“Wat is uw lievelingsfruit?” Kersen en aardbeien. Geef mij maar een sappige, ietwat bittere, roze pompelmoes. Met zijn halfdichte ogen speelt de gek de Socrates van het gezelschap. Alhoewel, hij speelt het niet. Er komt geen socratische ironie aan te pas, hij is eerlijk en geeft zichzelf bloot. Met wat fratskes hier en daar probeert hij ons onze levensfilosofie te ontfutselen. Ietwat nerveus wimpelt de filosoof hem af. De dorpsgek die denkt te weten wat filosofie is, ach ach... Wie denkt hij wel dat hij is? De filosoof, die weet pas wat filosofie is! Niet soms? De wetenschapper in zijn ivoren toren... Wat is het eenzaam aan de top! Of nog: “hoge bomen vangen veel wind.” Alsof de filosoof-wetenschapper zich niet meer mag bezighouden met het leven zelf, alsof hij zich niet keer op keer weer mag laten verleiden door zijn op hol geslagen zinnen!

Ook de grootste systeemdenkers hadden een levensfilosofie, al werd die veelal bekleed met moeilijke woorden. Termen als ‘transcendentale apperceptie'. Vanaf dat de filosoof meent iets te weten is hij zijn filosofische schwung verloren, hij is zijn verwondering kwijtgeraakt in de academische kartonnen dozen. Een filosoof is in eerste plaats iemand die zijn oren spitst, zijn ogen wijd open spert, met zijn vingertoppen zachtjes alles betast; hij proeft en degusteert. De filosoof is een zin-tuigmachine. Ratelend, sputterend en gorgelend stoot de allesverslindende machine bij tijd en wijle zijn afval uit. De machine slingert vragen, woorden van kritiek, ach en wees en och en aaaaaaah's naar alle uithoeken, van overal. En daartussen, binnenin dat dampende vocht verstopt zich telkens weer een levensfilosofie. Nu, voor allen die ermee overweg kunnen dat mensen een levensfilosofie hebben: een levensfilosofie.

Douwe Draaisma – filsoof en psycholoog – schreef een beroemd boek waarin hij antwoord probeert te geven op de vraag waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. Enigszins vanzelfsprekend luidt het antwoord dat wanneer je ouder wordt je reeds ‘gewoon' bent geworden aan het leven, aan allerhande gebeurtenissen. Als kind daarentegen, maak je de meeste dingen voor de allereerste keer mee. Dat geeft de indruk dat de tijd – gek genoeg – trager lijkt te gaan. Wil je een tijd die minder snel gaat, wil jij de tijd bij je houden, zoals je een jonge, onstuimige hond aan de leiband houdt (Want de tijd blijft eeuwig jong, hij is in zijn eeuwigheid als een ‘gezwinde grijsaard'.)? Prop dan elke dag vol met spannende activiteiten – elastiekspringen aan kop – maak van elke dag ontelbare uren, van elk uur duizenden minuten, van elke minuut miljoenen seconden, ad infinitum. Het eeuwige leven zit niet in je lichaam, het zit in je hoofd.

Graag, met gretige en graaiende handen neem je 't leven. Doe elke dag iets dat je nog nooit hebt gedaan. Of beeld het je in. Daarom dat filosofen dikwijls vergeleken worden met kinderen. Het is dogmatisch voor een filosoof om gewoontes aan te kweken. Een filosoof leeft het leven telkens opnieuw alsof het de eerste keer is. Om die reden zijn filosofen steeds kinderen, kinderen die het langst leven – want de tijd eeuwig weten te rekken. Het zijn progeriapatiëntjes, grijze, gerimpelde kinderen. “Ce qui compte dans une vie, c'est pas la durée d'une vie mais l'intensité d'une vie”, dixit Jacques Brel. Ergens iets gelijkaardigs gelezen: het is niet belangrijk hoe lang je leeft, wel hoe veel je leeft. Voortaan geldt het excuus ‘je bent maar één keer jong' niet meer. Je bent het zo vaak je wilt. Opnieuw en opnieuw, en opnieuw, in gedachten, in je verbeelding. Daarom dat filosofen vaak gekken zijn.

dEUS – Pocket Revolution

De allereerste loop op de schijf is meteen het geluid dat de eerste zeven minuten domineert: openingsnummer Bad Timing is een ronduit hallucinante trip naar een kwalitatief hoogstaand uurtje. Barman en co houden gedurende het hele album perfect het midden tussen hard en zacht: rustpunten als het spacy, hypnotiserende Include Me Out gaan hand in hand met up-tempo gitaarnummers zoals een almaar opbouwend Nightshopping (dank u voor dat six string orgasm, Mauro) en het one-liner-festijn Cold Sun of Circumstance. De kille spanning die het titelnummer tentoonspreidt (dat schitterende kuchje van Barman in de beat!) is meeslepend, terwijl de staccato keyboards in What We Talk About (When We Talk About Love) en de achtergrondzang van Stef Kamil Carlens (jawel) de nodige bombast naar voren brengen. Stop-Start Nature klinkt als een rauwe live performance en het album eindigt met de kers op de taart; Nothing Really Ends spreekt voor zich: bij deze plaat zou uw repeat-knop rood moeten gloeien.

Goldfrapp – Supernature

Wist u dat er zoiets als glampop bestaat? Wel, Goldfrapp vertegenwoordigt het genre met stijl. Hun derde album biedt elf compacte, slim uitgedachte popsongs die bouwen op verleidelijke synthesizers. De stem van Alison Goldfrapp klinkt loepzuiver en uitdagend, en samen met de evenwichtige keyboardpartijen van Will Gregory vormt dit een theatraal, decadent en zeer dansbaar geheel. Vette knipogen naar humor en seks zijn nooit ver weg in Goldfrapps concept, en net die combinatie maakt nummers als Slide In en vooral U Never Know interessant. Het discoritme van de single Ooh La La staat haaks tegenover de dromerige B-movie-soundscape van Time Out From the World. Koko stoeit met sitars, Satin Chic klinkt als elektronische poppunk, en songs als Lovely 2 C U of Number 1 zijn onweerstaanbaar swingend. Vermeng de erotiek van Madonna met het drama van Marilyn Manson en de hersens van Moloko en je komt in de buurt.

Opeth – Ghost Reveries

Het Zweedse Opeth is steeds een vreemde eend in de bijt geweest binnen het metalwereldje, en wel omdat ze een unieke stijl aan de dag leggen. De groep combineert death metal met klassieke gitaarmuziek, alstublieft! Deze progressieve jongens weten door hun akoestische rock-invloeden nooit de melodie uit het oog te verliezen. Epische technische hoogstandjes worden afgewisseld met korte ballads en Opeth slaagt er op die manier in tegelijkertijd noorders én exotisch te klinken. Het ingetogen Atonement heeft zelfs iets oosters door de subtiele percussielagen en Hours of Wealth wordt gedragen door een sobere mellotron. Mikael Akerfeldts stem is er eveneens met sprongen op vooruit gegaan: zijn grunts zijn zwaarder en zijn vocalen stabieler. Het emotionele Isolation Years is Opeths voorlopige compositorische hoogtepunt, maar het opvallendste nummer is de mantra-achtige single The Grand Conjuration: op de een of andere manier klinkt dit pièce de résistance zowel spookachtig als catchy. Als je de moeite doet om verder dan de vreselijk clichématige lay-out van dit album te kijken, merk je dat intelligente metal wel degelijk bestaat.

In de Prinsesstraat op de Stadscampus steekt Christine Veys (eerste licentie TEW) ietwat verbaasd haar hoofd uit het raam wanneer we aanbellen. Ze laat ons meteen binnen al waarschuwt ze dat we op haar kamer weinig interessants zullen aantreffen. Eenmaal boven blijkt waarom. Op de obligate meubels na is haar kot helemaal leeg. Geen rommeltjes en spulletjes, geen vazen noch lampjes en geen posters of foto's aan de muur, alles is kraaknet.

Christine vertrekt namelijk op Erasmus. Ze zal Poitiers de komende zes maanden onveilig maken aangezien ze het Frans beter onder de knie wil krijgen. Een kot heeft ze er al gevonden en de toekomstige huisgenoten staan haar wel aan. Toch zullen ze moeilijk kunnen tippen aan haar Antwerpse medebewoners. Ze deelt het huis namelijk met allemaal gezellige meisjes en er wordt steevast samen gekookt en gegeten. Gelukkig zal Christine hen niet al te lang moeten missen want naast haar vriend zullen ook enkele van de kotvrienden met de HST naar Frankrijk afzakken.

Haar kamer in de Prinsesstraat zal ondertussen bewoond worden door Annemarije uit Amsterdam die als we binnenkomen net het huurcontract aan het tekenen is. Zij begint aan haar Master Theaterwetenschappen en heeft veel zin in het avontuur dat haar te wachten staat. Beide meisjes zijn duidelijk benieuwd naar wat een nieuwe stad hen te bieden heeft en wanneer we de voordeur achter ons sluiten horen we hoe hun uitgelaten lach door het open raam weerklinkt.

Ons gesprek in een bruin café nabij het station van Leuven begint met een verontschuldiging. Bieke is namelijk moe en excuseert zich voor een mogelijk gebrek aan concentratie. Ze heeft net haar kandidaatsdiploma in de Psychologie behaald, wil nu overschakelen op Rechten en terwijl het nieuwe academiejaar voor de deur staat werkt ze 's nachts in een yoghurtfabriek én is ze overdag druk bezig met de renovatie van haar nieuwe woonst. Desalniettemin zal het komende uur blijken dat we, ondanks de voornoemde vermoeidheid, met één brok energie te maken hebben. Naast haar studie engageert ze zich dan ook totaal voor de politiek.

Jij bent een uitzondering, de meeste studenten zijn alles behalve bezig met politiek, laat staan dat ze zich er voor willen inzetten. Het engagement lijkt verdwenen.

Bieke Verlinden Daar ben ik het niet mee eens. Bij Animo (de jongerenafdeling van de socialistische partij in Vlaanderen) hebben we toch heel wat leden die ook echt actief met politiek bezig zijn. Er wordt door ons van alles georganiseerd en er is ook veel aandacht voor onze acties en debatten, er komt altijd volk op af. De interesse voor politiek is bij de jeugd echt niet zoek al moet ik toegeven dat het inderdaad beter kan. Er zou bijvoorbeeld wat meer aandacht aan gegeven mogen worden vanuit het onderwijs. Wat je tegenwoordig trouwens wel ziet is dat er veel gecommuniceerd en gedebatteerd wordt via internet, we krijgen via die weg veel commentaar op onze persberichten, ook van jongeren. Engagement is in elk geval zeker niet vreemd aan de jeugd. Kijk maar naar al die mensen die zich inzetten voor de jeugdbeweging. Dat is ook heel belangrijk en zij besteden er zeker even veel tijd aan als ik aan de politiek.

En binnen jullie partij, moet je als jonge spruit optornen tegen de oude rotten in het vak?

Bieke Neen, integendeel, bij de SP.A wordt er enorm veel belang gehecht aan de mening van jonge mensen. Men is heel geïnteresseerd in wat we te zeggen hebben, je voelt echt dat er geluisterd wordt. Daar komt nog eens bij kijken dat in Leuven de jonge inwoners – en daarmee bedoel ik niet de kotstudenten maar wel de echte Leuvenaars – een beetje met uitsterven bedreigd zijn. De woningprijzen swingen namelijk de pan uit zodat je een populatie krijgt die voornamelijk bestaat uit oudere, meer begoede burgers. Op lokaal vlak worden we dan ook zeker gehoord worden omdat men zich wil inzetten om jonge mensen in Leuven te houden. Die woningproblematiek is trouwens één van de punten waar ik zeker ook aan wil werken. Er zou bijvoorbeeld gedacht kunnen worden aan een alternatief tussen kopen en huren...

Is het omwille van zulke thema's dat je in de politiek gestapt bent of heb je die interesse van thuis uit mee?

Bieke Thuis werd er eigenlijk niet of nauwelijks over politiek gesproken maar ik heb mij instinctief wel altijd socialist gevoeld. Vanuit een hevige interesse voor het asielbeleid ben ik ooit op een infodag in het Klein Kasteeltje in Brussel verzeild geraakt die toevallig door Animo georganiseerd werd. Ik heb toen wat mensen leren kennen, ben in aanraking gekomen met hun manier van werken en hun programmapunten en was meteen enthousiast. Wat later heb ik me dan ook bij hen aangesloten. Ondertussen vertegenwoordig ik Animo bij het SP.A-bestuur in Leuven en via die weg ben ik dus gevraagd om de komende verkiezingen op de lijst te gaan staan. Wat me vooral aanspreekt bij de SP.A is het gelijkheidsideaal dat we nastreven. Gelijke kansen, rechten en plichten, het opkomen voor de zwakkeren in de maatschappij. Intern ben ik heel tevreden over de openheid van onze partij, er wordt heel goed samengewerkt en dat op alle niveaus.

Iets anders nu: de media zijn van steeds groter belang voor politici, ze moeten zichzelf meer en meer verkopen om stemmen te winnen en er wordt meer en meer belang gehecht aan uiterlijke factoren, hoe sta jij daar tegenover?

Bieke Dat valt zeker niet te ontkennen al ben ik er van overtuigd dat de inhoud nog steeds primeert. Als je als vrouw jong en aantrekkelijk bent is dat mooi meegenomen maar het is zeker niet van doorslaggevend belang als je er wilt geraken. Dat politici soms ook aan wat lichtere televisieprogramma's deelnemen vind ik trouwens geen probleem. Het zijn gewoon mensen zoals u en ik en dat mag de kiezer ook weten, iets luchtigs brengen kan heel positief zijn. Ik vind het zelf leuk om Steve Stevaert in bijvoorbeeld een quiz als ‘De Slimste Mens' bezig te zien maar als er een boodschap kan gegeven worden blijft dat uiteraard veel interessanter dan een spelletje.

Over Stevaert gesproken, valt zijn vertrek jullie zwaar?

Bieke Natuurlijk zal hij bij momenten wel gemist worden maar hij had dit al lang op voorhand aangekondigd en vernieuwing is toch heel belangrijk. Caroline Gennez en Johan Vande Lanotte zijn trouwens zeer capabele mensen. Vande Lanotte heeft ook enorm veel ervaring en kent de politiek door en door, hij heeft echt inzicht en ook heel wat grote prestaties op zijn palmares. Dat zo iemand de kar gaat trekken is toch schitterend!

In heel Vlaanderen blijft extreem rechts groeien, wat vind je van die tendens en van bijvoorbeeld het cordon sanitaire?

Bieke Samenwerking met een dergelijke partij is voor mij hoe dan ook uitgesloten al hoeft er op die, voor ons vanzelfsprekende, regel geen naam geplakt te worden, hij hoeft niet uitgesproken te worden. Er moet uiteraard wel naar de kiezers geluisterd worden, ze dood zwijgen is zeker geen oplossing. Een verbod heeft trouwens een averechtse uitwerking ook al mag je het VB niet als een normale partij behandelen. Mij lijkt het heel belangrijk dat de lokale afdelingen van de partijen een goed contact met de bevolking hebben. Communicatie is enorm belangrijk. De media zouden ook wat meer aandacht mogen besteden aan positief nieuws, er zou ook wel eens gezegd mogen worden wat er goed gaat, dat de regering ook allerlei goede dingen realiseert. Concrete cijfers over wat er goed gaat zijn zeker niet overbodig, waarmee ik uiteraard niet bedoel dat de negatieve dingen niet meer belicht mogen worden. Verder lijkt het mij belangrijk dat er geïnvesteerd wordt in het opkalefateren van verloederde buurten. Er is onderzoek naar gedaan en mensen voelen zich onveilig als hun straat er niet netjes bijligt, ze durven hun deur niet meer uit. Ze schuiven dit dan af op de vreemdelingen en dat zal zeker verbeteren als er aan die buurten gewerkt wordt.

Denk je dat kartelvorming ook een oplossing kan bieden?

Bieke Ik sta heel erg achter de idee van een kartel al denk ik dat het op lokaal vlak soms moeilijk realiseerbaar is. Nu gaan er stemmen verloren omdat links verdeeld is terwijl we samen één sterk front zouden kunnen vormen. Een partij kan zijn eigenheid zeker behouden binnen zo'n samenwerking en tegelijk heel veel realiseren. Uiteindelijk bestaan er binnen elke grote partij sowieso al een heleboel verschillen, de ene neigt wat meer naar rechts en de andere wat meer naar links, dat is heel normaal. Een kartel met bijvoorbeeld Groen! hoeft dus niet voor problemen te zorgen, integendeel, ik zou dat zeker zien zitten.

Het nog jonge genre, waarmee nog ontzettend veel geëxperimenteerd wordt en waarover de meningen omtrent een definitie wel eens ver uit elkaar durven lopen, is juist daardoor in zijn geheel niet zo toegankelijk. Over één ding wordt er in het algemeen nog wel instemmend geknikt: geluid gebruiken als kunstvorm is hét uitgangspunt. Enerzijds zijn er stukken zoals 4'33” van John Cage, waarbij de kunstenaar voor een piano zit en niets doet zodat de geluiden rond hem heen de nieuwe kunstvorm worden, anderzijds rekent men een Pierre Shaeffer, die geluid opneemt en vervormt zonder er een compositielijn in te leggen, ook tot dit genre. Een groot deel van het audiokunstwereldje beschouwt dit – het ontbreken van enige compositielijn – als het bijkomende fundament, terwijl een andere, kleinere groep zich hier niet toe verengt en bijvoorbeeld ook electro bij audiokunst zal rekenen. Verder bakent iedere liefhebber de kunstvorm op zijn eigen manier af. Het inherent experimentele karakter zorgt er verder nog eens voor dat er ook minder toegankelijke stukken tussen zitten, wat de drempel alleen maar hoger maakt. Toch mag je je hierdoor niet laten afschrikken. Af en toe moet je wat dieper graven om parels te kunnen vinden. Zo heb ik er zelf nog in september een mogen beluisteren/ bekijken.

Via een vriend wist ik dat er een kleine multidisciplinaire tentoonstelling was in Sint-Denijs, waar hij zelf een audiokunstwerk exposeerde. Zelf kwam ik dus eigenlijk alleen maar omwille van de sociale druk, met andere woorden: lang zou ik niet blijven, en dat heb ik ook niet gedaan. De beperkte tijd die ik op de tentoonstelling heb doorgebracht heeft mij er toch van overtuigd dat audiokunst gezellig kan zijn.

Al na vijf seconden kreeg ik als antwoord een geluid dat vijftien seconden duurde.

Vooral één bepaald stuk was echt goed. Je moest een klein bijschuurtje binnengaan waar zich spijkers op de grond, een spiegel aan de muur, een luidspreker, een pot, ... bevonden. Het was uitdrukkelijk de vraag om geluid te maken. De gedachten zouden via een spiegel in een andere vorm een nieuw leven krijgen. Dit laatste een beetje afdoende als intellectueel gezwets, maar toch geïnteresseerd in die spiegel wilde ik een monoloog afsteken over de onzin van dit alles. Al na vijf seconden kreeg ik als antwoord een geluid dat vijftien seconden duurde. Dit fenomeen bleef elke keer ik iets zei of ergens op sloeg terugkeren, maar telkens met een lichte variatie in het geluid. Op de duur moest ik natuurlijk weten hoe dit in elkaar zat en welke soorten variaties er allemaal wel niet waren. Het trok me helemaal mee; de misleidende spiegel, het weerkaatsende geluid – dat inderdaad een eigen wereld creëert – het zingen van de betere Beatles songs, het stampen op de potten, ... voor een tiental minuten was ik even van de wereld.

Zegt dit je iets? Dan zal het volgende je zeker over de streep kunnen trekken. De meeste audiotentoonstellingen zijn gratis. Voor een student wiens bruine weinig kan trekken moet dit op zich al een klein feestje zijn. Wie echt staat te popelen loopt nu naar het station, bestelt een retourtje Kortijk en geeft zijn oren de kost op het Happy New Ears Festival. De luie maar toch geïnteresseerde student verwijzen we door naar de volgende aanraders: Yves De Mey aka Eavesdropper (www.knobsounds.com), Gonzo Circus, www.kwadratuur.be en www.thewire.be

Kunnen jullie even de situatie waarin Theater Zuidpool terecht is gekomen schetsen?

Koen van Kaam Twee jaar geleden zijn wij als groep de vorige artistieke leider opgevolgd. Om onze plannen te kunnen verwezenlijken dienden we een dossier in om subsidies aan te vragen. Geheel onverwacht blijkt nu dat onze subsidies vanaf januari 2006 met meer dan de helft verminderd zullen worden.

Jorgen Cassier Bij een subsidieaanvraag gaat het dossier eerst naar een commissie die naar het artistieke en het zakelijke luik kijkt. Die commissie geeft een preadvies, waarna je twee maanden de tijd hebt om een bezwaarschrift in te dienen. Op basis van het preadvies en het bezwaarschrift neemt het kabinet dan een beslissing. In het geval van Zuidpool was het preadvies van de artistieke commissie positief en dat van de zakelijke commissie negatief. Wij hebben een bezwaarschrift ingediend, waarin we de argumenten van de zakelijke commissie weerlegd hebben.

Wat waren die argumenten van de zakelijke commissie juist?

Jorgen Daar zaten pure misverstanden tussen.

Koen Zuidpool heeft nog nóóit problemen heeft gehad op zakelijk vlak.

Jorgen Uiteindelijk heeft theater Zuidpool een geïntegreerd advies gekregen. Dat wil zeggen dat de artistieke en zakelijke commissie het eens waren. Dat advies was positief voor vier jaar, met een aantal punten van kritiek. Maar toch besliste minister Anciaux om ons voor twee jaar minder te subsidiëren en ons daarna opnieuw te evalueren.

In de beleidsnota over het Kunstendecreet van Bert Anciaux las ik dat hij zijn twijfels heeft over de artistieke eenheid en visie door het volgens hem vrijblijvende karakter van de artistieke leiding.

Koen Wij hebben gekozen om niet één artistiek leider te hebben maar om als groep te werken. Dat is blijkbaar niet echt een populaire organisatievorm, men heeft geconcludeerd dat wij hier maar heel af en toe gaan zitten en er voor de rest met onze pet naar zullen smijten. Als je naar de programmatie kijkt, zie je echter dat wij bij alle stukken spelen of regisseren. We zijn ook een hechte groep en hebben al veel samengewerkt.

Wat zullen de gevolgen zijn voor Zuidpool?

Koen We zullen al de mensen die bij theater Zuidpool werken moeten ontslagen, omdat we met de huidige toelage niet kunnen blijven werken. Maar onze subsidies laten zelfs niet toe om al de ontslagpremies van de werknemers uit te betalen. De overheid en de Vlaamse Directies voor Podiumkunsten willen een werkbaar bedrag geven en sociale drama's vermijden. Maar het bedrag dat wij krijgen is niet werkbaar en straks staan er mensen met kinderen op straat.

Als er zich geen oplossing aandient, zijn jullie dan gedoemd om ten onder te gaan?

Koen Als we geen uitweg vinden, moeten we de deuren sluiten vanaf januari. Nu zijn we de mogelijkheden aan het onderzoeken om wel verder te kunnen werken. We blijven doorknokken.

Hoeveel hebben jullie nodig om gewoon verder te werken?

Jan Bijvoet Om verder te gaan zoals gepland komen we 500.000 euro te kort op jaarbasis. Als we ergens in het midden tussen dat ideaal en wat we nu krijgen zouden zitten, zou het ook nog gaan. Een inkrimping van het programma zou dan wel nodig zijn, en we zouden onze zolder aan scoutsgroepen moeten verhuren of zo.

Sofie Decleir Met de subsidies van de stad erbij krijgen we zoals het nu gepland is ongeveer 500.000 euro, wat op zich veel geld is. Dat bedrag is voldoende om het theater te runnen als we het veel beperkter aanpakken. Maar we moeten onze mensen, die dan minder zouden werken, nog wel voor een heel jaar uitbetalen. Dat is een recht dat ze – gelukkig – verworven hebben. Dat geld kunnen we dan echter niet meer gebruiken voor projecten.

Wat zal het volgende seizoen brengen?

Koen Tot en met december gaan we gewoon door zoals gepland. We brengen hernemingen van succesvolle voorstellingen, zoals ‘De Kussenman', en gastvoorstellingen. Onze nieuwe productie wordt ‘Siberië', gebaseerd op het leven en werk van Vladimir Vissotsky.

Jan Dat was een Russische zanger en acteur die het hoogtepunt van zijn carrière beleefde in de jaren '60-'70. De regering was niet echt opgezet met zijn werk, waardoor hij tijdens zijn leven nooit een plaat heeft kunnen opnemen. Voor de mensen werd hij een soort volksheld, en men had illegale cassettes met zijn nummers. Zijn teksten zijn heel poetisch, maar ook vol energie en woede tegen het systeem. Wij zijn die nu aan het vertalen naar het Nederlands, om ze samen met zijn muziek te gebruiken in de voorstelling.

Koen Die vertaling bestond nog niet. Hij is destijds nooit bekend geraakt aan deze kant van het IJzeren Gordijn.

Waarom moet Zuidpool blijven bestaan?

Sofie Waarom niet?

Koen Zuidpool is in Antwerpen al heel veel jaren een begrip. Dat zie je goed aan de honderden e-mails die uit protest naar het kabinet verstuurd zijn. Zuidpool maakt theater dat niet te arty farty is, maar ook geen flauwe onzin. We zijn toegankelijk zonder plat te zijn. Theater Zuidpool heeft ook altijd met de grenzen van het aanvaardbare geflirt, het heeft een beetje een punkgehalte. Ik, maar ook het publiek, vind dat daar behoefte aan is in de stad. Je hebt het Toneelhuis, waar de Grote Kunst gemaakt wordt. Je hebt het Echt Antwaarps Teater, waar de volksstukken gespeeld worden. Je hebt de Monty voor de kleinere, meer intellectuele dingen. Je hebt de musicals. En het is goed dat die er allemaal zijn. In dat theaterlandschap vult Zuidpool ook een unieke plaats in, door theater te maken voor een jong, breed publiek dat zich wil laten uitdagen.

Jan Er zijn ook geen redenen om ons niet te subsidiëren, want we voldoen aan de belangrijkste criteria van de commissies: kijkcijfers en kwaliteit. Als er niemand komt kijken is het natuurlijk zinloos en als je gesubsidieerd wordt is het logisch dat je de kwaliteit in het oog houdt. Maar ons publiek blijft komen, en vorig jaar nog hebben we het theaterfestival gewonnen.

Koen Eigenlijk is het altijd moeilijk om over jezelf te zeggen waarom je moet blijven bestaan. Mijn eerste reactie is dan dat ik helemaal niet hoef te bestaan. Schiet me maar af!

De meeste studenten zullen jullie niet kennen, kunnen jullie even uitleggen wat jullie juist doen op de UA?

Eddy Smets Voor de studenten ben ik dan ook niet zo belangrijk want ik zorg vooral voor het onderhoud van de gebouwen van de buitencampussen en dat is in de eerste plaats voor de diensten belangrijk.

Kristoff Wouters Ik ben diensthoofd van één van de afdelingen van Eddy. Ik zorg voornamelijk voor alle grote investeringen, alle grote verbouwingsprojecten en ook alle nieuwbouwprojecten, waarvan de Meerminne – het nieuwe gebouw op Kipdorp – op dit moment het belangrijkste is.

Wat kunnen we nu eigenlijk aan bouwplannen verwachten van de UA?

Kristoff De Meerminne zal worden afgewerkt tegen februari 2006, dat wil zeggen dat wij hopen op 13 februari de eerste lessen in de Meerminne te laten doorgaan. Dit is zeer scherp gerekend maar momenteel nog altijd het streefdoel. Dit geldt enkel voor de seminarielokalen. De aula's zullen ofwel na Pasen ofwel het komende academiejaar in gebruik worden genomen. We hopen dus op zeer korte termijn de Meerminne in gebruik te hebben. Voorlopig zit dat er nog in, maar de timing is bijzonder krap.

Welke studenten zouden daar dan terechtkomen?

Eddy In de Meerminne worden normaal alle studenten PSW gegroepeerd, dus zowel die van Campus Drie Eiken als die van de Stadscampus. Nadat de studenten PSW van de Stadscampus weg zullen zijn, zal de vrijgekomen ruimte, opgeknapt worden door mijn collega Marc Verbruggen. Die ruimte zou dan daarna door de faculteit Letteren en Wijsbegeerte worden ingenomen, die dus ook volledig naar de stad verhuist. We hopen dat ze vanaf begin volgend academiejaar volledig op de Stadscampus zitten. Christophe Wouters: Mochten de bureaus er begin volgend academiejaar nog niet zijn, dan blijft de kans toch groot dat de lessen er wel al zullen doorgaan.

Bestaat de mogelijkheid dat de studenten PSW in het begin nog zullen moeten pendelen tussen de twee campussen?

Kristoff Dat is alleszins niet de bedoeling. Wij verwachten dat het volledige curriculum PSW vanaf volgend jaar in de Meerminne wordt gegeven. Dat zou geen enkel probleem mogen zijn. Het is wel zo dat de PSW studenten die nu nog op Campus Drie Eiken les hebben, in het tweede semester zullen moeten verhuizen naar de binnenstad. Maar ze zullen niet moeten pendelen.

Eddy Dat hangt ook voor een deel van de professoren af, zij zouden in principe moeten pendelen, omdat hun bureaus pas na het paasverlof naar de Meerminne zullen verhuizen. Het enige dat we dus moeten proberen tegen te gaan is dat sommige proffen toch naast hun deur blijven lesgeven. De grote leslokalen kunnen inderdaad een probleem vormen, wat dat betreft is pendelen mogelijk. Maar volgens mij zitten er geen grote groepen meer in de laatste jaren PSW, aangezien die richting zo versnipperd is.

Hoeveel gaat de Meerminne eigenlijk kosten aan de universiteit?

Kristoff Het gebouw zal ongeveer 570 miljoen oude Belgische franken kosten, dit voor een gebouw van 9000 m², met 7 seminarielokalen en 5 auditoria en een capaciteit van 1200 studenten. De grootste aula is voorzien op 350 studenten, wat vergelijkbaar is met aula R.001 op de Stadscampus. Wat betreft technische uitrusting zal er in elk leslokaal lcd-projectie en een geluidsinstallatie voorhanden zijn, wat uiteindelijk evidente dingen zijn in een modern leslokaal. Echt revolutionaire zaken zal je niet aantreffen.

In welke stijl is de Meerminne gebouwd?

Eddy Jo Crepyn, de architect, kennende heeft het gebouw een behoorlijk strakke, minimalistische stijl gekregen. Je zult heel weinig hoeken en kantjes aantreffen.

Kristoff Er is niets afgerond. Alles loopt recht en is zeer mooi uitgelijnd. Er zullen geen verspringingen, geen inhammetjes zijn. Persoonlijk vind ik het bijzonder geslaagd, maar over smaken en kleuren kan men lang discussiëren.

Hoe zal het gebouw er uitzien?

Kristoff Wij werken met een zeer grote inkomhal die van het gelijkvloers geleidelijk afdaalt naar niveau -1. Vanuit de inkomhal zal je via een brug naar het computerlokaal kunnen dat bovenop één van de aula's ligt. Op de eerste verdieping hebben we een binnentuin laten aanleggen, vanwaar je een heel mooi zicht zult hebben op de St. Jacobskerk. Het is echter niet zeker of die binnentuin toegankelijk zal zijn voor de studenten, dat hangt van het personeel af. In de aula's die naast de inkomhal liggen zal er geen daglicht zijn. Dat heeft een aantal voordelen naar projectie en dergelijke toe. Het zijn volledige betonnen bunkers aan de buiten zijde. Langs de binnenzijde zal je echter geen beton zien.

Eddy Ook qua akoestiek heeft het een aantal voordelen, het grote auditorium ligt aan de straatkant vlak naast de tram.

Kristoff Nu blijkt dat de tram niet het meest storende is, de brandweer zit ook in die straat en we proberen ook om het geluid van hun sirenes buiten te houden.

Eddy In de seminarielokalen daarentegen heb je wel een volledige glazen gevel van op de vloer tot tegen het plafond. Dus men zal de begrafenissen live kunnen volgen. (lacht)

Het enige dat we moeten proberen tegen te gaan is dat proffen toch naast hun deur blijven lesgeven.

Wat nu ook op gang is gekomen, is de grote verhuis van de buitencampussen en alle plannen daaromtrent. Initieel lagen er drie scenario's ter discussie voor, kunt u die even toelichten?

Eddy Het waren er eigenlijk vier. Uiteindelijk is in maart voor scenario 2 gekozen, dat we nu aan het uitvoeren zijn. Een deel daarvan, de wisselingen bij de Biologie, is al gebeurd. Het enige spijtige aan scenario 2 was dat we de exacte wetenschappen niet helemaal naar de Groenenborgercampus zouden krijgen, omdat die campus gewoonweg te klein is. Concreet hebben de biologen ermee ingestemd dat ze verspreid zullen blijven zitten over de twee campussen. Er is dan wel een scheiding gemaakt tussen ecobiologen en veldbiologen. Deze oplossing is niet ideaal voor hen dat geven we toe, maar ze begrepen ook de situatie en nu zijn we dus volop bezig met het samenbrengen van de eco- en de veldbiologen op de twee campussen.

De volgende fasen zullen zijn dat we de Scheikunde naar Campus Groenenborger overbrengen, daar moeten we nog helemaal aan beginnen, want dat kunnen we pas doen nadat we de Geneeskunde en de Farmacie naar Campus Drie Eiken hebben gebracht. Geneeskunde en Farmacie naar hier brengen, daar zijn we een groot plan voor aan het opstellen.

Er wordt op Drie Eiken ook een nieuw gebouw bijgebouwd, ter grootte van dit gebouw (nvdr: gebouw D op Campus Drie Eiken), 4 bouwlagen dus. Wanneer dat kan uitgevoerd worden, dat moeten we dus nog plannen. Liefst zo snel mogelijk, want zoals gezegd kunnen de exacte wetenschappen pas naar Campus Groenenborger verhuizen als Geneeskunde en Farmacie naar hier verhuisd zijn.

Zal er nog iets veranderen op de Groenenborgerlaan? Er zijn daar een aantal problemen qua capaciteit van het restaurant en van een aantal aula's. Wordt daar iets aan gedaan?

Eddy Voorlopig niet. De sociale sector staat er financieel namelijk niet zo schitterend voor. Dat zouden dan verbouwingen zijn die op rekening komen van de sociale sector. Dus voorlopig is er daar geen sprake van. Langs de andere kant zullen de geneeskunde- en de farmaciestudenten daar verdwijnen en het aantal Informaticastudenten is jammer genoeg ook weer gehalveerd. Er zullen dus inderdaad een aantal studenten bijkomen op die campus, maar er zullen er ook een aantal verdwijnen. Voorlopig wordt er nog niet aan gedacht om bij te bouwen. Het blijft op bepaalde ogenblikken inderdaad krap, zoals het ook hier krap is wanneer de grote aula extern ter beschikking gesteld wordt en die mensen ‘s middags komen eten, dan is het ook hier aanschuiven.

Kunt u iets vertellen over de andere scenario's die op tafel lagen?

Eddy Scenario 1 betekende eenvoudig uitgedrukt dat we niets deden en met niets bedoelen we, we bouwen geen nieuwe gebouwen, we doen geen grote verhuizen. Eigenlijk gewoon alles zo goed mogelijk onderhouden en zo weinig mogelijk mensen verhuizen. Scenario 2 hebben we daarnet al besproken.

Bij scenario 3 was het de bedoeling dat heel de Biologie zou overgaan naar campus Middelheim zodat alle exacte wetenschappen samen zouden zitten. Maar dan moesten we op Middelheim bijbouwen en kwam hier meer ruimte vrij, die dan verkocht of verhuurd kon worden.

Scenario 4, mijn stokpaardje, zou inhouden dat de Groenenborger opgedoekt werd en dat alles naar de Stadscampus en de Drie Eiken zou verhuizen. Omwille van de kostprijs is dat echter niet goedgekeurd. Het werd geraamd op 63 miljoen euro. Het huidige scenario komt op 27 miljoen euro en scenario's 1 en 3 waren respectievelijk 19 en 38 miljoen euro.

Zal de capaciteit op de UA groter zijn na heel de verhuisbeweging? Hoe is er met mogelijke groei van de studentenpopulatie rekening gehouden?

Eddy In principe zullen de mogelijkheden zeker groter zijn. Ten eerste bouwen wij meer leslokalen. Ten tweede is de UA op dit ogenblik een dikke 50.000 m² aan het verwerven: de Meerminne; residentie Peter Benoit; het klooster; het gebouw De Schutter, waar de nieuwe bib en de Rechten in zullen komen; het gebouw V; het gebouw W; de Ark, waar de diergeneeskunde in komt en we bouwen nog een deeltje bij het gebouw N van Natuurkunde op Campus Drie Eiken. Dus al bij al zal de uitbreiding van de universiteit niet onaanzienlijk zijn. Niet alleen op het vlak van leslokalen, maar ook op het vlak van laboratoria, bureaus, ...

Wanneer denkt u dat de hele verhuisbeweging zal afgelopen zijn?

Eddy Het tienjarenplan loopt tot 2015 en die tijd gaan we uiteindelijk ook nodig hebben denk ik.

Hij zette er een technobeat onder en verspreidde zijn ‘hit' onder enkele vrienden. Ondertussen passeerde ‘The Rackersong' de redactie van Studio Brussel en probeerden oud-studenten het nummer in de Afrekening te krijgen.

In navolging van Gent zal nu ook Antwerpen de mobiliteit van haar studenten proberen te bevorderen door fietsen te verhuren. Voor 50 euro per jaar kan elke student van de associatie terecht bij de Fietshaven aan het Centraal Station om daar een knalgeel exemplaar op te pikken. Er zijn maar liefst 240 fietsen voorzien voor een populatie van ongeveer 30.000 studenten. Snel zijn is dus de boodschap. Meer info: www.fietshaven.be

Om het karakter van Antwerpen als studentenstad in de verf te zetten, werd op 29 september de tweede editie van StuDay georganiseerd op het Theaterplein. Op het programma stonden naast een DJ-contest van Antwerpse Studenten, ook nog verschillende sport- en culturele activiteiten en een optreden van ‘t Hof van Commerce. 's Avonds sloot de studentenparade aan de Stadswaag het geheel af. We hebben ervan genoten.

Op StuDay vond ook de lancering van de nieuwe cultuurcheques plaats. Vanaf nu kan je voor 15 euro 10 cheques voor verschillende cultuurhuizen kopen, waarmee je toegang krijgt tot een voorstelling naar keuze.

De Maastrichtse studentenclub Nsem ijvert voor een taaltest voor docenten die in het Engels willen doceren. Blijkbaar brengt de ontoereikende taalkennis van enkele proffen de kwaliteit van bepaalde cursussen in gevaar.

Het toenemende aantal vakken dat bij onze Noorderburen in het Engels wordt gedoceerd, heeft echter ook voordelen. Zo zeggen de Nederlandse examencommissies zich ernstig zorgen te maken over het toenemend aantal gevallen van fraude.

Studenten blijken namelijk hun woordenboeken op het examen niet enkel te gebruiken om op te zoeken hoe je nu weer ‘kostprijsreductie' in het Engels zegt, maar ook om er de samenvatting van hun cursus in te schrijven.

Over fraude gesproken. Aan de Solvay-opleiding (ULB) werden drie studenten in verdenking van oplichting gesteld, omdat ze oude vragen van het examen boekhouden verkocht hadden aan vijf medestudenten, die er elk ongeveer 2000 euro voor over hadden. Als je slim genoeg bent om 2000 euro voor een waardeloos blad papier te betalen, zou ik je toch aanraden om je toekomst buiten de financiële sector te zoeken.

Overhaaste verhuizingen en onverwachte bijkomende kosten tot gevolg. en dan hebben we het nog niet over de erbarmerlijke staat waarin sommige kamers zich bevinden. Enige wroeging om zo een nest voor honderdvijfenzeventig euro te verhuren treedt blijkbaar niet op bij de eigenaars. Waarom zouden ze ook, als student sta je nog te vaak zwak in je schoenen bij je zoektocht naar geschikte huisvesting.

De administratieve molen wordt weer volop gevoed door een nieuwe stroom studenten die dezer dagen de aula’s bevolken. Her en der gesprekken over geïndividualiseerde trajecten, combinatiejaren en het onvermijdelijke IAJ. Nog maar net gereinigd, en nu al sieren de eerste tag’s de banken. Een teken dat het academiejaar echt is begonnen. Want veel meer dan de portie stress die komt kijken bij het invullen van al dat papier is deze nieuwe start de volgende stap in ons studentenleven, de beste tijd van je leven nietwaar? Een start met een voor sommigen ietwat bittere nasmaak, nog geen twee weken na de proclamaties van de tweede zittijd. De onduidelijkheid en verwarring waren op sommige momenten groot. Bolognakoorts. De ouwe getrouwe kandidaturen weerklinken nog gestadig in de gangen, wanhopig proberen ze zich te verweren tegen het bachelormonster. Maar de winnaar is reeds bekend. De mogelijkheid om zelf deels je studietraject te bepalen zorgt voor een frisse wind binnen de academische wereld. Studenten kunnen verschillende interesses weerspiegeld zien in hun studierichting en dit komt de motivatie alleen maar ten goede. Wel zorgt de wildgroei aan mogelijkheden voor een zware dobber bij de administratie.

Dit jaar staan verschillende vrijwilligers weer op de barricades om jullie, studenten een fantastisch jaar te bezorgen. Laat van jullie horen, laat het Antwerpse studentenleven bruisen als nooit voorheen. dwars brengt jullie maandelijks nieuws vanop alle UA-fronten, slaat zijn vleugels wijd open met artikels van Erasmussen en recenseert film, muziek en variété. Aarzel niet om jullie commentaar te spuien of je mening aan je medestudenten duidelijk te maken. Reageer.

Cinderella Man

Ron Howard, de schlemiel van Hollywood, doet weer eens een poging ons te overtuigen van zijn capaciteiten door een ‘Great American Hero'-verhaal te verfilmen En ja, daar beginnen de problemen. Op zich kan er veel gedaan worden met het verhaal: Bokser is succesvol, wordt rijk, zet alle geld op de beurs. Als de beurs crasht, verliest hij alles en ziet zwarte sneeuw. En vandaar kan er weer gebouwd worden aan een nieuw succesverhaal: from rags to riches, Hollywood's favoriet. Jammer genoeg is Howard een nogal beperkt regisseur. Zijn films zijn altijd vakkundig gemaakt, maar dat niveau overstijgen ze nooit. Bovendien wordt het hele verhaal zo stereotiep en clichématig afgewerkt dat het lijkt alsof je het allemaal al eens eerder hebt gezien. De Amerikaanse Droom, het geloof in de Wederopstanding, het lijkt alsof er in the good old US of A alleen maar superhelden rondlopen. Gevolg: deze film bereikt hoogstens het etiket ‘TV-movie of the Week', maar ook nooit meer. Bovendien maakten de makers ook de afgrijselijke fout Renée Zellweger in te huren. Wat Hollywood in deze ongetalenteerde snol ziet, weet geen redelijk mens, maar in deze film bereikt haar onuitstaanbaarheidsfactor ongekende hoogtes. Jammer dat deze recensent zo hard moet zijn, maar kan iemand deze dame aub uit haar (en ons) lijden verlossen? Wij danken u alvast. Enkele lichtpuntjes waren er wel in dit twee uur en half durende emo-festijn: Russell Crowe zet een overtuigende rol neer, ondanks het beperkte materiaal waarmee hij moet werken. Daarnaast heeft de film ook wel enkele goeie momenten, met name de vechtscènes. Howard heeft heel erg leentje-buur gespeeld bij Scorcese's “Raging Bull”, dus die scènes zitten wel snor: snoeihard, zeker met de even harde soundtrack op die momenten. Vandaar dat je na de film toch buitenkomt met een goed gevoel: de laatste twintig minuten telt één lange vechtscène, het Ultieme Gevecht, lekker gefilmd en uiteraard met een happy ending, of wat had u gedacht?

SCORE: 50%

Charlie & the Chocolate Factory

Tim Burton did it again! De geniale sprookjesverteller is erin geslaagd de klassieker van Roald Dahl om te toveren tot een even hypnotiserend beeldenverhaal. De uitbundige aankleding van de film en de absurde dialogen zijn erg authentiek, in de stijl van het boek. Hij wordt bovendien geholpen door een onwerelds goede Johnny Depp, die alle genres is overstegen en uitgegroeid is tot manusje-van-alles van Hollywood. Onmogelijk te typecasten, onmogelijk te miscasten. Voor de rest verwachtten we niet veel van deze film, zolang het verhaal maar getrouw werd gevolgd. Vandaar ook onze treurnis over de afwijking van het boek: vader Wonka was niet echt nodig, maar ach, misschien is dat het kind in ons aan het woord.

SCORE: 70%

The Wedding Crashers

Het vriendengroepje rond Owen Wilson en Vince Vaughn heeft weer een vehikel gevonden waarrond ze hun komische gaven kunnen ophangen, en dat doen ze dan ook gretig. In ware ‘boys will be boys'-stijl vuren ze de ene platte mop na de andere op het publiek af. In combinatie met de onnavolgbare cool van Christopher Walken – ‘Mr. Cool' himself – lig je strijk van het lachen, tenzij je Pieter De Crem heet. Tijd om na te denken heb je niet. Althans niet in de eerste helft, die dan ook erg genietbaar is, zeker als je lachspieren op ‘'full force' staan. Deel twee wil je jammer genoeg nog een zedenles meegeven, en daar gaat de film finaal ten onder. Laat het een les zijn voor de makers: dit soort films dient niet om te beleren, maar om te laten lachen. Als je hogere ambities hebt, zorg dan alstublieft voor betere fundamenten. Nu gaan ze namelijk totaal op hun bek. Voorstel: betaal de helft van een ticketje en ga na 45 minuten naar huis. Gegarandeerd gelachen en niet geërgerd, wat moet een mens nog meer hebben?

SCORE: 50%