Renners die omver worden gereden, voet aan de grond moeten zetten of in de remmen moeten gaan, het is niets nieuws. Tijdens het wereldkampioenschap in Glasgow twee jaar geleden plakten enkele klimaatbetogers zich vast aan het wegdek, waardoor de wedstrijd even werd stilgelegd tot de Schotse politie de betogers kon vrijmaken en arresteren. Diezelfde klimaatbetogers zijn ook al voetbalvelden, formule 1-circuits en andere finishlijnen opgerend om de klimaatverandering in beeld te brengen. Sinds de start van de genocide in Palestina zijn er ook al talrijke pro-Palestinaprotesten geweest. Tijdens de meeste wedstrijden zijn dit het tonen van Palestijnse vlaggen of boegeroep naar Israëlische sporters of sponsors, maar soms escaleert het en wordt de situatie gewoon gevaarlijk – voor de sporters, de demonstranten, de ordediensten en de omstaanders. 

Die gevaarlijke situaties zijn de afgelopen Ronde van Spanje vaak voorgekomen. De organisatie, Amaury Sport Organisation (ASO), heeft enkele ritten zelfs moeten inkorten of neutraliseren omdat de veiligheid van de renners niet kon worden gewaarborgd. De voornaamste reden van pro-Palestijnse protestacties was de deelname van Israel-Premier Tech, een wielerploeg in privébezit van de Canadees-Israëlische miljardair Sylvan Adams. Ook de locatie van het grootste protest was niet toevallig de autonome regio Baskenland. De demonstranten stonden in Bilbao, de grootste stad van het Baskenland, aan de finishlijn te zwaaien met Palestijnse vlaggen en liepen de weg op. ASO achtte de situatie te gevaarlijk en beëindigde de rit op drie kilometer voor de streep. 

Waar de demonstranten naar streven met hun protestacties is natuurlijk dat Israël onmiddellijk stopt met het uitmoorden van de Palestijnse bevolking. Je kan hen dat ook niet kwalijk nemen, al is momenteel de vraag of ze dit doel wel helpen door hun acties. De betogers zien elke aandacht als positieve aandacht, maar op het internet klinken wel stemmen die vinden dat sport en politiek twee aparte dingen zijn, al zijn er tal van tegenvoorbeelden. 

Demonstraties tijdens sportwedstrijden moeten zeker kunnen, maar laat de sporters zelf met rust. Zij kunnen zwaargewond raken, zoals is gebeurd tijdens de Ronde van Spanje, of zich onterecht onveilig voelen. Om het kort te zeggen: protesteer, roep, maak lawaai voor je zaak, maar spring alsjeblieft op tijd uit de weg. 

Vleermuizen zijn de enige zoogdieren die echt kunnen vliegen. Ze kunnen vegetariër, vleeseter, beide of bloedzuigend zijn. Gelukkig vind je de bloedzuigende alleen in Zuid-Amerika. Nagenoeg al de Europese soorten zijn insecteneters. Enkele soorten, zoals de dwergvleermuis, hebben zich goed aangepast aan het stadsleven. In tegenstelling tot wat de Draculafilms ons doen geloven, zijn vleermuizen helemaal niet gevaarlijk. De Bruyn vertelt: “De laatvlieger, een van de grootste soorten, kan wel rabiës of hondsdolheid doorgeven als hij bijt, maar daar moet je al veel moeite voor doen.”
 

het onderzoek

Als een moderne Indiana Jones loopt De Bruyn met zijn team door de ondergrondse gangen van Fort 6. Gewapend met warmtecamera’s houden ze de omgeving in de gaten voor vleermuizen. “Tussen oktober en maart houden ze hun winterslaap, om hun opgeslagen vetreserves te sparen. Omdat hun lichaams­temperatuur gelijk is aan de omgevingstemperatuur, zijn ze onzichtbaar voor de warmtecamera’s.” De onderzoekers gaan een grot binnen met de camera en nemen snel foto’s, waarna ze terug naar buiten komen. “Wat later gaan we opnieuw binnen om nieuwe foto’s te maken. Zo kunnen we de foto’s vergelijken om te zien hoeveel dieren er wakker zijn geworden.” Als vleermuizen wakker worden, stijgt hun lichaamstemperatuur, wat waarneembaar is voor de warmtecamera. De rode vlekken steken dan duidelijk af tegen de blauwe, koude achtergrond.

Daarnaast doen De Bruyn en zijn team ook nog aan connectiviteitsonderzoek. Dat klinkt moeilijk, maar wees gerust, dat is het niet. “Hiervoor moet ik eerst echolocatie uitleggen”, begint De Bruyn. “Met hun sonar zenden vleermuizen hoge frequenties uit en met de echo bepalen ze hun locatie. De sterkte van de sonar verschilt echter per soort. Vleermuizen met een luide sonar kunnen hun geluiden ver uitzenden, waardoor ze grotere open ruimtes kunnen overbruggen. Maar soorten met een zachte sonar moeten altijd dicht bij hagen en bomen vliegen en mijden dus open ruimtes. Als nachtdieren vermijden ze allemaal ook licht.” Onderzoekers hangen zendertjes aan de vleermuizen en plaatsen vleermuisdetectoren, die registreren waar ze wel of juist niet vliegen. Alle data worden samengebracht om een zogenoemde weerstandskaart op te stellen. Grote weerstand betekent dat vleermuizen daar niet graag komen, lage weerstand toont waar ze wel graag vliegen. Zo kunnen ze gemakkelijk zien waar lichten te doven of bomenrijen aan te planten. “Het heeft geen zin om Fort 6 aan te passen als ze er niet geraken”, vat De Bruyn samen. De onderzoekers laten hun bevindingen weten aan de architecten, die hiermee aan de slag gaan om het gebouw zo vleermuisvriendelijk te maken. Maar moet de universiteit dit onderzoek wel voeren?
 

beschermd door de wet

Wat als de universiteit de feestzaal op Drie Eiken gewoon zou bouwen? Moet ze rekening houden met de vleermuizen? Antwoorden op die vragen liggen verankerd in de Europese wetgeving. De Habitatrichtlijn verplicht landen om alle vleermuizen te beschermen. Verder moet de universiteit ook nog vergunningen aanvragen bij het Agentschap voor Natuur en Bos, waarvoor ze eerst moeten aantonen hoe ze de vleermuizen niet zullen storen met de feest­accommodatie. Verstoring betekent niet dat het vervelend is voor de vleermuizen, maar dat het fataal voor hen kan zijn. “Als vleermuizen te vaak wakker worden uit hun winterslaap, verbruiken ze veel meer vet uit hun reserve dan als ze slapen. Bij een vettekort kunnen ze problemen krijgen met hun hersenen en afweer­mechanisme en in het ergste geval sterven ze.” De Bruyn geeft ook een aantal tips mee hoe onze universiteit de nieuwe feestzaal vleermuisvriendelijk kan maken. “Als nachtdieren houden ze niet van licht, dus je kan bijvoorbeeld de toegangsweg uitrusten met detectoren die het licht aansteken als er iemand voorbijkomt. Een andere manier is om de lampen anders te plaatsen zodat ze voor zo min mogelijk verstoring zorgen.”

Maar eenvoudig is het ook allemaal niet. Er moet genoeg licht aanwezig zijn om de (feest)activiteiten uit te voeren en als we alle lichten doven, verhoogt dit het onveiligheidsgevoel bij sommigen.” Maar het einde is nabij: het onderzoek zit momenteel in de eindfase en De Bruyn is vrij zeker dat UAntwerpen groen licht zal krijgen voor een vleermuisvriendelijke feestzaal op Drie Eiken. 

Ben je biologiestudent en geïnteresseerd in dit onderzoek? Als promotor begeleidt De Bruyn ook jaarlijks studenten bij het onderzoek naar de vleermuizen.

Eenzaamheid is meer dan enkel fysiek alleen zijn. Het is het gevoel dat er een kloof zit tussen de contacten die je hebt en de verbinding die je eigenlijk nodig hebt. Dat kan op twee manieren. Soms gaat het om sociale eenzaamheid: je hebt het idee dat je te weinig mensen hebt om dingen mee te delen, zoals vrienden of medestudenten. Soms draait het om emotionele eenzaamheid: je mist iemand bij wie je echt terecht kunt, zoals een hechte vriend of partner. En je bent zeker niet de enige die dat ervaart. Uit onderzoek blijkt dat jongeren tussen de vijftien en vijfentwintig jaar zich het vaakst emotioneel eenzaam voelen. Bij studenten gaat het zelfs om meer dan zes op de tien.

Voor het eerst zelfstandig wonen, nieuwe mensen leren kennen of je draai vinden in een andere omgeving kan je onzeker maken. Daarbovenop komt de druk om goed te presteren, terwijl je eigenlijk ook op zoek bent naar wie je bent en waar je bij past. Misschien scrol je ‘s avonds door Instagram en lijkt het alsof iedereen moeiteloos vrienden maakt, wat het gevoel van isolement nog kan versterken. Al deze factoren samen zorgen ervoor dat studenten extra gevoelig zijn voor eenzaamheid.

Toch is eenzaamheid niet altijd gemakkelijk te herkennen. Soms merk je het aan kleine dingen: geen zin hebben om naar colleges te gaan, moeite met concentratie of jezelf vaker terugtrekken op je kot of kamer. Ook gevoelens van verdriet, frustratie of negatieve gedachten over jezelf kunnen tekenen zijn. Het is belangrijk te beseffen dat dit normale reacties zijn op verandering en nieuwe omstandigheden, en dat ze niet betekenen dat er iets ‘mis’ is met jou. Deze signalen herkennen is de eerste stap om er iets aan te doen en steun te zoeken.

Langdurige eenzaamheid kan meer impact hebben dan je misschien denkt. Het gaat niet alleen om een naar gevoel, maar het kan ook gevolgen hebben voor je gezondheid en studie. Studenten die zich langere tijd eenzaam voelen, ervaren vaak meer stress en piekeren veel. Dat kan leiden tot slechtere studieresultaten of zelfs de neiging om met een opleiding te stoppen. Ook op lichamelijk niveau kan eenzaamheid zwaar wegen: slecht slapen, vermoeidheid en spanningsklachten komen vaker voor. Daarnaast hebben mensen die zich eenzaam voelen de neiging om zichzelf nog verder te isoleren. Daarom is het belangrijk om eenzaamheid op tijd te herkennen en bespreekbaar te maken. Zo kan de negatieve spiraal worden doorbroken.
  
Gelukkig zijn er manieren om eenzaamheid stap voor stap tegen te gaan. Dagelijkse momenten van contact, zoals kletsen met een medestudent of samen studeren in de bib, maken al verschil. Ook kan het je helpen om je aan te sluiten bij een studentenvereniging, sportclub of culturele activiteit. Daar ontmoet je mensen die dezelfde interesses hebben als jij. Wees ook niet bang om eerlijk te zijn over je emoties bij vrienden of medestudenten. Het kan zomaar zijn dat zij zich hetzelfde voelen. Het belangrijkste is om te onthouden dat verbinding creëren vaak in kleine stapjes gaat en dat je niet meteen een grote vriendengroep nodig hebt om je minder eenzaam te voelen.

Universiteit Antwerpen biedt zelf ook een aantal initiatieven om eenzame studenten te ondersteunen. Via het Studenteninformatiepunt kun je bijvoorbeeld een afspraak maken met een studentenpsycholoog, online of op de campus. Op het studentenportaal vind je onder ‘Ondersteuning & begeleiding’ alle informatie over het volledige aanbod. Ook organiseert de universiteit via Students for Students verbindende activiteiten onder de naam Let’s Connect. De komende weken organiseren zij activiteiten als de Bos Bingo in de week van 13 oktober en Cats & Coffee in de week van 20 oktober.
 
Eenzaamheid is iets waar veel studenten mee te maken krijgen. Het zegt niets over wie je bent of hoe goed je het doet. Het belangrijkste is te beseffen dat je niet alleen bent: er zijn medestudenten, initiatieven en diensten die er voor jou zijn. Door kleine stapjes te zetten en contact te maken, kun je je beetje bij beetje minder eenzaam gaan voelen. Het studentenleven brengt uitdagingen met zich mee, maar het is ook een kans om nieuwe mensen te ontmoeten, vriendschappen op te bouwen en je plek te vinden in deze nieuwe fase van je leven.

Alles lijkt te kunnen wachten, elk moment op pauze te kunnen. Ik droom van een pauzeknop. Voor altijd kiezen tussen mijn winter- en zomerjas. Gewend zijn aan TimeEdit, maar het nog niet beu zijn. In de bib studeren zonder haast. Het moment tussen je eten voor je hebben en beginnen eten. Of nee, nee: een pauzeknop zou het einde van dit moois zijn. Tuurlijk, stel ik heb een pauzeknop, dan hoef ik die niet per se in te drukken, maar de mogelijkheid alleen al beangstigt me. Al het mooie is vergankelijk, dat moet zo blijven. Van de tijd tussen welkom en al begonnen, via het aangebroken academiejaar tot een ongedefinieerde liefdesrelatie. Het bestaat omdat het voorbijgaat. Over vergankelijkheid gesproken: lees ons interview met de vicerector van Valorisatie en Duurzaamheid op p. 6.

Tussentijd biedt ruimte. Ademruimte. Je wil het invullen zonder het op te vullen. Kan deze dwarseditie de vergankelijkheid tegengaan? Nee. Willen we dat? Ook niet, dat zei ik net al. Zijn er opnieuw met zorg geschreven artikels, tijdloze puzzels en slayende memes? Leuk dat je het vraagt. Jazeker, veel leesplezier.

Na de examens van het tweede semester namen veel studenten hun wel­­verdiende vakantie om de westerse wereld te verkennen, maar niet iedereen koos voor deze veilige haven. Veertien uitwisselingsstudenten besloten om de zomer door te brengen op Oost-Afrikaanse bodem.

Delicia: uit mijn comfortzone stappen? graag!

Een van die studenten was Delicia: “Uit mijn comfortzone stappen heb ik altijd al gedaan. Ik houd daar echt van. Het is supertof om te beseffen hoe een mindset gevormd wordt door de cultuur van een land.” Niet alleen de cultuur beviel haar, ook haar verblijf bij het Tanzaniaanse gastgezin liet een diepe indruk achter: “Je trad letterlijk door de voordeur bij je gastfamilie en zag van dichtbij hoe het leven daar was. Ik heb er veel van geleerd. In het begin was het even wennen, maar het voelde al snel heel vertrouwd.”   
Het was oorspronkelijk de bedoeling dat de studenten verbleven in Bukavu in Oost-Congo, maar door veiligheidsrisico’s vanwege M23 werd besloten met de Congolese studenten in Tanzaniaanse gastgezinnen te verblijven. “In het begin vond ik het even jammer. We hadden ons erop verheugd, maar door de spanningen kon het niet anders. Voor ons was het het belangrijkste om onze Congolese vrienden weer te zien en te horen wat het met hen deed. Zij kunnen in Congo nu niet eens meer uitgaan. Tanzania was voor hen een kans om weer even te voelen hoe het vroeger was. Dat was bijzonder om samen te beleven.”

Ondanks dat de reis niet volgens plan verliep, beleefde Delicia onvergetelijke momenten. “Ik werd uitgenodigd voor het huwelijk van een familielid van mijn gastgezin. Eerst dacht ik: dit doen ze gewoon uit beleefdheid, maar al gauw had ik door dat ik echt was opgenomen door mijn gastgezin. Dat was zo bijzonder.”

Nette: van cultuurshocks tot chapati

Ook voor Nette was het verblijf allesbehalve alledaags. “De eerste dagen beleef je best wat cultuurshocks. Als Europeaan word je vaak aangesproken door de lokale bevolking, wat soms wel een gek gevoel gaf. Daarnaast viel het ook op hoe religieus de mensen daar zijn. Mijn gastgezin was katholiek en baden iedere avond samen voor het eten. Ik ben dat niet gewend, dus moest ik me vaak wel aanpassen aan hun leefpatronen, normen en waarden, wat vooral in het begin even schakelen was.”  
De eetgewoonten in Tanzania zijn ook wel anders dan onze befaamde Belgische frieten: “De Tanzaniaanse keuken is sterk beïnvloed door de Indiase keuken. Ze eten er veel rijst en gebruiken veel van dezelfde kruiden.” Haar favoriet? “Chapati! Dat is een soort pannenkoekje dat je bij het eten krijgt als bijgerecht. Zo lekker!”

Er was ook ruimte voor avontuur: “Met een groepje zijn we naar de eerste berghut van de Kilimanjaro geklommen. Een herinnering die een onuitwisbare indruk op me maakte. Eerder die week gingen we ook al naar een festival. De sfeer was goed en de muziek stond keihard. Als afsluiter was er vuurwerk. Of ik sindsdien gehoorschade heb? Niet uitgesloten!"

Enrico: als ik Swahili spreek, zijn veel mensen verbaasd 

De reislustige Enrico voelde zich net als Delicia en Nette al snel op zijn plaats in Oost-Afrika. Voor hem was Tanzania een zachte landing. “Ik voelde mij na een week volledig thuis, zelfs meer dan in België. De cultuur is fantastisch en de lokale mensen zijn echt super gastvrij.”

Ook zijn talenknobbel wist snel een draai te vinden. “Sinds ons verblijf spreek ik ook een beetje Swahili. In Tanzania heb ik de basics geleerd om mezelf te introduceren.” En dat was nodig, vertelt hij: “De meeste mensen in Tanzania spreken gebrekkig Engels.” Alhoewel er buiten Oost-Afrika geen Swahili wordt gesproken, heeft hij alleen nog maar profijt gehad van de lingua franca. “Af en toe leer ik nieuwe mensen kennen die Swahili spreken. Vaak probeer ik dan zoveel mogelijk in het Swahili te spreken. Het is dan echt grappig om hun verbaasde reactie te zien. Een Belg die Swahili spreekt, huh?”

Toch was het niet alleen maar rozengeur en maneschijn. “Waar ik het meeste moeite mee had, was om telkens met anderen in één ruimte te zijn. Af en toe was de privacy wel beperkt. De grootte van een Tanzaniaans gezin is doorgaans ook een stuk groter dan van een gezin uit België. Mijn gastfamilie was daar absoluut geen uitzondering op.” 

In Tanzania deed Enrico veel waardevolle ervaringen en inzichten op. Hij leerde niet alleen over de Tanzaniaanse cultuur, maar ook over de Congolese. “Tijdens deze ervaring heb ik ontzettend veel over mezelf geleerd. Het belangrijkste dat ik meeneem, is het echt interesse tonen in mensen met een totaal andere achtergrond dan die van mijzelf. Het heeft me laten zien hoe belangrijk het is om andere perspectieven en belangen te begrijpen en te verklaren. Hierdoor heb ik het gevoel gekregen dat ik me nu gemakkelijker kan verplaatsen in anderen. Ik wil de mensen écht leren kennen, ook zij die heel anders denken dan ikzelf. Dat neem ik mee naar mijn Belgische bubbel!”

nieuwe bestemmingen: India en Marokko

Enthousiast geworden door deze cultuuroverstijgende verhalen? USOS vzw organiseert in de zomer van 2026 weer unieke uitwisselingen, dit keer naar India en Marokko. De infoavonden staan gepland op 16 oktober op de Stadscampus. Houd de website van USOS vzw in de gaten en meld je aan! En wie weet maak jij volgend jaar wel onvergetelijke herinneringen aan de andere kant van de wereld. 

Singularity is een korte maar intense first-person shooter waarin een Amerikaanse militair (Captain Nathanial Renko) een geheime Russische basis infiltreert om aldaar vast te stellen dat de Russen geleerd hebben hoe ze met de tijd kunnen prutsen. De singulariteit waarover het hier gaat is dus niet het einde der tijden, maar wel het einde van de lineaire tijd, zoals mensen die sinds Adam en Eva hebben ervaren. In eerste instantie resulteert dit in een wat teleurstellend terugbrengen van objecten naar een toestand uit het verleden of – desgewenst – naar het verleden reizen om daar wat relatief onschuldig onheil aan te richten. Gelukkig kent de menselijke creativiteit om elkaar naar het leven te staan geen grenzen en dus worden in Singularity al snel alle registers opengetrokken. Het hoogtepunt is deze keer niet het clichématige vermoorden van Hitler, maar wel het ronduit iconische level ‘The Raising of the Pearl’, waarin een gezonken containerschip terug in de tijd gezet wordt en Kapitein Renko zich er aansluitend een weg doorheen mag knallen, terwijl het hele ding langzaam roestend en plooiend opnieuw zinkt naar de bodem van de haven. Dit level behoort tot het meer spectaculaire dat de gamesindustrie tot op heden heeft voortgebracht.

Nog interessanter is het feit dat Captain Renko in Singularity lijkt op een wat minder ondraaglijke versie van Captain America. Beide kapiteins moeten, in naam van de vrijheid, de wereld behoeden voor de vuige communisten en hun bijhorende slinkse plannen. Bij de kneuterige kapitein uit het Marvel Cinematic Universe resulteert elke manipulatie van de tijd – en bij uitbreiding elke beslissing of gebeurtenis – echter in het ontstaan van nieuwe alternatieve dimensies die naast elkaar blijven bestaan. De enorme zwakte van een eindeloos aantal dimensies bestaat er evenwel in dat elk verhaal gereduceerd wordt tot een variant en, aangezien alle variaties noodgedwongen moeten bestaan, betekent dit dat er geen verhaal meer is. Sterker nog: het luie universum van Marvel stort in onder haar eigen gewicht. Wat overblijft is enkel de noodzakelijke vervulling van alle mogelijkheden, zonder narratief en zonder vrije wil. Captain America brengt een boodschap over de specifiek Amerikaanse variant van vrijheid, in een universum waarin keuzevrijheid per definitie niet kan bestaan. 

In tegenstelling tot het inhoudsloze diorama van Marvel, krijgen in Singularity enkel de vertakkende tijdlijnen waarvoor uit vrije wil werd gekozen door kapitein Renko met zijn draagbare tijdmanipulatie-apparaat, de status van actualiteit. Het feit dat objecten kunnen worden teruggezet naar hun vroegere toestand impliceert echter dat deze blijven bestaan, ook wanneer ze in een bepaalde tijdlijn niet aan de orde zijn. Zelfs zonder de dwaze theorie van parallelle universums van Marvel (noem het gerust een viering van de absurditeit of het postmoderne faillissement van elk narratief), kan de tijd in Singularity nog steeds gezien worden als een blokkendoos waarin alle tijdstoestanden van een object gerangschikt zitten en dus allemaal potentieel bestaan, ook al is er door een vrije keuze van de speler slechts één actueel. Een verandering in het verleden resulteert dus in een andere toekomst door één noodzakelijke keten van slapende gebeurtenissen te activeren en een andere terug in de blokkendoos te steken. Kortom: het blijkt uitermate moeilijk om te prutsen met de tijd zonder uit te komen bij ofwel een quasi calvinistisch Marvel Universum, met als belangrijkste kenmerk een radicale vorm van predestinatie, ofwel de wereld van Singularity waarin de vrijheid van de mens helemaal geperst zit tussen de dwingende eisen van verleden en toekomst. 

Hopelijk is het mij vergeven dat ik als katholieke theoloog nog opmerk dat niet enkel het technologisch tijdgepruts in Singularity, maar bij uitbreiding elke vorm van vooruitgangsgeloof op hetzelfde probleem stoot. Door een punt in de toekomst te veronderstellen – hoe vaag ook – waarop de wereld slechter, beter of zelfs voltooid zal zijn, ontstaat er niet enkel tijd, maar kantelt paradoxaal genoeg ook onze vrijheid om naar noodzaak (cf. Jacques Monod, Le Hasard et la Nécessité uit 1970). Het is interessant dat in de Kerk het meest betekenisvolle sacrament van de eucharistie gezien wordt als een manier om vrijheid en toekomstverwachting samen te laten bestaan. De eucharistie herdenkt enerzijds een gebeurtenis, maar veronderstelt anderzijds ook een deelname aan dezelfde gebeurtenis als aan een mystieke en niet-tijdgebonden eeuwige realiteit. Alle eucharistievieringen waaraan uit vrije keuze wordt deelgenomen, worden zo ankerpunten als het ware waaraan de geschiedenis wordt opgehangen (cf. Romano Guardini, Vom Geist der Liturgie uit 1918). De oude kerk- en andere vaders hadden dan wel geen computergames, maar hun vragen over het leven waren zonder meer dezelfde als de onze en uit sommige van hun antwoorden zouden een paar écht epische games gepuurd kunnen worden. 

Het mag bij dit alles weinig verrassend heten dat de keuzes die Kapitein Renko maakt in Singularity tot verschillende eindes leiden. Kenmerkend voor het thema is dat het in dit spel telkens om dystopische uitkomsten gaat, waarbij de wereld er steeds slechter aan toe blijkt te zijn. Daarbij is het bijna profetisch dat de Russen, zowel in het spel als in onze huidige variant van de realiteit, met hun pasverworven technologie vlot de omslag maken van het oubollige communisme naar een modern autoritair regime. Dat kan profetisch genoemd worden, maar misschien betekent dit gewoon dat we als mensheid veel minder vat hebben op de gebeurtenissen in de wereld dan we zouden willen. Dat betekent allemaal overigens niet dat Singularity niet gewoon gespeeld kan worden als een steengoede shooter zonder rekening te houden met al het bovenstaande. Aan u de keuze… of niet.  
 

Vladomeare explains: “Besides playing ‘regular chess’ during club nights, we also organise extra activities, for example the ASL Chess Competition (Antwerp Student League, ed.) and in the spring we take part in the international PCU tournament in Antwerp.” But their agenda is also filled with smaller events: “Every year, we also organise theme and poker nights.” People who want to join the committee are also welcome. “Whether it’s to help with social media or with club nights, everyone is welcome.”

As per usual, the club will kick off the chess season with its famous pizza night. Every Thursday, De Rode Loper plays chess in different locations in Antwerp. Feel free to drop by and who knows, you might just checkmate a few players. Where will they be playing this Thursday? How can I join the ASL Chess Competition? And which activities are planned? You can find the answers to all these questions on their social media.

they tell us 
to open our broken wings 
seal our smiles of cracked glass with 
honey and brass 
to sing farewell to hells and heavens of before (though we shout for home) 
flinging ourselves away from the edge

they haunt us 
with catatonic whispers of futures past and presents hidden 
an old possibility of now 
forgotten in futile dreams and fear of the dark (both of them screaming) 
closed eyes of therebefore and missed maybes 

they watch us 
kiss us on frigid foreheads and smile                                            

                                                                                                              ecstatically 

drive us on to the opposite of remaining 
staining our cheeks with bloody fingers (they claw at nothing)                                        (they are desperate) 
reminding of what it feels like to return  

they push us 
and they tell us to jump 

falling 

or 

soaring.

When dwars asks Lotte how she would describe UKA, she doesn’t answer with words like singing, rehearsing, or performing, but foremost with: “a close group of friends,” after which she adds, “who come together to sing.” Each semester they work towards their moment suprême: first the winter concert, then the one in the spring, both with a different theme each year. But it doesn’t end there: “We also organise cantussen, a barbecue and the last two years we’ve also been on an international trip together.”
 
“Everyone is welcome to join. Being able to read music is not required. We only ask that you can pick up the right tone from the others. During the first open rehearsal, there’s a vocal orientation where the conductor listens how high or low you sing. Afterwards, we work together, as one group, towards a beautiful end result.”

Each Tuesday at 7 p.m., UKA rehearses on the third floor of Prinses16. The first open rehearsal is on Tuesday 30 September; the second one’s the week after.

You can visit the club each first Wednesday of the month at cinema and arthouse Klappei in Borgerhout, and each third Wednesday on the Stadscampus. The film always starts at 7.15 p.m. and the program is very diverse: from big blockbusters to foreign arthouse gems.

After the screening, there’s a friendly discussion for those who are interested. There, people reflect on the themes, characters and the overall impact of the film. Everyone can join the conversation, share ideas or just listen to the opinions of others. These discussions are later combined in a Letterboxd review, which you can find on their profile @twistedframes.

The best thing about Twisted Frames? The screenings are free, you don’t have to sign up and everyone is welcome, whether you’re a hardcore film nerd or you just want to enjoy a cozy, fun evening. It’s a nice place to discover new films, meet people and marvel about what you saw, together. Take your friends and discover your new favourite film!