Luc Herman

Studenten Taal- en Letterkunde kennen hem van het vak Literaire Genres, alwaar hij narratologisch verantwoorde uiteenzettingen biedt omtrent proza. Studenten Engels kennen hem als de hard-boiled cowboy met goede inborst. dwars vroeg hem naar zijn superkracht, en vond een afwasborstel. Dames en heren: prof. dr. ‘Lucky’ Luc Herman.

U bent de superheld van de toekomst. Wat zou uw naam zijn en over welke bijzondere kracht zou u beschikken?

Mijn naam zou Mister Tito zijn, en ik zou alle conflicten vermijden.

Wat zou u het liefst bij u hebben als u gestrand was op een onbewoond eiland?

Toch maar zonnecrème, in de hoop dat er na een maand of drie een gsm uit de lucht valt.

Wat is voor u de allermooiste filmscène aller tijden?

Momenteel is dat de lange scène uit ‘Paris, Texas’ van Wim Wenders, waarin Harry Dean Stanton aan Nastassja Kinski uitlegt wat er in hun relatie is misgelopen. De twee hebben mekaar jarenlang niet gezien. Stanton spreekt Kinski toe in de erotische club waar ze is gaan werken. Hij zit zoals elke klant in het donker en kan haar door eenrichtingsglas bekijken en toespreken via een telefoon. Nabijheid en afstand tussen partners in één bizar verhelderende situatie samengebracht, met hartverscheurende muziek van Ry Cooder op de achtergrond.

Van welk boek van de laatste tien jaar heeft u het meest genoten?

Mag elf jaar ook? In september 1997 had ik in Portugal een groot zomerhuis gehuurd, en door omstandigheden heb ik daar twee weken in mijn eentje doorgebracht. Ik had een roman bij om te recenseren: ‘Underworld’ van Don DeLillo. Het schitterende weer, de zalige omgeving en de onverwachte situatie droegen bij tot een onvergetelijke lectuur. En het boek zelf mocht er ook best zijn, met wonderlijke episodes over afval, taal en baseball – een Amerikaanse historische roman die mij even de illusie gaf dat ik het land begreep maar deze illusie, hoe kon het ook anders, tegelijk zo fijnzinnig ondermijnde dat een duik in het zwembad zich bestendig opdrong.

Wat mogen uw kinderen niet uitspoken dat u vroeger wel heeft uitgespookt?

Mijn zoon is negentien: veel te oud voor verboden.

Stofzuigen op Queen of afwassen met Duran Duran? (combinaties zijn mogelijk)

I wash a mean dish, dus doe mij maar afwassen met Queen.

Patrick Loobuyck

Alle studenten van de derde Bachelor kennen hem – al dan niet met goede herinneringen – van het vak Levensbeschouwing, waar hij tevens co-titularis van is. dwars ging op zoek naar de man achter de moraalfilosoof, en vond een bedreven luchtgitarist. Dames en heren: prof. dr. Patrick Loobuyck.

Voor welk televisieprogramma blijft u steevast thuis?

Wel, ik ben eigenlijk helemaal geen televisiekijker, laat staan dat ik voor een programma zou thuisblijven. We hebben thuis ook geen kabel, en we behelpen ons met een slechte antenne, waardoor je soms eerst lang moet staan zwaaien en zoeken met dat ding om goed beeld te krijgen. Meestal heb ik daar het geduld niet voor. En als het dan toch lukt, ben ik dikwijls ontgoocheld over wat men ons aanbiedt. Bovendien wordt ons om duistere reden ook dat plezier binnenkort ontnomen, want kijken via antenne zal niet meer mogelijk zijn. We zullen ons op termijn dus wel iets digitaals moeten aanschaffen. Ik heb wel enkele televisieprogramma’s op dvd nadien bekeken. Ondermeer de serie ’Terug naar Oosterdonk’ en ’Het Eiland’ wist ik wel te smaken.

Uw leven wordt verfilmd, de hoofdrol gaat naar: Ben Stiller, Brad Pitt of Al Pacino?

Ik vind het een ijdele gedachte dat dit zou gebeuren en ik hoop voor de kijker dat er straks iets indrukwekkends gebeurt in mijn leven, want tot nog toe zal het niet zo heel erg veel boeiend filmmateriaal opleveren, vrees ik. De drie genoemde acteurs hebben elk wel hun kwaliteiten maar qua uiterlijk maakt waarschijnlijk Brad Pitt het meeste kans om gecast te worden. Hij zal wel bereid moeten zijn om zijn haar serieus te laten groeien, gezien ik tot enkele jaren een filosoof met een paardenstaart was.

Welk boek zouden al uw studenten gelezen moeten hebben, en waarom?

Ach, boeken aanraden vind ik een delicate zaak. Boeken moeten gelezen worden door mensen die ze graag lezen, en smaken en voorkeuren kunnen erg verschillend zijn. Bovendien zijn er mensen die graag lezen en mensen die niet graag lezen, ik wil daar absoluut niet opdringerig in zijn. Zelf geniet ik het meest van romans die wat filosofisch zijn, maar er moet wel een goed verhaal aan vasthangen, anders kan ik evengoed vakliteratuur lezen. In mijn top drie staan ’De naam van de roos’ van Umberto Eco, ’De ontdekking van de hemel’ van Harry Mulisch en ’De Toverberg’ van Thomas Mann. Voor dit laatste meesterwerk moet je wel wat tijd uittrekken. Wat mij erin fascineert zijn de beschouwingen over de tijd en de tijdsbeleving, en vooral de beschrijving van de botsingen en verschillen tussen het religieus-christelijke wereld- en mensbeeld enerzijds en het atheïstisch humanistische wereld- en mensbeeld anderzijds. Onlangs las ik ook ’Nietzsches tranen’ van Irvin Yalom, over de fictieve ontmoeting en gesprekken tussen Nietzsche – de filosoof met de hamer – en dokter Breuer – de grondlegger van de psychoanalyse. Het is geen filosofisch werk, maar biedt wel een interessante kijk op menselijke verhoudingen.

Hoe ziet uw ideale avondje uit eruit?

Mij kan je niet straffen door me een avondje rustig te laten werken, zeker als ik aan het schrijven ben. De meeste doordeweekse avonden probeer ik inderdaad ook wat te werken. Maar een ideale avond? Nadat ik een hele dag "gevaderd" heb (ik heb drie kleine kindjes) er even tussenuit kunnen knijpen, eerst iets gaan eten (mag best romantisch zijn), daarna een heel rustige sauna en massage, liefst in volledige stilte; en daarna, als ’t mooi weer is, een terrasje met vrienden, of beter, nog wat wijn drinken en babbelen rond een vuurtje tot we daar allemaal samen in slaap vallen (goed wetende dat deze ideale avond niet resulteert in een ideale ochtend…).

Ontspant u liever met klassieke muziek, of laat u zich headbangend gaan met Metallica?

Ik speel zelf klarinet in een symfonisch orkest en ik kan ook thuis en in de auto echt genieten van en geëmotioneerd worden door klassieke werken. Maar het selecte groepje vrienden dat mij kent van op de dansvloer, weet dat ik ongelooflijk uit de bol kan gaan tijdens een ruige sessie luchtgitaar. En dan kan het er best wel eens stevig aan toe gaan.

De Turnhoutsebaan is de oorspronkelijke verbindingsweg tussen Antwerpen en Turnhout. Ze slingert doorheen het multiculturele Borgerhout en langs de volksbuurten van Deurne, houdt halt bij de shoppinghemel van Wijnegem en de villawijken van Schilde en Zoersel, om dan te belanden in the middle of nowhere: Turnhout. Een route die dus zowel door lustige winkelaars, rijke randstadbewoners als verveelde scholieren geregeld wordt afgelegd. Sensatiebelust als we zijn, wilden we met eigen ogen zien wat er gebeurt wanneer deze uitersten "gedwongen" samenkomen. En zoals de laatste maanden in de Belgische media bleek, is er geen betere plek om op wat clandestien geweld te stuiten dan het openbaar vervoer. Zo stapten we op een regenachtige namiddag op bus 410 aan hét Astridplein, de schrik aller tram- en buschauffeurs.

Spijtig genoeg kwamen we niet terecht in het Wilde Westen, zoals sommigen (waarschijnlijk fervente automobilisten) de bussen van de Lijn tegenwoordig omschrijven. Voor onze ogen verscheen wat je nog het best kan omschrijven als "een rijdend dorp". Een explosieve mix van zestienjarigen en kaartende zestigplussers. Meer nog dan andere bussen leek de 410 vol vaste reizigers te zitten. De meesten bleken deze lijn wekelijks of zelf dagelijks te nemen.

Hoewel ze elkaar soms elke dag zien, gebeurt het echter zelden dat deze dorpsbewoners elkaar leren kennen. Daar zitten iPods en babbelgrage vriendinnen voor iets tussen. Toch bleek, nadat de eerste gêne was weggevallen, dat deze pendelaars ongewild lief en leed delen. Bepaalde ervaringen kwamen spontaan bij iedereen naar boven. Bijvoorbeeld het missen van de laatste bus, het praten met een eenzame ouderling of de confrontatie met een verdwaalde zatlap op donderdagavond. (Ja, een dorp is niet compleet zonder haar lokale drinkebroer.)

Na even zoeken vind je inderdaad ook reizigers die een relletje hebben meegemaakt. Wat bleek? De meeste pendelaars jonger dan twintig ervoeren dit, zolang het niet uit de hand liep, eerder als een welkome afleiding dan als een echte bedreiging. Vooral wanneer de relschoppers drie niet onaardig uitziende meisjes waren. Misschien moeten de Vlaamse kranten voor hun volgende schandaalartikel eens onderzoeken of ’s morgens en ’s avonds drie kwartier uit een busraam staren ‘de jeugd’ op het slechte pad brengt?

Na onze kleine steekproef is het natuurlijk onmogelijk om veel te zeggen over het avondlijk publiek van deze buslijn, maar één schokkende vaststelling kunnen we toch al doen: er bestaan zowaar nog jongeren die gewoon de bus nemen om naar school te gaan!

Verantwoordelijke mensen horen verantwoordelijk te handelen

Mensen mogen doen, zeggen en schrijven wat ze willen, zolang ze geen wet overtreden. Daarover gaat het dus niet. De vraag is of gerespecteerde media ook de meest gore, bevooroordeelde en ongeïnformeerde cafépraat moeten legitimeren door er hun naam aan te verbinden.

Kranten drukken lang niet alle lezersbrieven af die ze binnen krijgen. Anonieme brieven maken sowieso geen kans. Scheldpartijen evenmin. Maar op hun internetsites moet plots alles kunnen, ook al beweren de media dat ze streng selecteren. Dan verschijnt er vlak na de dood van Hugo Claus op het forum van De Standaard: “Het varken is dood. Opgeruimd staat vrolijk.” Niemand is bij wet verplicht alleen maar met respect over de doden te spreken. Maar waarom komt zoiets op de website van een kwaliteitskrant? Waarom laten ze opzichtige pseudoniemen als “Enzo Voort” en “Vrije meningsuiting” toe? Ik ben niet zo naïef te denken dat dit soort reacties en meningen door een groot Verlichtingsoffensief helemaal te voorkomen zijn. Maar verantwoordelijke mensen horen verantwoordelijk te handelen. Media dus ook. Maar nu hoor ik journalisten toevallige meningen of internetpols als gezagsargument inzetten (“Op de site van De Standaard las ik...”), terwijl ze eigenlijk bedoelen: “In café ‘Doe Ze Nog Eens Vol’ hoorde ik gisteren een ladderzatte man beweren…”

Moeilijk is de oplossing helemaal niet. Het internetforumbeleid van The New York Times kan als voorbeeld dienen: “We follow the same standards for taste as the daily newspaper. A few things we won't tolerate: personal attacks, obscenity, vulgarity, profanity (including expletives and letters followed by dashes), commercial promotion, impersonations, incoherence and SHOUTING.”

Geert Buelens is hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde aan de Universiteit van Utrecht

Zonder anonimiteit is er minder nood aan censuur

Wij vinden niet dat internetfora aan banden moeten worden gelegd, wat niet betekent dat wij racisme en haat willen verdragen. Ik erger me ook dagelijks aan het diep in de samenleving gewortelde racisme. Maar evengoed erger ik me al een tijdje aan de censuur die door sommigen gepredikt wordt. Het bannen van racisme, vitriool, haat en verwijten op mediasites is een ontkenning van een niet te ontkennen onderstroom in onze samenleving. Een verwerpelijke onderstroom die niet zal verdwijnen door een verbanning van bepaalde sites. Integendeel, wees er maar zeker van dat het een pervers effect zal hebben. Nog meer frustratie. Nog meer bevestiging van het eigen gelijk. Nog meer aversie tegen het politiek correcte denken.

Laat die berichten dus staan op de mediasites! Het houdt ons bovendien dagelijks een spiegel voor van hoe erg het gesteld is met onze samenleving. Laat het juist progressieve politici motiveren om verder te werken aan een diverse en verdraagzame samenleving. Het toont ons elke dag opnieuw aan dat er nog veel werk is!

De delete-toets is dus niet de oplossing. Maar ik wil daarentegen wel pleiten voor iets anders: haal de lafheid uit die fora. Je kan maar opkomen voor het persoonlijk recht op vrijemeningsuiting als er sprake is van een persoon. Haal de nicknames en andere vormen van anonimiteit eruit. Want waarom wil men toch zo graag zijn of haar – oh zo belangrijke – mening uiten, maar heeft men tegelijk wel schrik kenbaar te maken van wie die mening is?

We hebben een algemene wetgeving tegen racisme, die wellicht nog kan verbeterd worden, maar ik bepleit dat die wet alomvattend zou zijn, dus voor alle maatschappelijke domeinen inzetbaar. Maar dat is pas mogelijk als mensen hun mening niet meer in anonimiteit kunnen uiten.

Bart Caron (VlaamsProgressieven) is Vlaams volksvertegenwoordiger

Gilbert Vandamme begon in 1975 als tekenaar te werken op Campus Drie Eiken, waar hij tekeningen voor verfraaiing- en verbouwingswerken maakte. Vandaag werkt hij nog steeds voor de technische dienst, maar dan als adjunct-veiligheidsadviseur. Samen met het brandweerteam van de campus houdt hij de veiligheid in de gaten. Van dringende uitvoeringen en snelle interventies is hij niet bang. Hij gaat op controle bij werkzaamheden of vernieuwingen en één keer per maand organiseert hij een evacuatieoefening in een universiteitsgebouw op Drie Eiken. Door de erg goede samenwerking met de brandweerlui en evacuatieleiders verloopt dat altijd erg vlot. Naast deze oefeningen en controles richt Gilbert ook cursussen in. Meestal dienen die om personeel op te leiden, maar soms kan iedereen deelnemen. Personeel, professoren en studenten leren brandjes blussen en omgaan met veiligheid. Dankzij Gilbert kan iedereen met een gerust hart op Campus Drie Eiken vertoeven.

Minha querida amiga,

Wat gaat de tijd snel… Voor jou komt de eindmeet werkelijk in zicht, en hoewel ik in feite nog maar net over de helft zit, lijkt ook hier het einde voelbaar te naderen. Taken afwerken, leerstof bijeensprokkelen en nu eindelijk eens de prof te pakken krijgen die ons al een heel semester lijkt te ontlopen, dat zijn de minder leuke dingen die ons nog te wachten staan.

Maar het zou hier geen Erasmus zijn als daar niets tegenover stond. Vorig weekend mochten we mee op een nationale Erasmus-meeting in de Algarve, samen met ongeveer 400 lotgenoten van over heel Portugal. Een superfeestje dus! Want feesten, dat kunnen ze wel. Organiseren echter nét iets minder. Om half twee 's nachts met de bus vertrekken, werd vier uur - een staaltje van Portugees tijdsmanagement in het extreme. Misverstanden over waar en wanneer af te spreken waren alomtegenwoordig. Dagactiviteiten vielen in het water (soms letterlijk, jammer genoeg) of werden liever in bed doorgebracht. Maar de nachten waren spectaculair. In de lokale bars van Lagos (de enige plaats in Portugal trouwens waar 's nachts eten te krijgen is, en dan nog in de vorm van één luttel hotdogkraampje), druk bevolkt door onze mede-Erasmussers en een miniem aantal andere toeristen, speelden zich ware orgieën af, waar ik mij uiteraard wijselijk van onthouden heb.

Nog twee weken overigens en mijn vriendje komt me opzoeken, in dat opzicht mag de tijd hier nog een pak sneller gaan! Maar eerst is er ook nog Queima das Fitas, een heilige week voor alle studenten in Coimbra. Het staat alom bekend als een week van non-stop feest, bier, bloemenparades en rituelen waarbij lintjes verbrand worden en iedereen in zwarte capes ronddwaalt. Ik ben benieuwd wat er ons deze keer weer te wachten staat…

Geniet jij ook nog van je laatste weken, zo tussen de examens door, en dan zie ik je snel weer terug! Misschien nog hier in Portugal, zo niet op een terrasje ergens in het goeie ouwe Antwerpen…

Anneleen

Hé, wat drijft daar nu? Dat dacht een groepje senioren uit Manchester tijdens hun wekelijks zwempartijtje. Een van de senioren werd namelijk Jaws-gewijs achtervolgd door een drijvende drol. De directie van het zwembad besloot het water niet te verversen omdat het om een consistent en niet om een vloeibaar exemplaar ging.

Een onvruchtbare vrouw is zoveel waard als een geit. Lieve lezers, gelieve dwars geen haatmail te sturen of een proces aan te smeren, want dit is geen uitspraak van uw geliefde maandblad. Het is echter wel een ruildeal die plaatsvond tussen twee Bulgaarse boeren op een dierenmarkt in Plovdiv. De eerste boer was namelijk verliefd op de vrouw van de tweede boer, die op zijn beurt meer nut zag in de geit van de eerste boer.

Als je iets doet, doe het dan goed. Een wijze uitspraak die een 93-jarige Welshman graag ter harte neemt. De senior, chauffeur van beroep, had in zijn 76 jaar dienst geen enkel ongeluk veroorzaakt. Toen hij zich echter naast een uitstalraam van Porsche wou parkeren, liep het mis. De oude knar ramde twee sportwagens en veroorzaakte voor 75.000 euro schade.

De val van een Duitser werd op een wel heel merkwaardige manier gebroken. Door herstellingen in een appartementsgebouw werkten de liftdeuren niet meer goed, en viel de verstrooide man zeven meter naar beneden. Hij overleefde echter de klap dankzij het lichaam van een vrouw die de dag eerder in de liftkoker was gedonderd.

Probeer je het volgende in te beelden: je komt terug van vakantie, stapt uit de auto, haalt de huissleutel uit je broekzak en reikt naar de deur, tot je plots beseft dat je huis er niet meer staat. Dit overkwam een brave Rus wiens stoute buur het huis van drie verdiepingen steen voor steen afbrak om de hele handel te verkopen.

Graag een klein applausje voor José Bacqué. Deze 82-jarige Spanjaard behaalde onlangs zijn dertiende universitair diploma. Na een rechtenstudie van enkele jaren waren filosofie, geografie, geschiedenis, kunstgeschiedenis, Engels, Frans, Duits, Hebreeuws, economie, bedrijfseconomie, geneeskunde en geesteswetenschappen aan de beurt. De oude man heeft besloten zich nu op het Arabisch te storten. Bij deze wenst dwars jullie veel succes met het behalen van jullie ene, pietluttige diplomaatje.

Langer dan eenieder van ons zich kan herinneren, wordt elk jaar in april een estafetteloop op CDE georganiseerd, de UIA-tegenhanger van de gocartrace op Campus Middelheim. Delen van de campus worden afgezet om de studenten het 600 meter lang parcours te laten lopen. Vroeger streden de studentenclubs 24 uur lang tegen elkaar. Ondertussen wint de club die gedurende 12 uur de meeste ronden heeft gelopen. Het prijzengeld wordt uitgekeerd in vaten bier, maar eigenlijk loopt iedereen voor iets anders: de eeuwige roem van zijn club. Dit jaar organiseerden ASK-Stuwer en de UA Sportraad op 10 april de 12-urenloop. Op aanvraag van de overkoepelende club heeft de rector laten weten dat op deze donderdag alle namiddaglessen van de buitencampussen geschorst zijn. Op parking 2 van CDE ruikt het naar hamburgers en barbecuehapjes, elk uur geeft ASK-Stuwer een gratis vat en op een podium treden groepjes op waarmee verschillende muzieksmaken worden bediend. Elke deelnemende studentenclub bereidt eten en verkoopt het aan zeer schappelijke prijzen. De zon schijnt, een aantal moedige studentes draagt zelfs rok en t-shirt. Tussen de kraampjes staan tafels en stoelen met goed zicht op het podium. Je zou kunnen denken: wat wil een student meer?

In het loperstentje heerst een ijverige drukte: lopers spurten binnen, geven het clubstokje door, de volgende lopers vertrekken. Hoewel elke club voldoende sportievelingen vindt om tot de laatste minuut mee te rennen, lijkt het alsof op deze 12-urenloop vooral praesidiumleden van de buitencampussen en hun aanhangsels te vinden zijn.

Wat de “nieuwe student” verwacht van studentikoze activiteiten, vraagt menig praesidium zich al enkele jaren af. Tot grote frustratie van de studentenclubs wordt het engagement en de geïnvesteerde tijd niet weerspiegeld in de opkomst op de activiteiten. Ook vandaag offert een meerderheid van de studenten een lesvrije namiddag eerder op voor de studie dan voor een studentikoos evenement. Zijn het de tussentijdse testen (“intensieve studieopvolging”), dagenlange en verplichte practica, of de seminaries (“praktijkgericht leren”) die de studiedruk zodanig verhogen dat de nieuwe student geen tijd meer heeft om zich te ontspannen? Zorgen internet en DVD ervoor dat wij ons kot niet meer uit willen? Of is de tijd van het bloeiende studentenleven nu eenmaal voorbij?

Publikumsbeschimpfung van de nieuwe student is heel verleidelijk, maar is dat het hele verhaal? Neen, zo blijkt ’s avonds. De belangstelling voor studentikoze activiteiten neemt af, maar toegegeven: de creativiteit van de organisatoren ook. Na de prijsuitreiking en het afsluitende optreden van Buscemi vindt in de Konijnenpijp de 12-urenloop-TD plaats. Voor wie het fenomeen Konijnenpijp niet kent: die maakt deel uit van het bunkercomplex in het fort en is, net als de andere gebouwen, eigendom van de UA. De Konijnenpijp behoort tot één van de drie grotere bunkers die door de studentenclubs van de buitencampussen gebruikt mogen worden als clublokaal en TD-locatie. Er zijn nog weinig avonden waarop studenten voor de Konijnenpijp in lange rijen aanschuiven. Enkel TD’s met de grote thema’s zoals de Pink Party en de Temptation TD worden goed bezocht. De Konijnenpijp is dan uitbundig versierd, de muziek kent voldoende variatie en er worden naast bier en frisdrank ook andere drankjes geschonken. Kom je op een andere TD, dan kun je enkel op basis van de personen achter de toog uitmaken welke club het feest organiseert. Elke tweede bezoeker draagt een lint van een buitencampusclub en meer charme dan bier voor één euro in een bunker heeft het feestje niet. Ben je eens op zo’n TD geweest, heb je ze allemaal meegemaakt. Dit is weer zo’n avond, en de Konijnenpijp is niet eens half gevuld. Je zou voor minder thuis blijven.

De Commissie Kunst op de Campus kocht vorig jaar je schilderij ‘De Clowns’. Was het de eerste keer dat je iets verkocht?

Michaël De Clercq Ja, het was op de eindejaarstentoonstelling van de Academie. Er liepen wat mensen rond van de commissie Kunst op de Campus en die kopen elk jaar iets aan. Dit jaar was ik aan de beurt. Op die tentoonstelling verkocht ik nog twee of drie andere werken.

Datzelfde werk zal na de tentoonstelling op de Stadscampus te zien zijn. Ga je deze verwezenlijking komen bewonderen?

De Clercq Zeker! Het plan was eerst om het op te hangen in een vergaderzaal, maar één iemand was er tegen: die persoon kon het om een of andere reden niet zien (lacht). Ze vond het waarschijnlijk te gruwelijk. Dan hebben ze beslist om het in de Agora te hangen. Ik ben daar al eens geweest om naar het voetbal te kijken, dus ik kom zeker terug! Als er wat meer mensen zijn, is het wel leuk om de reacties te zien van voorbijgangers. Volgende keer kom ik eens eten en schuif ik bij aan een tafeltje, incognito, om te horen wat de studenten ervan vinden.

Kan je goed omgaan met kritiek?

De Clercq Ja, dat lukt wel. Ik vind het sowieso al leuk als mensen íets over mijn schilderijen zeggen. Of ze het nu goed vinden of niet, het is mijn werk en tenslotte is wat ík denk het belangrijkste. Maar bevestiging is altijd welkom (lacht).

Wat vind je van de initiatieven van de Commissie Kunst op de Campus?

De Clercq Echt plezant. Als beginnende kunstenaar is het een grote stap vooruit om opgemerkt te worden door zo’n commissie. Bovendien wil ze studenten ook motiveren om meer naar kunst te kijken en dat is ook belangrijk.

Hoe voelt het om als jonge, pas afgestudeerde kunstenaar je werk tentoongesteld te zien?

De Clercq Heel erg leuk. Het is bovendien een mooie ruimte. Ik heb er verschillende oudere werken tussen hangen, maar ook nieuwe schilderijen. Om die allemaal samen te zien op zo’n plek, dat is echt wel adembenemend. Met die geordende muren en dat binnenvallend licht komen ze hier echt tot hun recht.

Is je afgewerkte kunst iets waar je nog mee bezig bent of is het een project dat in het verleden ligt?

De Clercq Nu ze hier hangen zijn ze echt af, dan kom ik er later ook niet meer aan. Maar normaal gezien werk ik echt lang aan een werk, gemiddeld vijf tot zes maanden. Soms duurt het wel eens een jaar. Al goed dat ze hier nu ophangen, anders blééf ik eraan prutsen.

Ben je al van kinds af aan bezig met kunst of is het een liefde die pas later is gegroeid?

De Clercq Dat is wat later gekomen. Ik heb eerst alle mogelijke richtingen gedaan op de humaniora: begonnen met Latijn, afgezakt naar Moderne Talen. Op dat moment zei een leraar tegen mij dat ik beter iets met kunst ging doen. Ik heb zijn raad opgevolgd, maar in het vijfde of zesde middelbaar ben ik toch Handel gaan doen: ik wou geld verdienen. In die lessen was ik echter heel de tijd tekeningen aan het maken en uiteindelijk interesseerde geld me toch niet zo (lacht). En zo ben ik op de Academie verzeild geraakt.

Wie zijn je grote idolen in de kunstwereld?

De Clercq Goh, dat zijn er veel. Ik hou van alle stijlen en stromingen. Om maar enkele inspiratiebronnen te noemen: Donald Baechler, Jan Cox, Walter Swennen, Neo Rauch, Franz Kline, Cy Twombly, de Neue Wilde, Willem de Kooning... De laatste weken ben ik veel bezig met Pieter Bruegel de Oude. Momenteel bestudeer ik ook Alfred Hitchcock: zijn enscenering, zijn ruimtes, de gedetailleerde sets... Daarachter liggen al de kabels en rommel, maar dat ene stuk is echt perfect in orde. Sindsdien probeer ik in mijn schilderijen ook scènes te brengen.

Welk kunstwerk betekent voor jou het meest?

De Clercq Moeilijke vraag! Ik denk het kleine doekje met een Mickey Mouse-masker op. Het is van enkele jaren terug, uit een periode dat ik om niets meer gaf. Ik had wat slechte commentaren gekregen op de Academie en alles liep stroef. Ik wou gewoon schilderen waar ik zin in had! Als ik er dat jaar niet door zou zijn, was ik voor kok gaan studeren. Het interesseerde me allemaal niet meer. Sinds ik dat schilderij gemaakt heb, gaat alles veel vlotter. Ik heb niet meer dat gevoel van opgekropte ideeën die ik er niet uit kreeg.

Op verschillende schilderijen staan gasmaskers.

De Clercq Ja, dat gebruik ik wel vaker. Het is begonnen met dat Mickey Mouse-schilderij. Ik vond het wel interessant hoe maskers mensenhoofden vervormen, hoe mensen niet wachten op de natuur voor een volgende evolutie, maar dat we alles zelf beginnen aan te passen. Wat is natuur en wat cultuur? Als de mens iets vervaardigt, is dat dan ook natuur? Daar staan die maskers eigenlijk voor. Maar als het zo begint op te vallen, zal ik het vanaf nu wat minder gebruiken (lacht).

Waar ben je nu vooral mee bezig? En wat zijn de plannen voor de volgende jaren?

De Clercq Ik volg nu een opleiding aggregaat, maar ik weet nog niet of ik daar wel verder mee wil gaan. Voor de toekomst ligt alles nog open. Mijn droom is natuurlijk te kunnen leven van mijn schilderijen. Waarschijnlijk ga ik volgend jaar gewoon werken en daarnaast blijven schilderen. Met mijn diploma schilderkunst geraak ik wel niet zover, maar dat aggregaat op zak zal zeker helpen. Les geven is natuurlijk ook een optie, in de Academie of op de humaniora. Mensen wat aanleren en de uiteindelijke resultaten ervan zien, geeft echt voldoening.

Meermaals heb ik genoten van uw kleurrijke quizzen. Zij die naast de prijzen vielen, laat u ook niet in de kou staan. Ik denk hierbij aan de jonge vrouw die tijdens een debat polste naar uw oplossingen voor werkloze jongeren. Als een redder in nood kwam u met een oplossing: u bood zowaar uw eigen miljonairszoon aan als echtgenoot. Mooie, jonge vrouwen hebben niets te zoeken op de arbeidsmarkt, er zijn genoeg rijke huwelijkskandidaten om hen uit de armoede te redden. Desondanks blijven sommigen beweren dat u het allemaal voor uzelf doet! Die wet die er voor zorgde dat u onschendbaar zou worden als premier, voerde u in omdat u wist dat Italië nood had aan een goede leider. Italië kon het zich niet permitteren een voorman als u te verliezen. Natuurlijk had u zelf ook liever een tijdje uitgerust op kosten van de staat. Maar zo bent u niet.

U bent zoals ze dat in onze contreien noemen: een werkerke! Zelfs vóór u in de politiek zat, was u al sociaal begaan. Zo liet u in de jaren 70 een arme zuiderling overkomen, want u had een stalknecht nodig. Wist u veel dat deze Vittorio Mangano een maffiabaas was. U bent de Atlas van Italië, die zonder een zucht het land op uw schouders laat rusten. U geeft uw volk alles. 90% van de televisiezenders zijn van u, een voetbalploeg: van u, uitgeverijen: van u! Om nog maar te zwijgen over de kranten die u geheel vrijwillig financiert. Toch durven enkele nietsnutten uw naam te beschimpen op de openbare zender, RAI. Ik denk hierbij aan de journalist Travaglio, die maar boeken over u en uw zogezegde maffiavrienden publiceerde. En maar rijk worden ten koste van uw goede naam. Alsof dat nog niet genoeg was, vond desbetreffende het ook nog eens nodig om met zijn literaire fictiewerkjes uit te pakken in een talkshow. Hij was echter niet de enige, ook anderen haalden het in hun hoofd vragen te stellen over de herkomst van uw geld. Gelukkig laat u zich niet doen. Toen u enkele maanden later premier werd, liet u ze met één vingerknip van het scherm verdwijnen. U hebt gelijk: men behoort geen leugens te vertellen in uitzendingen die door het volk betaald zijn!

Ondanks al deze tegenwind maak ik mij geen zorgen over u. Ik zie dat u het goed maakt. De Italianen hebben juist gekozen. Zelf had u dat zien aankomen. U weet ook wel dat uw land niet vol achterlijke burgers zit, want zoals u verklaarde, zijn zij die voor links kiezen niet helemaal goed bij hun hoofd. Qua vrienden zit het ook goed. U kwam samen op met de kleindochter van il Duce, Alessandra Mussolini. Verder heeft u Giuseppe Ciarrapico, een trotse fascist, aan uw zijde. Maar laten we vooral uw oude studiekameraad Dell’Utri niet vergeten. Hij is uw rechterhand, helaas is deze hand wel veroordeeld wegens banden met de maffia. Maar ja, wie is dat niet in de Italiaanse politiek?

Het gaat u goed, mijn vriend, en als het u allemaal teveel wordt, mag u altijd komen meebouwen aan een beter België. Bij dwars belonen we u alvast met een snor!

PS: Als die miljonairszoon van u nog vrij is, mag die ook altijd meekomen!

De kans om een stempel te drukken op het sociale beleid van de UA wordt dus niet benut door onze studentenvertegenwoordigers: zelf nemen ze weinig initiatief, zeker als je het vergelijkt met de situatie aan andere universiteiten. Daar zijn de sociale raden er in het verleden vaak in geslaagd om zwaar te wegen op de begroting, verhogingen van de kamerprijzen tegen te houden of de sociale toelagen voor mindergegoede studenten te verhogen. Wat onze studentenvertegenwoordigers in de Sociale Raad binnenhalen, is daartegenover slechts een peulschil: zo komen er bijvoorbeeld een aantal extra computers op de Stadscampus terwijl de prijzen voor huisvesting, voedsel en gezondheidszorg blijven stijgen. VUAS schijnt tevens alle maatschappelijke verantwoordelijkheid te ontlopen. Sora (de Leuvense Sociale Raad) voerde enkele jaren geleden nog heftig actie om condooms op te nemen in de kotkit, maar niets van dat in Antwerpen: VUAS veegde het voorstel om condoomautomaten op de Stadscampus te plaatsen van tafel.

Of zulke conservatieve beslissingen op veel steun bij de studenten kunnen rekenen, is echter niet duidelijk. Zoals wel vaker aan de UA worden de studenten immers niet of amper geïnformeerd over de beslissingen van hun vertegenwoordigers. De vraag is dan ook hoe legitiem die vertegenwoordiging is: aangezien VUAS - de overkoepelende studentenclub - zetelt en niet de democratisch verkozen Studentenraad, kunnen de studenten ook niet zelf beslissen wie hen vertegenwoordigt. Het is dan ook jammer en bepaald ondemocratisch dat de studenten hun vertegenwoordigers niet kunnen beoordelen en desgewenst terechtwijzen.

Toegegeven, we kunnen de huidige studentenvertegenwoordigers – in VUAS, de Studentenraad of elders – weinig verwijten. Aangezien er steevast te weinig kandidaten zijn, zouden we blij moeten zijn dat zij deze taak toch op zich willen nemen. Maar misschien is dat ook weer wat kort door de bocht. Als de studentenvertegenwoordigers die bijvoorbeeld in de Sociale Raad zetelen de studenten beter zouden informeren over hun doen en laten, hun keuzes en wat ze bereiken, zouden de studenten zich meer betrokken voelen bij het beleid. De studenten krijgen dan de mogelijkheid hun vertegenwoordigers te controleren en de vertegenwoordigers zouden er democratische legitimiteit bij winnen.