Senioren

De meeste vrije studenten zijn echte senioren met een gemiddelde leeftijd van 55 à 60 jaar. Sommigen zijn ouder, zij behoren tot de generatie die in de jaren '50 op de schoolbanken zat van het middelbaar onderwijs. Deze generatie kon, mits grote financiële inspanningen van hun ouders, het middelbaar onderwijs afmaken. De stap naar de universiteit was toen erg groot en voor vele ouders was dit een onbetaalbare zaak. Vandaag hebben de jongeren er geen benul van welke inspanningen in die tijd aan de dag moesten gelegd worden om kinderen – lees “jongens” – te kunnen laten studeren. Meisjes kwamen in die tijd zo goed als niet aan universitaire studies toe, zelfs een klassieke middelbare opleiding werd voor hen al in vraag gesteld. Meisjes gingen naar de “huishoudschool”, zij waren immers bestemd om een goede huismoeder te worden. Gelukkig maar behoort dat ondertussen tot een ver verleden. In een aantal faculteiten hebben de dames nu de meerderheid.

In de faculteit Geschiedenis is het ons opgevallen dat op rust gestelde legerofficieren een meerderheid zijn van de vrije studenten. Zou er dan toch een link blijven bestaan tussen krijgskunst en geschiedenis? Vele van de als vrije student ingeschreven senioren hebben in het beroepsleven steeds hun boterham verdiend met geestelijke arbeid, en willen nu in hun vrije tijd hun geest voor de volle 100% alert houden. Senioren die ingeschreven zijn als vrije student hebben nog steeds de drang om die dingen te doen waar zij in hun jeugd geen of onvoldoende kansen voor hebben gekregen. De interesse is steeds blijven bestaan, maar van examenkoorts hebben ze ook nu geen last meer.

Scherp staan

We vonden zelfs één vrije student die een voorbeeld wou stellen voor zijn kinderen, om te bewijzen dat universitaire studies mits een gezonde dosis talent en door stevig te studeren een haalbare kaart zijn.

Bij deze ook een boodschap aan de jongeren. Veel van jullie ouders moeten, ook vandaag nog, de nodige inspanningen doen om jullie het studeren mogelijk te maken. Voor ons hoort studeren meer bij het studentenleven dat het bij jullie het geval is. De juiste balans vinden tussen studentikoos zijn en studeren is en blijft de boodschap.

In naam van de vrije studenten wens ik jullie bij de komende examen alle succes toe en een mooie toekomst in het latere beroepsleven. Weet dat ook daar de wereld soms keihard kan zijn. Het gezegde “de aanhouder wint” is zeer zeker van toepassing.

Waar betekent de associatie voor Josse Van Steenberge?

Josse Van Steenberge: Ik vind de associatie zeer toekomstgericht. Persoonlijk hoop ik dat de associatie de universiteit van de toekomst wordt en dat er tussen de huidige universiteit en de hogescholen samenwerkingsverbanden kunnen gezocht worden, zonder dat daar ingewikkelde juridische structuren voor nodig zijn. We zouden als een nieuwe universitaire structuur naar buiten willen treden. Als een geheel dat het volledige hoger onderwijs overkoepelt. Een onderscheid zal er natuurlijk altijd blijven: de hogescholen bieden een meer professioneel gerichte opleiding aan en de universiteit biedt academisch gerichte opleidingen aan. Maar we zouden graag de kloof tussen beide onderwijsvormen willen dichten, door meer samenwerking en meer en betere overstapmogelijkheden.

Wat wordt de rol van de Antwerpse associatie in Vlaanderen?

JVS: De associatie van Antwerpen moet een van de drie grote universiteiten van Vlaanderen worden, naast Gent en Leuven.

De associatie zorgt ervoor dat de hogescholen meer toegang krijgen tot onderzoeksmiddelen. De hogescholen met opleidingen van twee cycli zullen ook academische opleidingen kunnen aanbieden Wat zijn de voordelen voor de universiteit, als lid van de associatie?

JSV: Voornamelijk schaalvergroting. Er is geen enkele reden waarom bijvoorbeeld de kunstopleiding of de opleidingen ontwerpwetenschappen en industriële ingenieurs niet tot de universiteit zouden kunnen gaan behoren. Met de uitbreiding van de studierichtingen zou het aantal studenten aan de universiteit stijgen en de universiteit zou dankzij deze schaalvergroting ook op internationaal niveau groeien. Ik denk dat dat het voornaamste voordeel is voor de universiteit.

Aangezien de associatie nog maar net van start is gegaan, houdt ze zich momenteel voornamelijk bezig met werkgroepen, commissies en projectgroepen. Daarin wordt besproken hoe de associatie opgebouwd zal worden (bijvoorbeeld besprekingen rond accreditatie, samenstelling van de nieuwe faculteiten, etc.). Welke rol vervult de student hierin en hebben de studenten hierbij beslissingsverantwoordelijkheid?

JVS: Op dit ogenblik is de inbreng van de studenten binnen deze werkgroepen en commissies weinig zichtbaar. Er zijn wel zeer goede contacten met de ASRA (Algemene Studentenraad Associatie Antwerpen), en we zien hen ook als werkgroep binnen de associatie. De beleidsplannen van de associatie worden voorgelegd aan de verschillende raden binnen de universiteit en de hogescholen en daar zijn de studenten ook vertegenwoordigd. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de onderwijsraad van de UA. De rol van de student binnen de Associatie zal in de toekomst zeker en vast uitgebreid worden, maar we besparen ons in deze fase dubbel werk door niet zelf een aantal raden op te richten waarbinnen studenten vertegenwoordigd zijn.

Gent

De Schamperkliek trekt elke maandagavond door de Sint-Pietersnieuwstraat, op zoek naar een geschikte kroeg. Het café van de Vooruit dringt zich meestal op als eerste keuze. Groot en gezellig, met niet alleen frisse pintjes, maar ook een lekkere dagsoep, is het de ideale plek om na een concert of voorstelling nog even te remenissen. De Vooruit zit spijtig genoeg meestal goed vol, dus richten we onze blik op het StuBru-etablissement aan de overkant, café Stereo. Daar eisen we met veel poeha de loungeruimte op de eerste verdieping op. De muziek is er goed, de pintjes zijn er Stella en de zetels zijn er zebra…

Niet veel verder, in de Walpoortstraat, ligt de Marimain. Een typisch volkscafé met een zalig terras dat (strategisch) lager ligt dan de rest van de straat. Dit geeft het cliënteel een goed overzicht van de straat en een mooi zicht op de onderlijven van passerende coecetines. Met zonnig weer een must.

Wat ook niet op de lijst mag ontbreken is de Bluesette, een eetcafé op de Sint-Kwintensberg. Je krijgt er heerlijke spaghetti aan een economische prijs, je wordt er met een glimlach bediend en je kan er tot 3 uur ’s nachts aan de toog hangen. Wie dan nog zin heeft in een feestje, kan altijd afzakken naar de π-nuts in de Graaf Arnulfstraat.

Een kroegentocht in Gent is niet compleet zonder een bezoek aan de Overpoort. Binge drinking, cantussen, een bierbowling: voor elk wat wils. Wie graag een feestje bouwt en het niet erg vindt om twee vierkante meter met twintig anderen te delen, kan terecht in cafés zoals Père Total en de Tequila. En voor hen die gewoon een café zoeken om wat stoom af te blazen is er natuurlijk de Salamander.

Antwerpen

Op vrijdagnacht verdwalen we in de straten van ’t Stad en wordt onze ziel terstond amoureus. We gaan van start met een bezoekje aan de Ossenmarkt, op het terras van een van de vele cafés: de Kassa 4. Wie voorbijwandelt ziet slechts een kleine ruimte met bar, maar achter de toog bevindt zich een tweede kamer, mét zithoek. Liefhebbers van onvervalste rock en amberkleurige ‘bollekes’ komen zeker aan hun trekken.

Aan de Ossenmarkt vinden we ook de Antwerpse versie van de Salamander, het stamcafé van verscheidene studentengroepen, waaronder Lingua en de Wikings. In de Pieter van Hobokenstraat stappen we de Highlander binnen, naar eigen zeggen de enige Schotse pub van Antwerpen. Naast Guinness kan men zich hier ook lazarus zuipen aan McEwan’s, geserveerd in een traditionele tinnen mok.

We verlaten de studentenbuurt en waggelen richting Groenplaats. In de Jezuïetenrui stuiten we op de Molly Bloom’s. Dit is een piepkleine Ierse pub, uitgebaat door een platte, rasechte Sinjoor. We drinken er appelcider en kijken naar het kampioenschap hout kappen, terwijl de uitbater lawaai maakt met zijn vaste klanten. Er hangt een gezellige sfeer in dit cafeetje, waar vroeger Ierse Antwerpenaren zich een stuk in de kraag zopen voordat ze in het rechts-nationalistische café de Leeuw van Vlaanderen even verderop rel gingen schoppen.

De Jezuïetenrui komt bijna onmiddellijk uit op de Melkmarkt, waar we de Muze binnenwandelen. Het bekendste jazzcafé van Antwerpen, dat z’n hoogdagen in de jaren 60 kende, baadt nog steeds in die rokerige sfeer. Bijna iedere avond zijn er live jazzconcerten. Dat de prijs van de drank 50 à 70 cent naar omhoog gaat tijdens die concerten, moet je er maar bijnemen.

Leuven

We volgen onze collega’s van Veto naar hun stamcafé, de Libertad, in de Muntstraat. We zetten ons aan een tafeltje op het terras en bestellen een pintje. Vanop ons plekje hebben we een mooi zicht op de bedrijvigheid in de Muntstraat. Behalve studenten passeren ons agenten, een troep mannen en vrouwen in maatpak, Titus de Voogdt en de occasionele ongewassen randfiguur.

We laten de mannen en vrouwen van Veto achter en banen ons een weg naar het Ladeuzeplein en café Carlisse, voor een zeer dualistische ervaring. Wel zeer aparte versiering: plastieken bloemen rond cilindervormige lampomhulsels aan het plafond, een spuuglelijke mozaïek achter de bar. Ondanks het onaangename geurtje genieten we van de sfeer en van klassiekers als Herbie Hancock en Max Romeo.

Vlakbij het station, op de Tiensevest, stappen we Den Ouwen Tijd binnen. Een grote open ruimte met in het midden pooltafels en aan het einde de bar. Niet zoveel studenten, wel veel ouwe bezekes. De charme van Den Ouwen Tijd ligt voor ons vooral in zijn ligging: hier kunnen we rustig een pintje drinken terwijl we op de trein wachten.

Brussel

Voor het Brusselse en laatste deel van onze ‘Kneipentour’ mogen we rekenen op de medewerking van enkele locals. Zij loodsen ons doorheen de zonnige straatjes van de hoofdstad: ici Bruxelles! De eerste stop is Mappa Mundo aan het Sint-Goriksplein. Het café baadt in een koloniale sfeer, bijna alles is van hout en er hangen wereldkaarten aan de muur. Door het mooie weer is het terras bijna volledig bezet. De prijzen zijn niet mals, maar de cocktails zijn ten zeerste aan te raden.

Vlakbij de Mappa Mundo, in de Sint-Katelijnestraat, bevindt zich de Monk. Een echte bruine volkskroeg en bovendien heel Vlaams. Bij ons pintje vertellen onze metgezellen dat dit ook het stamcafé is van Patrick Riguelle, die gast van Kadril en de Laatste Showband. Andere Vlaamse cafés die volgens onze rondleiders een must zijn in Brussel zijn o.a. café Roskam, op de Vlaamsesteenweg, en de Walvis in de Anton Dansaertstraat.

Onze laatste stop is l’Archiduc, in de Anton Dansaertstraat. Wie van art deco houdt, komt hier volledig aan zijn trekken. Maar de meeste mensen komen hier natuurlijk voor de muziek. L’Archiduc is een jazzcafé over de hele lijn. De prijzen zijn er hoog, je kan er sigaren kopen en tijdens de weekends zijn er live concerten van onder andere Jef Neve. Als de portemonnee het toelaat, is deze bar een absolute must voor elke jazzliefhebber.

Naar jaarlijkse traditie worden op 27 mei de UA eredoctoraten uitgereikt. Dit jaar mogen de faculteiten Rechten, Letteren en Wijsbegeerte en Biomedische Wetenschappen samen het Instituut voor Ontwikkelingsbeleid en -beheer verdienstelijke onderzoekers uit hun onderzoeksgebied lauweren.

De faculteit Rechten koos voor professor Hugh G. Beale van de universiteit van Warvick. Zijn belangrijkste bijdrage situeert zich in de verbetering van het contractenrecht en de ontwikkeling van een Europees gemeenschappelijk referentiekader op dat vlak.

Professor Jonathan Israel van het Institute for Advanced Studies in Princeton krijgt een eredoctoraat van de faculteit Letteren en Wijsbegeerte. Hij slaagt erin om, ondanks de huidige versnippering van het historisch onderzoek, alle domeinen van de historische werkelijkheid te integreren tot een coherente synthese.

Professor Ken Sanders van de universiteit van Nevada werd voorgedragen door de Biomedische Wetenschappen voor zijn baanbrekend werk over de moleculaire en fysiologische mechanismen die aan de basis liggen van de werking van de onwillekeurige spieren in het maag-darmkanaal.

Het IOB koos voor professor Dani Rodrik van Harvard University wegens zijn kritische analyse van de processen van economische groei, economische ontwikkeling, handelspolitiek en globalisering.

Tenzij je hun richting studeert begrijp je hoogstwaarschijnlijk niets van de kwaliteiten van deze doctorandi. Misschien moet je dan maar gewoon naar de plechtige ceremonie komen voor HKH Prinses Mathilde, die aanwezig is vanwege haar persoonlijke band met de ontvanger van het eredoctoraat voor algemene verdiensten. Dat gaat naar UNICEF, de organisatie die onder meer een cruciale rol speelde bij de totstandkoming en naleving van het Verdrag op de Kinderrechten.

Verschillende disciplines werden samengebracht. De nadruk ligt niet enkel op het tonen, maar ook op het ontroeren. Een ode aan de smoelentrekkerij.
www.muhka.be

De Roma toont zo goed als elke dag wel een film. Op 25 mei bijvoorbeeld komt Jackie Brown langs met haar blaffer, op 14 juni kan je naar de laatste dagen van Hitler gaan zien in ‘Der Untergang' en op 27 juni is het tijd voor de ‘Motorcycle Diaries'. Vrijdag 10 juni kan interessant zijn voor jazzliefhebbers, want dan treden het Nathalie Loriers Trio en het Toots Thielemans Kwartet er op.
www.deroma.be

Turista, een stuk van Marius Von Mayenburg in een regie van Luc Perceval speelt 10, 11, 14, 15, 16, 17 en 18 juni in het Toneelhuis. Het thema van dit stuk is de letterlijke en figuurlijke spraakverwarring tussen de verschillende landen en culturen van de Europese Gemeenschap.
www.toneelhuis.be

Het Zomerfestival Vlaanderen valt op verschillende locaties in Vlaanderen tijdens de maand juli te beleven, o.a. in Kapellen en Lier. Wat je allemaal wanneer kan gaan bekijken is echt te veel om hier op te noemen, maar je kunt altijd meer informatie op de website vinden.
www.zomerfestival.be

Obi Wan en co hoeven we zeker niet meer voor te stellen, maar toch zouden we graag vermelden dat ze hun lightsabers vanaf 16 mei opnieuw uit de kast halen. De nieuwste Star Wars, ‘The Revenge of the Sith', niet ‘in a Galaxy far, far away' maar gewoon in de dichtstbijzijnde bioscoop.
www.kinepolis.be, www.ugc.be

Liefhebbers van wereldmuziek slaan van 28 tot 31 juli hun tent voor het Sfinks festival. Hopelijk past het Belgische weer zich die dagen aan de zuiderse klanken op de Boechoutse velden aan.
www.sfinks.be

'Wie heeft de muziek uitgevonden?' Dat is de vraag die Steven en Stijn Kolacny, met als speciale gast Koen Buyse van Zornik, zich op 28 mei in de Arenbergschouwburg stellen. Boudewijn De Groot mag dan al heel lang meedraaien, hij was zeker het niet. Niet dat zijn concert op 1 en 2 juni in diezelfde zaal geen aanrader is. Tijdens de zomermaanden verhuizen de voorstellingen van de Arenbergschouwburg trouwens naar het Openluchttheater Rivierenhof.
www.arenbergschouwburg.be

De mensen van het Fotomuseum haalden kiekjes uit de oude doos van onder het stof. Je kan ze van 24 juni tot 18 september bekijken. ‘Belgische fotografen 1840-2005' heet de tentoonstelling.
www.fotomuseum.be

Rinaldo is geen voetballer met een spellingsfout, maar een opera van Händel gebaseerd op Torquato Tasso's ‘Gerusalemme Liberata', een toneelstuk over de eerste kruistocht. Van 20 tot 31 mei in De Singel.
www.vlaamseopera.be

‘What the butler saw' van Joe Orton, een van de bad boys van het Britse theater in de jaren '60, speelt vanaf 27 mei in het Fakkeltheater. Interessant weetje: twee acteurs van de originele cast van dertig jaar geleden, Ivo Pauwels en Daan Hugaert, werden voor deze voorstelling uit het bejaardentehuis gehaald.
www.fakkeltheater.be

Op 9 juni speelt de theatervoorstelling ‘De Tochten' in de Monty. Het is een co-productie van het Nationaal Theater Irak en de vzw Cactusbloem uit België.
www.monty.be

16+ tracht een beeld te scheppen van het dagelijkse leven op en rond een middelbare school. Een dagelijks leven waar mij enkel een wazige roes van goedkope drugs, in brand vliegende chemieopstellingen en veel, veel klappen van geshockeerde tienermeisjes in mijn met acné behangen gezicht is bijgebleven. Het relatieve succes van de serie wijst er nochtans op dat er blijkbaar toch nog ergens mensen rondlopen die vervuld van nostalgie naar hun jaren op de schoolbanken terugkijken. Jana geeft verdere tekst en uitleg:

Wat is 16+ eigenlijk?

Jana Tricot Je kunt het min of meer vergelijken met Kaat en Co. Het is een docufictiereeks. Het grote verschil met Kaat en Co is dat deze serie niet rond een bepaalde persoon draait, maar eerder rond een school en heel het leven errond, dus zowel over de leerlingen, de leerkrachten als over de ouders.

Docufictie is een relatief nieuw genre voor Vlaanderen. De laatste jaren hebben we in het televisieaanbod een verschuiving gezien van fictie naar docusoaps, biedt docufictie eigenlijk een meerwaarde naast deze twee?

Tricot Je kunt je natuurlijk afvragen of amusementsprogramma een meerwaarde bieden tout-court. Toch denk ik dat het genre zijn plaats heeft. In fictieseries zoals thuis of flikken kunnen de scenaristen veel verder gaan en maken de personages dingen mee die je normaal in 10 mensenlevens zelfs niet meemaakt. Docusoaps zoals ‘Het leven zoals het is' zijn dan weer veelal gebonden aan ruimte en tijd en hebben niet altijd de mogelijkheid om een bepaalde problematiek goed uit te werken. Ik denk dat docufictie als tussengenre de mogelijkheid biedt om een afgerond verhaal te vertellen binnen een setting die toch zeer herkenbaar is voor de meeste mensen. Vooral 16+ is zeer herkenbaar voor een grote groep, aangezien bijna iedereen kinderen of kleinkinderen heeft die nog op de schoolbanken zitten of er anders zelf nog op zit.

Petrol

De laatste jaren zijn de kijkers bedolven onder allerhande tienerfilms of -soaps. Hoe groot is het gevaar eigenlijk om te vervallen in de gebruikelijke clichés bij het draaien van een serie over schoolgaande jeugd?

Tricot Goh, ik denk dat je nu eenmaal niet om bepaalde clichés heen kunt. Op elke middelbare school in het land zul je wel iemand vinden die gepest wordt en het blijft ook de leeftijd van de eerste verliefdheden. Anderzijds hebben we bij het draaien zeer veel advies gekregen van het ministerie van onderwijs en van Klasse, het maandblad voor leerkrachten, ouders en leerlingen, zodat we toch een zo getrouw mogelijk beeld van de realiteit kunnen geven. De jongste acteurs in 16+ zitten trouwens zelf nog in het middelbaar onderwijs en de meeste andere zijn tussen de 21 en de 23, dus ook bij hen ligt de schooltijd nog vers in het geheugen.

Hoe sterk is de gelijkenis tussen de Jana uit de serie en de Jana die nu voor mij zit?

Tricot Volgens mijn vrienden zijn er zeer veel gelijkenissen. Mijn personage is net zoals ik heel extravert en uitbundig, toch denk ik dat ik net iets volwassener en minder oppervlakkig ben dan de Jana uit de serie, die redelijk egocentrisch is.

Je kunt je natuurlijk afvragen of amusementsprogramma een meerwaarde bieden tout-court.

Voor zover ik weet is dit je eerste televisie-ervaring, hoe zijn de programmamakers eigenlijk bij jou terecht gekomen?

Tricot Eerder toevallig eigenlijk, ik was juist werkzoekende toen ik op een feestje in de Petrol werd aangesproken door de vriendin van een vriend van mij, met de vraag of ik niet op tv wou komen. Mijn eerste reactie was eerder negatief, maar toen ze het concept uitlegde, leek het me wel interessant. Uiteindelijk werd ik dan gebeld voor een auditie en mocht ik ook na de 5e keer nog terugkomen, ondertussen had ik de ploeg ook een beetje leren kennen en toen ik gebeld werd met de mededeling dat ik bij de twaalf geselecteerden zat uit meer dan 300 kandidaten, heb ik dan maar toegezegd.

Mainstream

Wat is nu juist het verschil tussen acteren op de planken en acteren voor een camera?

Tricot Het blijft toch raar, zo voor de camera's staan, al je bewegingen moeten natuurlijk binnen het kadertje van het televisiescherm passen. Dat is ook het grote verschil met theater denk ik, op tv moet je je bewegingen erg klein maken, wat het acteren ook wel makkelijker maakt Je hoeft immers geen grootse gebaren te maken om je boodschap over te brengen. Reality werkt meestal met mastershots, die dan later worden aangevuld met bepaalde close-ups. Dat kan soms tot problemen leiden. Zo ben ik in de eerste aflevering met 4 verschillende kapsels te zien.

Ben je tevreden over de sfeer op de set?

Tricot Zeker, we zijn echt een hechte club geworden. We gaan nog geregeld samen iets drinken, niet alleen met de acteurs maar met de volledige crew. Ik heb ook zeer veel geleerd van iedereen.

Ik neem aan dat 16+, net zoals alle VRT-programma's, eerst door Censydiam getest is. Hebben zij nog dingen veranderd?

Tricot Ze hebben wel hun zeg gehad. In het originele concept zouden de personage's op tijd en stond tegen de camera praten, en dat hebben we op aanraden van Censydiam laten vallen. Het programma is ook meer mainstream en meer in de richting van een soap gegaan, de scherpe kantjes werden er een beetje afgevijld.

Ben je zelf tevreden met de kijkcijfers?

Tricot Ik denk wel dat die naar verwachting zijn. We zitten hoger dan Kaat en Co in het begin, nu maar hopen dat ze niet gaan dalen. Als je wil mag je ook wel iets persoonlijkere vragen stellen hoor.

(wordt rood, begint te stotteren en gooit lijstje met vragen over de dikte van de lens dan maar weg) Ah, euhm, heh, even zien. Hoe is het in de liefde?? (lacht)

Tricot Tot hiertoe heb ik daar nog niet veel geluk in gehad, maar ik geef de moed nog niet op.

Zou de Antwerpse student ook mogen weten in welke cafés je de moed niet opgeeft?

Tricot Tegenwoordig kan je me zowat overal tegenkomen denk ik, meestal zit ik in Café au lait, maar je kunt me even goed terugvinden in de Kassa 4, de Muze of de ViaVia. Een echt stamcafé heb ik niet.

Weet je al wat je gaat doen nu de opnames voorbij zijn?

Tricot Niet echt eigenlijk. Als de resultaten van deze reeks goed zijn, komt er waarschijnlijk een tweede serie. Het was alleszins ontzettend leuk en mochten er nog leuke projecten mijn richting uitkomen dan zou ik zeker geen nee zeggen, maar het kan even goed zijn dat dit meteen mijn laatste werk voor televisie was. Ach, we zullen wel zien zeker.

Sevda Karaaslan Uit de 184 kandidaten werden 68 leden gekozen, waarvan 5 vrouwen. Er waren ook maar 10 vrouwelijke kandidaten dus is het positief dat toch de helft is verkozen. Ik denk niet dat ik mijn zetel uitsluitend aan vrouwen te danken heb. In mijn nabije omgeving zijn er toch mannen waarvan ik weet dat ze op mij gestemd hebben, of die dat althans beweren. Volgens mij keken de mensen vooral naar het profiel van de kandidaten en in Antwerpen stond ik vrij sterk, want in vergelijking met de Turkse mannen die hier kandidaat waren beschik ik over een universitair diploma en ben ik perfect tweetalig (Nederlands en Frans). Ik ken zowel de Belgische als de Turkse maatschappelijke situatie vrij goed en omdat er in onze gemeenschap niet al te veel mensen zijn die iets bereikt hebben of een hoger diploma haalden, weten de mensen dan ook wel wie je bent Als licentiaat in de rechten ben ik vaak een aanspreekpunt voor vragen i.v.m. een huurcontract of over de formaliteiten bij een huwelijk met een buitenlandse partner. Veel hangt natuurlijk ook af van je persoonlijke inzet: ik heb bewust campagne gevoerd op trouwfeesten, bijeenkomsten enz. en ook duidelijk mijn standpunten naar voor gebracht. Merkwaardig genoeg kwamen er geen vrouwen voor op de Marokkaanse lijst zodat sommige Marokkaanse vrouwen zeggen op mij, een Turkse, te hebben gestemd.

Hoeveel van zulke lijsten waren er dan?

Karaaslan De lijstindeling gebeurde op basis van etnische afkomst, zo heb je dus de Marokkaanse gemeenschap, de Turkse gemeenschap, de groep van andere culturele aangehorigheden (zoals bijvoorbeeld Pakistanen) en als laatste de groep van de tot de islam bekeerde Belgen. Deze relatief kleine groep was voor de verkiezingen per taalgebied ingedeeld en de andere groepen per provincie. Een deel van de Marokkaanse gemeenschap heeft de verkiezingen geboycot: enerzijds omdat sommigen van mening waren dat de vorige moslimexecutieve niet goed had gewerkt en dat een nieuwe executieve geen oplossing zou bieden, anderzijds ook vaak uit onwetendheid. In aantal zijn ze een grotere gemeenschap, maar de inschrijvingen en de opkomst aan de stembussen lagen veel lager dan bij de Turken. Daardoor is de zetelverdeling in ons voordeel met 40 zetels voor de Turken, 20 zetels voor de Marokkanen, 6 zetels voor de andere culturele aangehorigheden en 2 zetels voor de bekeerde Belgen.

Kan je die verschillende gemeenschappen vergelijken met de verschillende politieke partijen in de gewone politiek?

Karaaslan In theorie wel, maar eigenlijk is niet de etniciteit van belang maar de religie. Ik voel me meer Belg dan Turk, tenzij dan wanneer ik er op vakantie ben. Zodra de Raad er is, moeten we samenwerken om een positief beeld van de islam te scheppen.

Waarom?

Wat is eigenlijk het hoe-en-waarom van zo'n Moslimraad?

Karaaslan De Islam als godsdienst is officieel erkend in 1974. De eerste stappen om een orgaan op te richten dat instond voor de organisatie van de eredienst en de belangenverdediging van moslims werden gezet in 1978. De 68 verkozenen voor de Moslimraad kan je een beetje vergelijken met een parlementaire vergadering waaruit een soort regering bestaande uit 16 gewone leden plus één voorzitter, de Moslimexecutieve dus, gekozen wordt die dan als aanspreekpunt voor de overheid fungeert.

Wat ging er eigenlijk fout met de vorige executieve?

Karaaslan Meer dan wat er in de pers verscheen weten wij daarover natuurlijk ook niet. Een van de pijnpunten was de onevenredige verdeling tussen Marokkanen en Turken, toen nog in het voordeel van de Marokkanen. Een andere factor was het te beperkte budget: ik hoor van mensen die in de vorige executieve zaten dat ze zelfs leningen moesten aangaan om werkingskosten zoals het onderhoud van de gebouwen en de lonen van de medewerkers te betalen. Ook kreeg van de 17 mensen die dan uiteindelijk in de ‘echte' executieve zetelden alleen de voorzitter een vergoeding, terwijl de vele en vaak late vergaderingen toch niet licht combineren met een job. Daarom pleiten wij nu voor zitpenningen en onkostenvergoedingen.

Kernbevoegdheden

Wat is jouw visie op de nieuwe executieve?

Karaaslan Het is belangrijk lessen te trekken uit het verleden. Om de representativiteit van de Executieve te waarborgen, willen we dat de leden van de Moslimraad naast hun raadgevende stem in belangrijke materies toch ook doorslaggevende adviezen kunnen formuleren. Zo behoud je de ambitie bij die mensen terwijl ze ook in subcommissies nuttig werk verrichten. Daarnaast moet er geschaafd worden aan de structuur. Daarmee bedoel ik dat er bijvoorbeeld maatregelen moeten komen ten aanzien van leden die de vergaderingen niet bijwonen en dat er voor bepaalde taken echte deadlines nodig zijn.

Werden er al concrete agendapunten bepaald?

Karaaslan De eerste dossiers die moeten worden aangepakt zijn natuurlijk de erkenning van de moskeeën en de toewijzing van imams zodat daarvoor financiering door de overheid mogelijk wordt. Daarnaast moet de procedure voor de vorming en de aanstelling van Islamleerkrachten terug worden opgestart, evenals de inspectie op de instellingen daarvoor en de leerkrachten zelf en de leerstof die ze doceren. Ook de geestelijke zorg, begeleiding in ziekenhuizen en gevangenissen, en moslimbegraafplaatsen behoren tot de kernbevoegdheden van de Moslimexecutieve.

Hebben vrouwen een speciale rol in de Executieve?

Karaaslan Als vrouwen trachten we ook andere punten op de agenda te zetten: de positie van de vrouw, een betere communicatie naar de buitenwereld toe over waar de Executieve mee bezig is (eventueel met zendtijd op radio en televisie) en zeker ook jeugdzorg en criminaliteit. We willen ons dus niet beperken tot de bevoegdheden die het orgaan in '98 had maar er echt een integratiecentrum van maken. Daarvoor hopen we natuurlijk op een budget dat ons bijvoorbeeld toelaat bij deskundigen onderzoeken te bestellen zodat we kunnen zeggen dat we de problemen die er in onze gemeenschap zijn samen met de overheid willen oplossen. Op korte termijn streven we echter vooral naar een autonoom statuut want anders blijven we afhankelijk van de goede wil van de ministers die ervoor verantwoordelijk zijn. Vandaag de dag hebben we minister Onkelinckx maar over enkel jaren hangen we misschien af van iemand van het Vlaams Belang.

Judas Taddeüs is dan ook de geknipt heilige om te aanroepen in tijden waarin een goede 100 gram steun en toeverlaat best wordt gesmaakt. Hij is het die de eer te beurt valt de hopeloze zaken en wanhopige mensen in bescherming te nemen. Dit kutpatronaat heeft hij te danken aan het feit dat hij dezelfde voornaam draagt als de verrader van Jezus. Geen levende, vergane of verkoolde ziel wou J.T. dus aanroepen voor om het even welk nevenproject. Uit bittere ellende ontferm je je dan over zaken die bij Ladbrokes 1 tegen een belachelijk hoog natuurlijk getal zouden noteren.

Dagdagelijks uitzichtloze situaties allerhande ter harte nemen vereist begrijpelijkerwijze het strikt volgen van uitgekiende procedures. Omdat het baren van wanhoop piekt in de zesde maand van het jaar, wordt er dan ook vriendelijk verzocht volgende richtlijnen te volgen teneinde een vlotte afhandeling te kunnen verzekeren.

De weeën

Wil je de powerpoint-uitreksels die de cursus uitmaken liefst met beamer en al in de darmkanalen der lesgevers rammen, stel jezelf dan niet op als auteur van academisch, didactisch verantwoord materiaal, maar bid tot Judas Taddëus. Heeft de overdosis koffie tot gevolg dat je het kleinste kamertje met een frequentie om het schijt van te krijgen moet bezoeken, breng dan in geen geval de volledige rol zijdezacht poeppapier in, maar smeek Judas Taddëus om een stoelgang met een kleiner debiet.

Als je al je hoop tevergeefs hebt gezet op een oplossing naar Nederlands model voor overlastbezorgers in de trend van hufterhuizen ofte klotenkoten voor de luidruchtige student, wend je dan niet langer tot die (huisjes)melkende kotbaas, maar bid tot Judas Taddëus.

Moesten je grijze cellen nachtlawaai knarsen uit angst dat de geleerde stethoscoop 's anderendaags geen correcte hersenkwabgolven zou opvangen, leg dan geen inwendige verzameling van slaappillen aan, maar tel slaapverwekkende schaapjes in de achtertuin van Judas Taddeüs.

De geboorte

Als de dood voor de minachtende grijze grijns op het aangezicht van de betweterige beul? Begin dan niet als een idioot te knikken met stotterende knieën, maar zuig een coherent, met adjectieven gekruid verhaal uit de duim van hij die weet hoe het is om geen tunnel te zien, laat staan licht aan het einde ervan, Judas Taddeüs.

Liggen de meerkeuzevragen werkelijk niet in de inne-minne-mutte lijn, speur dan niet verder naar alternatieve vogelpikmethodes, maar richt uw pijlen hoopvol op Judas Taddëus.

Vindt er ter wille van de exclusieve kostumering een ongevraagde irrigatie in okselgebieden plaats, vergrijp je dan niet aan droogleggende deodorants, maar wens het dichtslibben van de schuldige poriën door toedoen van, jawel, Judas Taddëus. Geeft de schrijfstok forfait op het moment dat het sluitstuk van een degelijk gefundeerd betoog dient te worden neergepend, vouw dan geen Airbus van je antwoordblad, maar vertrouw erop dat Judas Taddeüs het laatste lekje blauw bloed alsnog ter beschikking stelt.

De Nageboorte

Ben je het vagevuur gepasseerd en heb je de laatste pan-Europese duit geruild voor nog een Bolleke op die nuchtere maag, drink dan het volgende op de poef en ga naar de Bank van de Post, maar laat Taddeüs met zwalpend zwaard en kotsende knuppel voor wat hij is in zijn verankerd schip. En vaar je roes uit op de zee van zattigheid tijdens een geslaagde vakantie.

Wie, meneer?

De vraag alleen al stellen is zo'n schande dat u onmiddellijk met pek en veren overgoten zou moeten worden en vervolgens gedwongen zou moeten worden door Villa Tinto te lopen met een kinderwagen, waarin een lief blauwogig baby'tje hartverscheurend om zijn moeder weent. Unifac is de overkoepelende studentenkring van de Stadscampus. De fletsblauwe truien kom je overal tegen en het werk dat ze doen is meer dan bewonderenswaardig. Toon Peeters heeft een jaar van zijn leven aan Unifac gegeven en daarin wist hij de (goed, hier komt het dan) blauwbloezen bijeen te houden en ze te overtuigen van hun organisatietalent. En hier is hij geslaagd. Volgend jaar wacht Mervin dezelfde beproeving.

Zingen maar!

Het clublied, op de tonen van De Blauwvoet (in Si-mol, zo leren we uit het notenblad dat op hun site staat), bezingt de eigenlijke bestaansreden van Unifac. Als een blauwe macht staan ze ons op te wachten. Van waar we ook komen. En hoe leuk is de “UNIFAC”-uitroep op het einde. Het doet zo lekker communistisch aan, vind je niet? Toen het nog bon-ton was om namen te scanderen.

Unifac in de hemel

Het is ontegensprekelijk zo dat deze overkoepelende kring UFSIA nauwer aan het hart heeft liggen dan de UA Stadscampus. Door hun positie verbannen uit de tedere rebelrol, blijven ze toch in hun lied UFSIA ophemelen en draagt het schildje nog de duidelijke tekenen van het katholieke verleden. Terwijl ze in hun toren aan de K-blok huizen, weten ze een niet aflatende stempel te drukken op het Antwerps studentenleven. Iedereen leest de Postjes, iedereen gaat naar hun td's, iedereen is al eens tegen die enorme zuil in de Agora gelopen en iedereen ondervindt het laxerende effect van de Hoegaarden aan 1 EUR na hun activiteiten. Leve Unifac! Toch brandt nog één vraag op ieders lippen. Dit stukje is dan ook een oproep aan elke Unifaccer die bereid is om de interne keuken te openen naar het grote publiek. Unifaccers, zeg eens, kopen jullie tijdens jullie Unifac-jaar eigenlijk nog zelf kleren, of zijn jullie verplicht om die truien aan te doen? Alstublieft, help ons uit dit enigma.

Al gauw meldde zich een zwerm plannenmakers bij de sjeik, ze namen een nummertje en wachtten op hun beurt, anders ging het niet. Er waren er die het kopje wilden gebruiken om een nano-ruimteschip te lanceren met aan boord een beleefde vraag om hulp aan andere beschavingen. Er waren geheime agenten van de Heertjes die de sjeik influisterden dat het kopje geschonken moest worden aan de trouwe klanten van weleer, en dat daar wel een aardig prijsje voor betaald kon worden. Er waren baardige mannetjes die zeiden dat er met het kopje fundamenteel onderzoek kon worden verricht naar de splitsing van de pruimenquark, want dat zou pas energie opleveren! Anderen betoogden dat de traktors moesten worden aangedreven, het gras gemaaid, de paardencarrousel aangezwengeld, het chocolade-ijs gekoeld,...

“Aagh..”, kreunde de sjeik, “allemaal even wijze voorstellen. En hoe zal ik nu kiezen? Weet jij misschien iets allerslimst?” In de zaal stond nog een laatste wijsneus, het was Musti, een jonge knaap met sproeten. “Helemaal niet, O genadige Al-Nafti. Ik denk dat we het laatste kopje gewoon eerlijk moeten verdelen. Het gaat nu eenmaal niet anders” De Sjeik dacht even na en zei toen met een zucht: “Dat is inderdaad het beste, neem het kopje mee en verdeel het, en neem mijn dochter ook ineens mee, want de laatste dagen is er geen huis meer mee te houden.”

Musti rende naar een hoge heuvel en riep daar alle mensen samen. Toen iedereen stil was, zei hij: “Er is meer dan genoeg voor iedereen. Ik geef het kopje door, neem maar wat je nodig hebt.” En hij gaf het kopje aan de traktorchauffeur die er beteuterd in keek, maar zijn buurman, de ijsverkoper, troostte hem: “Ach, ik leen jou wel mijn buffel, als je voor mij zo'n ijskelder wil bouwen. En als het te warm is, dan verkoop ik wel gewoon appel met munt in plaats van ijsjes. Het is wat raar, maar het gaat nu eenmaal niet anders.” Waarop de bejaarde buurman van de buurman eraan toevoegde; “ Nou, nou, als het echt nodig is, mogen jullie ook altijd mijn windmolen gebruiken, dat lelijke ding staat er nu toch. Als iemand maar voor mij boodschappen kon doen, want zonder auto red ik dat niet. “Dat zullen mijn zonen met plezier doen, ze zijn al maanden werkloos. Oh, en kan je hen dan ook ineens zonneboilers leren installeren, daar gaan we een gouden zaakje aan doen!”

Verderop hadden de baardige mannetjes een kring toehoorders rond zich verzameld die maar wat graag wilden weten hoe een pruimenquark smaakte. In ruil voor een heldere uiteenzetting wilden ze wel de quarksplijtmachines met rolfietsen aandrijven. Dat was wel wat onhandig, maar het ging nu eenmaal niet anders. Anderen waren wat dichter bij elkaar gekropen, zodat de verwarming uit kon. Dat rook soms wel muf, maar ja, hoe moest het anders?

Al bij al waren de meesten niet ontevreden. In het kopje zat inderdaad wel genoeg voor iedereen. De enige die echt ongelukkig was geworden door het koffiekopje was ... Aisja. Zij hield niet van sproeten en bovendien werd Musti na zijn succes zo verwaand als een prijshaantje. “Tja, het gaat nu eenmaal niet anders”, suste de sjeik. Maar Aisja vond van wel en ze ging ervandoor met een lieve, berooide oliemagnaat.