en het communisme’ spannen bovendien de kroon. Gedurende zijn leven werd hij in lief en leed bijgestaan door zijn vrouw Jenny von Westphalen en zijn dierbare vriend Friedrich Engels, met wie hij het wereldberoemde Communistisch Manifest schreef.

Tussen deze drie protagonisten ontvouwde zich een ware driehoeksverhouding. Op 24 augustus 1849 zette Karl, en later ook zijn gezin, na een noodgedwongen vertrek uit Parijs voet op de Engelse grond. Hier vocht het gezin Marx om het hoofd boven water te houden, ondanks de regelmatige financiële hulp van vriend des huizes Friedrich. In totaal zou het echtpaar ook vier van hun zeven kinderen voor volwassen leeftijd moeten afgeven aan de Man met de Zeis. Alsof dat nog niet genoeg gezinsdrama voor één mensenleven was, werd Lenchen, de bij hen inwonende voormalige meid van Jenny’s moeder, ‘mysterieus’ zwanger.

Op het moment van de bevruchting bevond Jenny – zelf zwanger – zich in Holland, om Karls oom om hulp te smeken. In haar afwezigheid kreeg haar echtgenoot echter een relatie met Lenchen, die de vrouw des huizes in hun tweekamersappartementje met een dikke buik terug opwachtte. Ondanks de verwoede pogingen van Karl om Lenchens ongeboren kind in de schoenen van zijn dierbare vriend te schuiven, was Jenny niet overtuigd. Uit pure noodzaak moet ze de situatie geaccepteerd hebben, maar de grote denker van de negentiende eeuw was wel haar grote hartenbreker.

Zo zie je maar, lieve studenten, dat elk huisje zijn kruisje heeft. Achter elke grote man in onze cursussen stond een vrouw die het op persoonlijk vlak zwaar te verduren kreeg.

Ierland

Om het nieuwe jaar goed in te zetten, hebben de Ieren de traditie brood tegen de muur kapot te slaan. Het zou pech en kwade geesten in het komende jaar verjagen en dus geluk en andere positieve ervaringen brengen. Ook zou het ervoor zorgen dat er in het aankomende jaar voldoende brood zou zijn, beetje vreemd dat je daarvoor eerst verscheidene broden moet verspillen.

Argentinië

Nieuwjaar is duur in Argentinië. Elk jaar moet je daar namelijk nieuw, knalroze ondergoed voor aankopen. Uiteraard moet je deze nieuwverworven onderbroek niet alleen kopen, maar ook dragen op Oudjaar. Het dragen van roze ondergoed zou op deze avond namelijk de liefde aantrekken. Singles hopen dan ook met deze traditie dat ze het volgende jaar niet meer alleen zullen moeten afsluiten. Sommige mensen vinden het misschien aantrekkelijk, anderen zouden er misschien eerder van weglopen.

Finland

In Finland is het de traditie dat mensen gesmolten metaal in koud water gooien. Wanneer het tin verhard, wordt het weer uit het water gehaald. Nu kan de pret beginnen. De vorm die het metaal heeft aangenomen, wordt geïnterpreteerd. Als het tin bijvoorbeeld, wonder boven wonder, de vorm van een hart zou hebben aangenomen, kan dat betekenen dat er een huwelijk zal plaatsvinden in de familie. De toekomst voorspellen op Nieuwjaar, het is alvast origineel.

Australië

Vuurwerk kennen ze in Australië niet, of toch niet op Nieuwjaar. Om het nieuwe jaar hier feestelijk in te zetten, komen de Australiërs massaal op straat met potten, pannen en lepels. Je raadt het al, deze worden gebruikt om een waar drumfestijn te laten weerklinken. Als je op Oudjaar dus in Australië bent, kan je maar beter investeren in goede oordopjes, want je belandt in een waar pandemonium.

Rusland

Nieuwjaarswensen ken je waarschijnlijk wel, je wenst ze aan elkaar en ook wel stiekem aan jezelf. In Rusland hebben ze hier wel een heel rare gewoonte voor. Ze schrijven hun eigen wens namelijk op een papiertje. Dat stukje papier steken ze vervolgens om middernacht in brand om de assen in een glas champagne te gooien. Een vol glas, welteverstaan. Dat glas moet leeggedronken zijn tegen 0u01 als je wilt dat je wens uitkomt. Schol!

Kristof Degeeter (40) en Koen Van Dijck (41) alias ‘de Max’ zijn de uitbaters van café Klimax aan de Stadswaag. Door hun voornamen samen te voegen kwamen ze op de naam Klimax. In dit interview vertelt Kristof over zijn leven, zestien jaar Klimax en zijn vriendschap met Koen.

Voordat ze Klimax overnamen, was het een leegstaand café. “Toen Max en ik nog studenten waren, zaten wij altijd in het café hiernaast, dat nu de Barbier is en vroeger Markies de Sade heette”, vertelt Kristof. “Max en ik hadden allebei geen goesting om écht te werken en we zagen dat het hier leegstond. We zijn toen toevallig de eigenaar tegengekomen. Twee maanden nadien hebben wij Klimax geopend.”

studententijd 

De twee hebben eerst een hogeschooldiploma behaald voordat ze de horeca instapten. Kristof heeft landschaps- en tuinarchitectuur in Vilvoorde gestudeerd en Koen heeft accountancy-fiscaliteit gestudeerd aan KdG Hogeschool. Vilvoorde is niet om de hoek, dus nu vraag je je misschien af: hoe komt Kristof dan in ’t Stad terecht? “Ik woonde in de rand van Antwerpen en mijn beste maat zat om de hoek op kot, dus ik kwam hier altijd feesten. De Stadswaag is zo’n gezellig pleintje. We zijn hier een beetje blijven hangen, omdat we het zo plezant vonden.”

Kristof en Koen kennen elkaar door het Antwerpse studentenleven. Ze hadden een gemeenschappelijke vriend met wie ze altijd samen gingen feesten. “Het klikte direct tussen ons. We hadden allebei hetzelfde idee van feesten: zwijnerij en veel drinken. Een café uitbaten zagen we wel zitten.” De café-uitbaters zijn in hun studententijd lid geweest van verschillende studentenverenigingen. Kristof is ooit gedoopt bij Vilvordia, uiteraard in Vilvoorde, en bij Prosit Rex in Antwerpen. Koen zat bij Socio. Zowel Prosit Rex als Socio zijn clubs die nu in de Klimax zitten. Dat zijn niet de enige clubs die Klimax als stamcafé hebben, het café mag namelijk maar liefst negen clubs tot zijn vast cliënteel rekenen. 

Over de vraag welk beroep Kristof zou hebben gekozen als hij geen cafébaas was, moet hij niet lang nadenken. “Da’s heel gemakkelijk. Ik zou tuinarchitect zijn. Nadat ik was afgestudeerd, heb ik een jaar als tuinarchitect gewerkt. Ik draaide toen heel veel uren en moest zes dagen per week werken. Mijn sociaal leven was feitelijk nul. Ik kwam snel tot de conclusie dat ik toch liever een socialer beroep wilde doen, een beroep waarbij ik meer contact heb met mensen. En Max had geen goesting om de hele dag achter een bureau te zitten, dus hebben we gekozen voor een studentencafé.” Ondertussen staan Kristof en Koen al zestien jaar in de Klimax en het bevalt hen nog steeds. Toen Kristof startte met Klimax had hij niet gedacht dat hij het zo lang zou volhouden. “In het begin heb ik gezegd: ‘Ik doe dit maximaal vijf jaar.’ Nu zijn we al zestien jaar verder. Max is een goede collega. We komen na al die jaren nog altijd goed overeen en we amuseren ons nog elke dag. Dat is het belangrijkst, hè.”

We hadden allebei geen goesting om écht te werken.

 

café en kids 

Kristof is naast café-uitbater ook papa. Hij heeft met zijn partner twee dochtertjes van elf en dertien jaar oud en legt uit dat een gezin en een café prima gecombineerd kunnen worden. “Overdag ben ik altijd vrij, dus dan haal ik mijn kinderen van school, gaan we samen naar de winkel, koken we samen, maken we samen huiswerk. ’s Avonds als zij gaan slapen, ga ik werken. Ik zie mijn kinderen dus vanaf het moment dat ik ze van school haal totdat ze gaan slapen.” Als ze zelf gaan studeren, zijn ze in ieder geval welkom in Klimax. Een stamgast wijst naar de beruchte danspaal op de toog. “Hier staan ze dan, Kristof”, lacht hij. “Ze mogen van mij zeker hiernaartoe komen, ze mogen doen wat ze willen, maar de vraag is: willen ze wel naar dit café komen als ik hier sta?” twijfelt Kristof. “Ik heb zelf ook mogen genieten van mijn jeugd en het studentenleven, dus dat ga ik mijn kinderen niet afpakken. Ik heb het vroeger goed uitgehangen, dus ik ben niet de persoon om te zeggen dat zij dat niet mogen. Als ze hiernaartoe willen komen, zijn ze meer dan welkom.”

Dat het wel goed zit met de banden tussen de Antwerpse cafébazen kan Kristof alleen maar bevestigen. “Willem bijvoorbeeld, de cafébaas van de Barbier, was hier net nog. Hij kwam even een fles wodka lenen. Als hij een fles wodka wil lenen, dan mag dat. Als hij een vaatje pils wil lenen, dan mag dat ook altijd. Als we klaar zijn met werken, gaan we bij hem iets drinken en andersom doet hij dat ook bij ons. We gaan ook regelmatig bij andere collega’s langs. Dat maakt het plezant.” Er is dus geen concurrentiestrijd? “Verre van zelfs. Ik heb liever dat alle studentencafés vol zitten, want dan zit mijn café ook vol. Ik denk dat we uiteindelijk allemaal aan hetzelfde zeel trekken.”

eilandje?

Het is opvallend dat de studenten die regelmatig in de Stadswaagcafés komen elkaar bijna allemaal kennen. Je zou kunnen zeggen dat de Stadswaag een eiland apart is in het Antwerpse studentenleven, maar Kristof spreekt dat tegen. “Als je in de Klimax zit en er is een feestje in de Barbier, is het gemakkelijk om daar even te gaan kijken”, begint hij zijn uitleg. “Dat is puur visueel. Je ziet dat daar veel volk is, je ziet dat er een feestje aan de gang is, dus je gaat naar hiernaast. Andersom gebeurt dat ook. Mensen zitten in La Dolce Vita en zien dat hier veel volk staat, dus komen ze hiernaartoe. Maar mijn volk zit ook dikwijls in Den Echo, De Salamander of De Prof bijvoorbeeld. Ze zitten overal, hoor. Dus een eilandje… Nee, dat vind ik niet.” De Stadswaagclubs organiseren ook regelmatig samen activiteiten. Zo organiseren ze ieder jaar in december een kerstmarkt. “Met die evenementen staat iedereen buiten op het plein en dan is het gemakkelijker om elkaar te leren kennen”, aldus Kristof.

De uitbaters van de Klimax vinden het ook belangrijk dat er een relaxte sfeer heerst in het café en dat de studenten het goed met elkaar kunnen vinden. Aan het einde van ieder schooljaar organiseren ze daarom de befaamde Klimax Awards, waarbij prijzen te winnen vallen in ongeveer vijftien categorieën: de nieuwkomer van het jaar, de ancien van het jaar, het koppel van het jaar, de strafste stoot van het jaar, de player van het jaar, de zatlap van het jaar enzovoort. In de eerste ronde mag iedereen voor alle categorieën een naam naar keuze invullen. In een tweede ronde kan gestemd worden op de genomineerden. De winnaar wint dan een ludieke trofee, zoals een tuinkabouter of een koffietas met glittertjes.

1001 verhalen 

Over een anekdote om in te kaderen, moet Kristof zijn hersenen pijnigen. “Ik sta hier al zestien jaar, dus ik heb duizenden verhalen.” Maar als hij eenmaal begint te vertellen, kan hij niet meer stoppen. “Er is ooit eens na haar uren een prostituee binnengekomen en die zag die paal hier op de toog. Zij heeft aan die paal gedanst en heeft echt alles uitgedaan, maar echt álles. Achteraf zei ze: ‘Ik wou een keer oefenen.’ Daar zijn zelfs nog foto’s van. Vroeger heeft ook eens iemand aan mij gevraagd: ‘Wil jij mijn piercing zien?’ Stom van mij om ja te zeggen, want bleek dat ze een clitorispiercing had. Ik had dat kunnen weten, hè. Er is ook eens een meisje van rond de twintig jaar binnengewandeld die vroeg: ‘Kan iemand mijn pamper verversen? Je krijgt er vijftig euro voor.’ En een van onze stamgasten antwoordde: ‘Ja, ikke.’ Hij heeft daar op tafel gewoon een pamper vervangen.” Het is ook meermaals voorgevallen dat Kristof iemand had opgesloten in het café. “Die persoon was in slaap gevallen op de wc. Hij kon mij niet bellen toen hij wakker werd, want zijn telefoonbatterij was leeg. Dus dan is hij maar beginnen vegen en kuisen. Toen ik hier aankwam, was het café spic en span. Hij had twee colaatjes gedronken en dat had hij nog netjes op een bierkaartje geschreven ook.”    

Als Kristof iemand zou mogen bedanken, dan zou het Koen zijn. “Max en ik zijn al jaar en dag goede collega’s. We hebben ook nooit echt ruzie. We werken complementair. De Max regelt de papieren en de boekhouding, ik ga winkelen en repareer de dingen die kapot zijn. In het begin liep het allemaal wat stroef, maar met de jaren hebben we gevonden wat ieders sterke en zwakke punten zijn. Dus pak dat ik hem wil bedanken. Stuur je hem nu een bloemetje op?”

Op zoek naar een leuk cadeau voor de feestdagen maar niet meteen een idee waar te zoeken? Say no more. Hieronder vind je vijf leuke adresjes voor een geslaagde cadeauzoektocht!

Carpe Diem

Recht tegenover de ingang van het Grand Bazar winkelcentrum vind je een schijnbaar klein en onopvallend winkeltje, Carpe Diem. Maar pas op, klein is het zeker niet, want eens binnen, merk je pas dat de ruimte erg ver doorloopt. In Carpe Diem vind je alles van sjaals, mutsen, baretten en haarbanden tot lederen handtassen en armbandjes. Ook de bekende T-shirts van Het Ministerie van Unieke Zaken met uitspraken zoals ‘prutsers united, ‘moet just niks’ en ‘coiffeur est mort’ kan je in deze winkel scoren. En oh ja, neem zeker ook een kijkje bij de unieke wenskaartjes met al even originele quotes!

Adres: Eiermarkt 11, 2000 Antwerpen

Juttu

Koop jij graag kritisch en bewust? Dan ben je bij Juttu aan het juiste adres. De naam Juttu, die afkomstig is uit het Fins, betekent verhaal of anekdote. Hier vind je een unieke mix tussen sterke merken en lokale initiatieven, gaande van gadgets tot kleding voor zowel mannen en vrouwen.

Adres: Meir 19, 2000 Antwerpen

Jelly Jazz

Op zoek naar een cadeau om te geven, maar tegelijkertijd zelf de hele winkel willen leegkopen? Die ervaring maak je hier sowieso mee. Van lifestyle, travel, office en bar accessoires tot themacadeaus, Jelly Jazz heeft het allemaal! Ook alles van decoratie, fotodisplays tot kalenders en retro blikken dozen, kan je hier op de kop tikken. Fan van eenhoorns en lama’s? Passeer snel langs de winkel of bezoek de webshop, want ze hebben een gigantisch assortiment.

Adres: Beddenstraat 2, 2000 Antwerpen (Grand Bazar Shopping)

Website: https://www.jellyjazz.be

Etsy

Etsy is niet zomaar een webshop, maar eentje die een heleboel wereldwijde webshops verzamelt. Via het platform kan je op zoek naar uitzonderlijke cadeaus: handgemaakt, vintage en craft-benodigdheden afkomstig uit de hele wereld. Je bestellingen plaats je dus ook rechtstreeks bij de maker. Door dit internationale en veelzijdige aspect zijn de mogelijkheden immens op deze website. Vul je zoekterm in en je krijgt een eindeloze lijst aan beschikbare cadeau-ideeën. Of kijk gewoon of je favoriete Etsy-shop nieuwe unieke items in stock heeft.

Website: www.etsy.com

Radbag

De term ‘Radbag’ wordt gebruikt om te verwijzen naar iets dat über cool, awesome of geweldig is, althans volgens de Urban Dictionary. Wat we wel zeker weten is dat Radbag staat voor een webshop met cadeaus voor jong en oud die je uiteindelijk misschien liever zelf zou houden dan ze af te geven. Hier scoor je dus de leukste gadgets, waarvan je niet eens wist dat ze bestonden en/of dat je ze nodig had.

Website: www.radbag.be

Ben jij liever het type dat zelf aan de slag gaat en een uniek en persoonlijk cadeau maakt?
Ook daarbij helpt dwars je op weg, raadpleeg snel dit artikel en laat je inspireren!

Zeg nu zelf, wat is er mooier dan een eigengemaakt cadeau? Zo uniek als maar kan zijn. Een zelfgemaakt cadeau is hoogstwaarschijnlijk een van de meest waardevolle geschenken die je zal geven en hopelijk ooit zal krijgen. Een samengestelde EHBO-kit, een rekje vol liefde of een pot met herinneringen? Het kan allemaal. Hier enkele ideeën om je op weg te helpen:

EHBO-box

Het principe houdt in dat je de doos bestempelt als een soort EHBO-kit. Deze kit is bedoeld om iemand uit de nood te helpen. Zo kan je deze vullen met wat jouw vriend(in) of familielid op dat moment het meest nodig heeft. Een goed voorbeeld is om deze te beschouwen als een survivalkit voor de examens.

Wat je in de EHBO-kit kan steken:

kauwgom, zakdoekjes, markeerstiften, condooms, Red Bull, schoenpoets, een stressbal, oordopjes, een nagelvijl, thee, post-its en noem maar op.

Als extraatje kan je aan deze kit ook een handgeschreven brief toevoegen. Hierin kan je de functie van alle spulletjes in de EHBO-box duiden. Bijvoorbeeld: “1 Jupiler 0,0% – om tussendoor toch even te kunnen genieten” of “1 kaarsje – om te bidden voor een goede afloop”.

rekje vol liefde

Het doel van dit cadeau is om de ontvanger te ondersteunen op het vlak van emoties. Zo kan je de weckpotjes vullen met zaken die bijdragen aan het ‘vieren’ van een bepaalde overwinning of om de persoon op te peppen na een moeilijke dag.

Waarmee je de potjes zoal kan vullen: kikkersnoepjes, suikerhartjes, kleine briefjes, foto’s, letterkoekjes, (zure) beertjes enzovoort.

Laat je creativiteit de vrije loop wat betreft het vullen van de potjes. Achter ieder potje schuilt er namelijk een bepaalde betekenis die je best ook even meegeeft in een soort handgeschreven handleiding. Zo kunnen de kikkersnoepjes ‘opkikkertjes’ zijn, laten de beertjes weten dat de persoon ‘beregoed’ bezig is en kunnen letterkoekjes voor extra ‘literaire creativiteit’ dienen. De mogelijkheden zijn oneindig.

pot met herinneringen

Zorg ervoor dat die ene persoon minstens iedere dag een jaar lang aan je denkt. Of herinner hen eraan dat je hem/haar graag ziet en dat je jullie vriendschap apprecieert. Dat kan je doen met deze pot vol herinneringen.

De bedoeling bestaat erin dat je de pot vult met 365 boodschappen. Allemaal boodschappen gericht aan de ontvanger van je geschenk. Deze boodschappen kunnen quotes zijn, herinneringen, liedjesteksten, foto’s en dergelijke. Van deze 365 briefjes mag de ontvanger er iedere dag eentje trekken. Verras hem of haar dus met de meest originele boodschappen of herinneringen en gekke foto’s van jullie samen!

Tip: bezorg de gelukkige meteen ook een tweede weckpot, die kan dienen voor de ‘al gelezen’ briefjes!

Ben je niet zo creatief aangelegd en koop je liever een gewoon cadeau? Ook daarbij helpt dwars je op weg, raadpleeg snel dit artikel en laat je inspireren!

We tellen de laatste dagen af naar een nieuw jaar. Iedere keer dat onze kleine planeet met een onstopbaar enthousiasme een rondje om de zon is gedraaid, vieren we het zeven dagen na de geboortedag van Jezus. De champagne staat klaar, het vuurwerk zal weldra de lucht in schieten, wij presenteren u: het jaar 2019 na Christus.

Maar hoe zit het met die zeven dagen? De vraag die je je misschien al jaren stelt, is of Jezus van Nazareth zeven dagen vóór, of 358 dagen na Christus geboren is. Het antwoord is echter niet zo voor de hand liggend als de vraag zelf. Om te beginnen is 1 januari pas in 1575 tot het eerste etmaal van het jaar verklaard. Niet door een heilige of door het volk, maar door Luis de Zúñiga y Requesens, een Spaanse bezetter uit een ver verleden. Deze man heeft duidelijk geen rekening gehouden met de geboorte van Christus.

De kerk heeft een dubbele kalender. Ze gebruikt de gregoriaanse en de liturgische kalender. Logischerwijs, zou de laatstgenoemde op 25 december beginnen, omdat de liturgische kalender wordt ingedeeld op basis van de feestdagen. Maar helaas, het begin van het jaar valt hier tussen 27 november en 3 december. Voor de Kerk is Jezus dus ook niet op 1 januari, maar 'voor of na Christus' geboren. 

In een zoektocht naar andere nieuwjaarstradities, die misschien wel een antwoord konden bieden, kwam de Oudgermaanse oud-en-nieuwviering als winnaar uit de bus. Niet dat kerst en het startschot van de goede voornemens op dezelfde dag vielen, maar met hun twaalf dagen durende Joelfeest hebben de Germanen de geboorte van de Zoon altijd meegenomen in het nieuwe jaar. En daarnaast, wie wil er nu geen twaalf dagen nieuwjaarsfeest?

Nu we je verteld hebben over magisch verdwenen dagen, alternatieve nieuwjaarsdata en mysterieuze dubbele kalenders, zou je hopen dat er een verhelderende verklaring te vinden is voor het niet samenvallen van Christus' geboortedag en de eerste dag des jaars. Niets is minder waar. De pijnlijke waarheid is dat Jezus van Nazareth naar schatting vijf jaar voor Christus werd geboren. En dit is misschien nog schokkender: zijn geboortedatum is zowel in de heilige geschriften als historische bronnen onbekend. Misschien is het zo gek nog niet dat 25 december vandaag de dag om kerstbomen en dikke mannen met baarden draait.
 

Robin Wouters (37) en David De Smet (29) hebben elkaar leren kennen op de schachtenverkoop van Eligia toen Robin David kocht. Van de hiërarchie tussen doopmeester en schacht is nu niets meer te merken, want de twee runnen al bijna vijf jaar samen café ’t Vervolg aan de Melkmarkt.

Voordat ze het in augustus 2014 hebben overgenomen, heeft het café nog twee andere eigenaars gehad sinds het in 1999 zijn deuren opende. Het café is indertijd opgericht als clubhuis voor studentenclub Eligia. Vroeger was Eligia de club van de Economische Hogeschool Sint-Eligius aan Schijnpoort. Die school is in de jaren negentig gefuseerd met twaalf andere hogescholen, waarna de Karel de Grote Hogeschool was geboren. KdG Hogeschool opende in 1999 op de Groenplaats. “Eligia had eigenlijk al een clubcafé aan Schijnpoort, Het Vliegend Vat. Toen het departement Handelswetenschappen en Bedrijfskunde naar de Groenplaats verhuisde, heeft een van de barmannen van Het Vliegend Vat speciaal voor Eligia ’t Vervolg opgericht”, legt Robin uit. Eligia is dan ook de enige club die zetelt in ’t Vervolg. Dat is uniek in Antwerpen, aangezien andere cafés vaak veel meer clubs herbergen.

De goede band met de club en de Eligianen stamt zowel bij Robin als bij David uit hun eigen studententijd. Robin heeft zich niet laten dopen bij Eligia, maar is wel lid geweest van de club. “Ik ben gedoopt bij De Kouter in Oostende”, vertelt Robin. “Mijn beste maat studeerde in Oostende en hij ging zich daar laten dopen. Ik ben toen op de trein gestapt en heb met hem meegedaan. Ik heb er achteraf wel spijt van gehad dat ik me niet in Antwerpen heb laten dopen, want door mee te doen aan een studentendoop leer je op een korte tijd heel veel mensen kennen.” David heeft zich wel laten dopen en is als schacht gekocht door Robin. “Ik heb na mijn schachtenjaar nog een jaar in het presidium gezeten als sport", vertelt David. "Daarna moest ik een keuze maken: ofwel in het presidium blijven, ofwel voor het café kiezen en meer shifts doen. Ik heb voor het tweede gekozen, maar ben wel altijd heel serieus betrokken geweest bij Eligia.”

Voor Robin en David het café overnamen, werkten ze er al lang. Ze zijn allebei begonnen als afruimer, zoals iedere jobstudent begint in ’t Vervolg, en kregen daarna een vast contract aangeboden. “We merkten al snel dat het wel werkte tussen ons, samen dingen ondernemen”, zegt Robin. “De vorige eigenaar wilde het café verkopen, maar ik wilde het niet alleen runnen. David leek me de ideale persoon.” “En het bevalt nog altijd prima", zegt David. “Ik kan hem eigenlijk niet meer zien”, antwoordt Robin met een knipoog.

Opvallend aan ’t Vervolg is dat het er ook in het weekend druk is, iets wat niet vanzelfsprekend is voor de andere Antwerpse studentencafés. Op vrijdag en zaterdag komt er ook wel Eligia-volk, maar is ’t Vervolg meer een danscafé. “Dat komt vooral door de ligging, denk ik”, zegt Robin. “En de naam ook, hè”, kaatst David terug. “Ondertussen wel, maar in het begin is die drukte vooral gekomen door de ligging”, begint Robin zijn uitleg. “We zitten hier midden in de binnenstad. Ik denk dat toeristen die in Antwerpen komen feesten gewoon naar het centrum gaan en daar dingen zoeken waar ze naartoe kunnen gaan. Hierachter zitten onder andere de Marmite en Das Boot. In de straat bij het stadhuis zitten ook veel cafeetjes. Die cirkel rond de Grote Markt is gewoon de uitgaansbuurt van Antwerpen. Met uitzondering van de discotheken.” Het publiek dat in het weekend komt is een leuke afwisseling met de studenten die tijdens de week komen, vinden de uitbaters. “De mensen die hier vroeger als student kwamen, komen meestal op vrijdag en zaterdag nog eens buiten”, vertelt David. “Dat zijn mensen waarmee we vroeger al een goede band hadden en die blijven terugkomen. Daarnaast komen er ook regelmatig Nederlanders en andere toeristen in het café.”

Als ik hier niet aan het werken was, dan was ik er wel om iets te drinken.

Dat de mannen vroeger liever in ’t Vervolg zaten dan in de schoolbanken, blijkt uit het feit dat zij hun papiertje nooit hebben gehaald. “Ik heb zwemdiploma’s A en B. Telt dat ook?” grapt Robin. “Ik ben aan verschillende opleidingen begonnen. Ik heb eerst bedrijfsmanagement op KdG gestudeerd en daarna heb ik hotelbeheer op de Plantijn Hogeschool gedaan. Ik heb nog in het tweede jaar gezeten, maar dat is het verste dat ik ben geraakt.” David vertelt dat hij wel een diploma van de middelbare school heeft, maar niet van het hoger onderwijs. Hij is begonnen met event- en projectmanagement en heeft daarna nog KMO-management gestudeerd, maar hij heeft beide opleidingen niet afgemaakt. “Als ik hier niet aan het werken was, dan was ik er wel om iets te drinken”, zegt David lachend.

Robin zit er niet mee in dat hij geen diploma heeft behaald. Hij zat in het tweede jaar van bedrijfsmanagement toen hij besliste om hotelbeheer te gaan studeren. Daar kwam hij opnieuw in het eerste jaar terecht. “Dat was al het vierde jaar dat ik studeerde en ik had er echt geen zin meer in. Toen kreeg ik het aanbod om hier vast te komen werken en had ik zoiets van: ‘Ja, waarom niet?’ Ik heb altijd de mindset gehad dat als je wilt werken, er wel werk te vinden is.” Ook bij David was het een bewuste keuze om te stoppen met zijn studie. “Ik had vroeger nooit gedacht dat ik in de horeca terecht zou komen, maar ik ben er ingerold en ben er zo achtergekomen dat het wel mijn ding is. Toen ik van de vorige eigenaar de kans kreeg om hier vast te werken, heb ik die kans gegrepen.”

De liefdeslevens van de twee zakenpartners zijn uiteenlopend. Robin heeft (nog) geen vriendin. “Ik ben getrouwd met het café. Ik ben ook niet per se op zoek, maar als je iemand tegenkomt waar het mee klikt, waarom niet? Ik vind wel dat een studentencafé uitbaten geen gemakkelijke business is om een relatie te onderhouden. Zij moet het kunnen begrijpen dat je niet altijd op tijd thuis bent. Dat is niet zo eenvoudig.” David heeft al bijna tweeënhalf jaar een relatie. “Ik heb direct gezegd dat ik in een café werk. Het gaat goed tussen ons, ondanks dat ik bijna iedere avond weg ben.” “Ik denk dat het heel belangrijk is om op voorhand duidelijke afspraken te maken”, voegt Robin toe. “Ja, dat is zeker zo”, beaamt David. “Daarom werkt het ook zo goed tussen ons. We zien elkaar meestal overdag een paar uur. Mijn vriendin is kleuterjuf, dus wij wisselen elkaar af. Als ik hiernaartoe kom, gaat zij meestal slapen.”

Het leven van een café-uitbater is veel meer dan alleen pintjes tappen en een babbeltje maken met de studenten. Robin en David vertellen enkele anekdotes. Een van de tofste momenten was toen twee oud-Eligianen hun trouwfoto’s in ’t Vervolg lieten maken, omdat ze elkaar daar leerden kennen. Ook hebben ze het café een keer op een zondagmiddag opengesteld voor een outlet van Clouds of Fashion. “Dat was toen nog een kleine kledingwinkel hiertegenover en de eigenaresse, die nog aan het begin van haar carrière stond, had aan ons gevraagd of ze ’t Vervolg mocht gebruiken, want hier hadden wij plaats genoeg.” Maar wat er echt met kop en schouders bovenuit steekt, is dat ze een keer de hele groep van Macklemore op bezoek hebben gehad. “Ze moesten dat weekend optreden en ze sliepen in het Hilton. Op een woensdagavond waren ze door de stad aan het wandelen en Eligia gaf hier toen een feestje”, vertelt Robin enthousiast. “Ze hebben hier de tijd van hun leven gehad”, onderbreekt David. Robin is akkoord. “Een van de studenten was die avond met die groep op hun liedjes aan het dansen en hij werd uitgenodigd om naar het optreden te komen. Hij werd zelfs op het podium gevraagd om mee te komen dansen.” “Dat was echt zot”, sluit Robin af.