Ik ben nu zeven weken in Praag. Langer dan ik ooit van huis ben weggeweest, maar zo voelt het niet. Waar ik in het begin nog notities maakte van elke bar, elke nieuwe kennis, elke minuut hier, spendeer ik nu veel minder tijd aan het kwantificeren van mijn acties. Ik ben meer gewend aan alles. Ik weet al wat de goedkoopste winkels zijn en wie de personen zijn die ik voor altijd ga onthouden, welke metro ik moet nemen of in welk lokaal ik moet zijn. Ik moet niet meer nadenken over zulke banaliteiten en ik spendeer er al helemaal geen tijd meer aan om ze op te schrijven. Wat me binnen twintig jaar hoort bij te blijven, zal me wel bijblijven.

De eerste schoolopdrachten zijn al achter de rug. De puzzel van de universiteit en haar werking is gelegd; alle administratieve ergernissen zijn op orde. De balans met het Erasmusleven is gewogen. Ondertussen heeft de ervaring me geleerd dat het zelfs op Erasmusuitwisseling geen goed idee is om uit te gaan tot drie uur voor je les begint. Het doen en laten van de doorsnee Tsjechische student is me nog wat vreemd, maar dat is mijn volgende missie. Eerst diepgang, dan breedte.

Ik dacht dat ik me op dit moment radicaal anders zou voelen. Dat de realisaties die me wel degelijk te binnen schieten me meer zouden veranderen. Ik zou een nieuwe persoon zijn. Ik zou andere gevoelens hebben en op een andere manier denken. Het blijkt dan toch dat hoe ver je ook gaat, je jezelf altijd meeneemt. Daar kan je niet onderuit: dezelfde onzekerheden en angsten, dezelfde dingen die je blij maken, dezelfde soort moppen die je aan het lachen brengen, dezelfde dingen die je ’s nachts wakker houden, of dat nu uit opwekking of verdriet is. Verandering is nog steeds een proces dat lang duurt. Ik heb er echter alle vertrouwen in dat vijf maanden hier genoeg zijn om een positieve verandering waar te maken.

Liefs

Remco Terryn

De grappenmakers hadden niet verwacht dat het blikje zou winnen. De faculteit is echter piepklein en van de tientallen overige studenten hebben velen niet gestemd. De betrokkenen zeggen teleurgesteld te zijn in de studenten die niet gestemd hebben. Dit sentiment zien we terug bij veel van de studenten aan de faculteit. We spraken een studente aan die gehaast door de gangen liep: “Zeer stom dat onze stuver nu een blikje is. Ik ga nu een half uur te laat komen voor mijn les en kan deze niet inhalen omdat er geen opnames beschikbaar zijn. Ik heb zelf niet gestemd, maar ik had gehoopt dat de andere studenten iemand zouden verkiezen die zou ijveren voor lesopnames. Niet dus. Ik hoop dat de grapjassen zich goed voelen wanneer ik straks weer vijf herexamens heb.”

Ook vanuit de rest van de universiteit stromen reacties binnen. Rector Herwig Leirs geeft, na zijn crash course Gen Z-taalgebruik, aan dat hij deze situatie allesbehalve slay vindt. “Het is geen tijd voor dit soort pranks, brat summer is al voorbij. Ik had gehoopt dat de studenten deze verkiezingen serieus zouden nemen en zich mindful en demure zouden opstellen.” Er volgen ook heel bitsige reacties vanuit Faculteit Rechten. Wettelijk gezien is het niet duidelijk of een stuver zijn automatisch gelijk staat aan een persoon zijn. Minstens vijf doctorandi zijn inmiddels al kaal geworden tijdens een poging om uit te dokteren of de mensenrechten nu wel of niet gelden voor het blikje.

Andere reacties zijn eerder gemengd. “Dat studenten zonder blikken of blozen zo’n grap uithalen, is uiteraard teleurstellend”, zegt een vertegenwoordiger van de Studentenraad. “We proberen echter met een ruime blik naar de situatie te kijken. Bier is misschien zowat het enige waarmee je de aandacht van niet- geëngageerde studenten kan trekken. Misschien gaan ze ons dankzij dit blikje eindelijk een blik waardig gunnen.” Ook UAntwerp for Palestine reageert gemengd: “Enerzijds is het teleurstellend dat dit blikje geen mond heeft om zich voor Palestina uit te spreken. Anderzijds is er dus geen verschil met het huidige bestuur van UAntwerpen.”

Tijdens het maken van dit artikel probeerden we Jara het blikje Cara te bereiken voor haar blik op de feiten, maar onze pogingen waren tevergeefs.

“Eme-ri-tus, bijvoeglijk naamwoord, rustend, gepensioneerd: emeritus hoogleraar”, luidt de definitie in Van Dale. Op de universiteit zal je de term zeker en vast al enkele keren zijn tegengekomen en zo niet, dan zal het niet lang duren voor dat wel zo is. Emeritus is een erenaam die voornamelijk voor hoogleraren en professoren gebruikt wordt. Het woord betekent “in rustende staat” en wordt gebruikt voor hoogleraren die niet meer in functie of op pensioen zijn. Het adjectief heeft ook een afgeleid substantief, “emeritaat”, dat je kan gebruiken met het voorzetsel “met” of in de samenstelling “emeritaatsviering”. Naast de academische betekenis heeft emeritus ook een geestelijke connotatie en wordt het in dezelfde betekenis gebruikt voor priesters en bisschoppen. Voor hen betekent met emeritaat gaan dat ze niet meer verplicht een missie of hun parochie moeten leiden en dat ze vervangen mogen worden.

Kijkend naar de uitgang -us van het woord zal het je niet verbazen dat emeritus zijn oorsprong vindt in het Latijn. Het is afgeleid van het werkwoord emerere, dat uitdienen betekent. Emerere is een samenstelling van het prefix e- en het werkwoord merere. Het prefix e- betekent “uit” en merere wordt vertaald als “verdienen”. Zo kan je de combinatie vertalen als uitdienen, maar zie je ook de eervolle connotatie van de huidige betekenis doorschijnen in het Latijn. De persoon die de titel krijgt, verdient ter ere van zijn goed werk rust en dient zo zijn tijd als werkende uit. In deze oorspronkelijke Latijnse betekenis werd emeritus vooral gebruikt voor soldaten die hun functie mochten neerleggen en was het dus een synoniem voor het moderne woord “veteraan”.

De volgende keer dat je je studiegenoten hoort praten over de emeritaatsviering van professor XY of een lezing van emeritus professor doctor AB, kan je uitpakken met deze nieuwe kennis over de Latijnse herkomst van het woord. Of je kan je jongere broer of zus in de war brengen door het over het emeritaat van je docent te hebben en genieten van hun verbaasde blikken.

Toen de mail binnenkwam die meedeelde dat UAntwerpen binnenkort tweestapsverificatie zou invoeren, waren mijn zorgen niet al te groot. Ik ging ervan uit dat het niet elke keer nodig zou zijn en vergat de aankondiging na enkele minuten. Tot de dag waarop ik plots geconfronteerd werd met de eerste sms van wat er velen zouden worden. De irritatie was groot vanaf dag één: elke persoon die naast me zat in de les zag ik wel eens met de ogen rollen of met een grote zucht naar hun gsm grijpen. Die verificatie zal wel nut hebben, toch? Het antwoord is veiligheid. Ik ben zeker niet de eerste persoon die je moet aanspreken met technologische vragen, dus ik zal voorlopig proberen om niet in twijfel te trekken hoe hard de maatregel hackers effectief tegenhoudt. Wat ik wel in twijfel zal trekken, is waarom het elke keer opnieuw moet. Heel snel iets irrelevants opzoeken op het studentenportaal genereert al meteen die imposante verdediging. De situatie is minder erg wanneer je je gsm bij de hand hebt, maar wordt toch al snel frustrerend wanneer je die in een andere kamer of onder in je rugzak moet gaan zoeken. Mijn relatie met inloggen wordt steeds toxischer, maar het uitmaken kan ik helaas niet zolang ik mijn diploma wil behalen.

De tweestapsverificatie leidt een nieuw stadium van telefoonafhankelijkheid in bij jongeren. Dat idee riep meteen vele vragen bij me op. Wat als je in de les zit en je gsm-batterij leeg is? Wat als je gsm gestolen wordt? Wat als je gekidnapt wordt door leerplichtactivisten en de enige manier om gered te worden is door je punten te tonen op SisA? Probeer die mensen er maar eens van te overtuigen dat je je gsm nodig hebt voor tweestapsverificatie en dat je niet van plan bent de politie te bellen. En dan opnieuw serieus: kan het niet wat minder? Zelfs met één keer per dag zou ik momenteel al heel blij zijn. In ieder geval zorgt deze nieuwe bron van irritatie voor een samenhorigheidsgevoel tussen studenten van alle universiteiten en hogescholen, want ook de rest van België lijkt erdoor getroffen te zijn. Ik kan me niet inbeelden dat de professoren en het personeel van de instituten er wel blij mee zijn, zeker niet zij die sowieso al mopperen over de hoge technologiebekwaamheid die van hen verwacht wordt. Helaas zitten we allemaal vast in die giftige relatie met zescijferige codes waar geen van ons aan kan ontsnappen.

Moet jij ook al direct denken aan ex-minister Ben Weyts en uitgebreide politieke discussies over prioriteiten als je het woord ‘beleidsplan’ leest? Maak je geen zorgen, bij de Studentenraad gaat het er zo niet aan toe. Het beleidsplan staat centraal in haar werking en werkt als leidraad doorheen het jaar, zoals Laurens benadrukt: “Het document dient als een handvat om de richting aan te geven voor het komende jaar, want als je niet weet waar je naartoe gaat, zal je nooit aankomen.” Hoewel je het niet zou verwachten, wordt het beleidsplan per kalenderjaar en niet per academiejaar opgesteld. Dat betekent dat het huidige bureau van de Studentenraad nu het beleidsplan van 2024 afrondt en dat voor 2025 opstelt.

een goed begin is het halve werk

Elk begin is moeilijk en dat is ook het geval voor de opstelling van zo’n beleidsplan. “We beginnen altijd met de vraag of we alles van vorig jaar hebben afgewerkt”, legt Laurens uit. De verschillende actiepunten zijn opgesplitst per beleidsdomein: onderwijs en sociale, algemene en interne zaken. Het Bureau van de Studentenraad bespreekt die domeinen en de onderwerpen waar ze dit jaar op wil focussen op hun vergaderingen en stelt zo de actiepunten van het beleidsplan op.

Die verschillende beleidsdomeinen hebben invloed op alle studenten. Zo valt bijvoorbeeld het Onderwijs- en Examenreglement (OER) onder de functie van de coördinator onderwijs. Sociale zaken heeft dan weer voornamelijk betrekking tot huisvesting of feestinfrastructuur. Onder algemene zaken werd het afgelopen jaar het rectordebat georganiseerd door de Studentenraad en interne zaken gaat over haar eigen communicatie, participatie en diversiteit. “Zo stond er bijvoorbeeld ooit in het beleidsplan dat we onze eigen klimaatimpact wouden verlagen door minder vlees te eten op onze vergaderingen. Dat hebben we dan ook gedaan."

actiepunten, focuspunten, dossiers?

Vanuit het beleidsplan van vorig jaar zal voor onderwijs onder andere het dossier van verdoken studiekosten worden doorgetrokken. Dat zijn kosten die studenten boven op het inschrijvingsgeld moeten betalen om hun richting te kunnen volgen. Denk bijvoorbeeld aan labojassen of codices. Die kosten kunnen in verschillende richtingen snel oplopen. De Studentenraad pleit voor meer transparantie omtrent die verborgen kosten zodat studenten niet voor ongewenste verrassingen komen te staan. “Dat studeren duur is, kan de Studentenraad moeilijk oplossen. Wat we wel kunnen doen is vragen om transparant te communiceren zodat studenten tijdig een studietoelage of een spreiding voor hun betalingen kunnen aanvragen, omdat hierbij een hele hoop deadlines komen kijken."

Daarnaast richt de Studentenraad zich het komende jaar op een nieuw focuspunt over fraudebeleid aan de universiteit. “We merken dat studenten vaak niet op de hoogte zijn van wat er precies gebeurt in geval van fraude.” De algemene regels staan wel in het OER, maar hoe die regels worden toegepast per faculteit, is moeilijk terug te vinden. Dat is een van de onderwerpen die bevraagd worden in de Grote Studentenbevraging. Zo willen we een dossier opstarten met de informatie die we van studenten krijgen. Verder zal er dan per faculteit onderzocht worden wat de regels zijn en welke straffen daarmee gepaard gaan.

Enkele andere nieuwe dossiers voor het komende jaar zijn: eenzaamheid bij studenten, veiligheid in het studentenleven, de organisatie van studieplekken tijdens de blokperiodes en communicatie rond stille ruimtes. Daarnaast staan ook de opstelling van een procedure rond grensoverschrijdend gedrag en een dossier over het decreet van ‘de knip’ in 2025 op de agenda.

ook jij kan meewerken

Maar wie heeft er nu eigenlijk iets te zeggen over dat beleidsplan? “Alle stuvers en zelfs alle studenten hebben iets te zeggen over de inhoud van het beleidsplan.” Het beleidsplan fungeert namelijk als tussenstap voor problemen en bezorgdheden die vanuit studenten, via een stuver van hun opleiding of rechtstreeks, bij het bureau van de Studentenraad terecht komen. Die problemen worden dan besproken en kunnen mee opgenomen worden in het beleidsplan. Zodra het bureau de actiepunten heeft uitgewerkt, wordt het document voorgelegd aan de Algemene Vergadering. “Nadat het goedgekeurd is, is het echt een officieel beleidsplan. Dan gaan we het presenteren op de Onderwijsraad en de Raad van Bestuur. Dat zijn de plekken waar wij kunnen uitpakken met wat we gaan doen."

Als voorzitter schrijft Laurens, samen met de ondervoorzitter, het grootste deel van het beleidsplan uit, maar vervelend of saai werk vindt hij dat niet. “Je kan je hard verdiepen in de onderwerpen en leert er zo veel over bij en dat maakt het interessant.” Ten slotte is het ook belangrijk dat studenten een duidelijk overzicht hebben van wat de Studentenraad verwezenlijkt doorheen het jaar.

Het beleidsplan van 2024 kan je terugvinden via de QR-code. In de tweede week van december wordt het nieuwe beleidsplan online geplaatst en kan je verder ontdekken waar de Studentenraad het komende jaar aan zal werken.

Scream (1996) - Wes Craven

Scream is een echte klassieker in het subgenre slasherfilm. In zulke films draait het verhaal om een moordernaar die eenzelfde groep mensen stalkt en ze een voor een vermoordt. Scream gaat over Sidney Prescott en haar vrienden. Zij worden geteisterd door een gemaskerde moordenaar die schuilgaat onder de naam Ghostface. Terwijl haar vrienden een voor een slachtoffer worden, probeert Sidney de moordenaar te ontmaskeren.

Subgenre: slasher

Psycho (1960) - Alfred Hitchcock

Psycho wordt beschouwd als een van de eerste moderne horrorfilms. De film volgt Marion Crane, die op de vlucht is nadat ze een grote som geld heeft gestolen. Ze neemt haar toevlucht in een afgelegen motel dat gerund wordt door de mysterieuze Norman Bates, die een ongezonde relatie heeft met zijn moeder. De film doet een aantal schokkerende onthullingen, waaronder de griezelige gang van zaken bij het 'Bates Hotel'. De film is gefilmd in zwart-wit, waardoor de sfeer extra spannend wordt.

Subgenre: psychologische horror

Longlegs (2024) - Oz Perkins

Dit is voor mij de horrorfilm van het jaar. De film is gerigisseerd door Oz Perkins, de zoon van Anthony Perkins, die de hoofdrol speelt in Psycho. Longlegs is een psychologische thriller en bevat geen grote jumpscares, maar bezorgt je wel een onaangenaam gevoel gedurende de hele film. Perfect voor mensen met een hekel aan schrikken. De film brengt het verhaal van de FBI-agente Lee Harker. Harker onderzoket een reeks gezinsmoorden, waarbij de dader de huizen nooit betreedt. Terwijl ze steeds dieper in de zaken duikt, beseft ze dat die met haar eigen verleden zijn verbonden.

Subgenre: psychologische en bovennatuurlijke horror

Get Out (2017) - Jordan Peele

Get Out volgt de Afro-Amerikaanse Chris, die de ouders van zijn witte vriendin bezoekt. Wat begint als een ongemakkelijke interactie met haar ouders, ontluikt in een sinister complot waarin racisme een grote rol speelt. Al snel ontdekt Chris dat hij onderdeel is van een gruwelijk experiment, wat zijn bezoek in een nachtmerrie verandert.

Subgenre: gothische en psychologische horror

Fresh (2022) - Mimi Cave

Als je meer behoefte hebt aan een griezelfilm met humor, dan raad ik he de film Fresh aan. Noa is een jonge vrouw die de datignwereld moe is, totdat ze de charmante Steve ontmoet. Ze lijken de ideale match te zijn, tot Noa ontdekt dat Steve een vreselijk geheim verbergt. De film combineert romantische spanning met een schokkerende thriller en een flinke scheut humor, waardoor hij ideaal is voor een lichte griezel.

Subgenre: comedy thriller

Saw (2004 - heden) - diverse regsseurs

De Saw-franchise is niet bedoeld voor mensen met een zwakke maag. Deze filmreeks staat bekend om zijn bloederige inhoud en draait om de moordenaar Jigsaw. Jigsaw dwingt zijn slachtoffers om gruwelijke keuzes te maken in dodelijke vallen, bedoeld om hen morele lessen te leren over de waardering van het leven. Complexe puzzels worden gecombineerd met intense lichamelijke horror.

Subgenre: gore horror

Amsterdamned (1988) - Dick Maas

Er moest naar mijn mening zeker een Nederlandstalige horrorfilm in dit rijtje verschijnen. In deze film gebruikt een seriemoordenaar de grachten van Amsterdam als zijn jachtgebied. Inspecteur Eric Visser onderzoekt de reeks gruwelijke moorden terwijl hij wordt geconfronteerd met de sinistere waarheid, die hem steeds dichter bij de dader brengt. De film staat bekend om zijn spectaculaire achtervolgingen door de omgeving van Amsterdam.

Subgenre: slasher

Carrie (2013) - Kimberly Peirce

Carrie is een moderne herinterpretatie van de gelijknamige roman van Stephen King. We zien het verhaal van Carrie White, die wordt gepest op school en een fanatiek religieuze moeder heeft. Carrie heeft het moeilijk met pesterijen op school en na een vernederende gebeurtenis op het schoolfeest breekt de hel los.

Subgenre: bovennatuurlijke horror

Us (2019) - Jordan Peele

Us is een horrorfilm die me altijd is bijgebleven vanwege de bizarre verhaallijn. In Us gaat het gezin Wilson op vakantie, maar eenmaal aangekomen in hun vakantiehuis worden ze geconfronteerd met hun angstaanjagende dubbelgangers. De film onthult thema's van identiteit, angst en sociale ongelijkheid, en levert op deze manier een duidelijke kritiek op de maatschappij.

Subgenre: psychologische horror

Coraline (2009) - Henry Selick

Ben je echt geen fan van horror, maar wil je toch een beetje kunnen griezelen? Dan is de film Coraline misschien wel wat voor jou. Deze film is gemaakt door middel van stop-motiontechniek en vertelt het verhaal van het elfjarige meisje Coraline. Ze ontdekt een alternatieve wereld achter een geheimzinnige deur in haar nieuwe huis. In deze wereld ontmoet ze haar 'andere' ouders, die haar alles geven wat haar hartje maar begeert, maar alles heeft zijn prijs.

Subgenre: dark-fantasy horror

Dim de lichten, maak het jezelf comfortabel en laat je meeslepen in de wereld van horror. Het is tijd om te griezelen.

Academiejaar 2017-2018 was het jaar waarin het onze universiteit voor het eerst lukte om meer dan 20.000 inschrijvingen te verzamelen. Die verworven populariteit is sindsdien alleen maar toegenomen. Dit jaar waren er volgens persdienstmedewerker Peter De Meyer 23.592 studenten ingeschreven aan UAntwerpen.

Voor het tiende jaar op rij mag Faculteit GGW (Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen) zich de grootste noemen met 4.291 studenten. De tweede plaats wordt, sinds Faculteit GGW haar in academiejaar 2015-2016 van de eerste plaats stootte, ingenomen door Faculteit Bedrijfswetenschappen en Economie.

Only Girl (in the ... Faculteit)

Aan Faculteit TI (Toegepaste Ingenieurswetenschappen) zijn er meer mannelijke dan vrouwelijke studenten: met 87,9% liggen de aantallen niet eens dicht bij elkaar. Bij Faculteit FBD (Farmaceutische, Biomedische en Diergeneeskundige Wetenschappen) gebeurt het tegenovergestelde; daar wordt elke jongen vergezeld door drie meiden. De kans dat je later een vrouwelijke dierenarts tegenkomt is vrij groot: 84,7% van de diergeneeskundigen in spe hebben altijd gelijk.

Dat oestrogeenoverwicht zien we niet terug in de man-vrouwverhouding onder het academisch personeel. Hoe hoger de titel, hoe groter het aandeel mannen. Niet gevreesd, het gaat al wel de goede kant op: bij ZAP-hoofddocenten gaat de verdeling bij voorbeeld al richting fiftyfifty.

Sinds ik aan mijn studie Taal- en letterkunde begon heb ik nog nooit spijt gehad van mijn keuze. Toch stond de opleiding Rechten ook kort op mijn lijstje van kanshebbers. Daar ben ik snel van afgestapt en ook daarvan had ik geen spijt toen ik de horrorverhalen hoorde van mijn beste vriendin, die wel Rechten studeert. Dankzij haar was deze dwarszitter niet mijn eerste keer in een rechtenles, maar misschien wel de eerste keer dat ik echt zou proberen opletten. De prof wist al in de eerste vijf minuten mijn aandacht te grijpen door de doodstraf en euthanasie te vermelden – niet meteen lichte stof voor een vrijdagnamiddag. Ik leerde over het recht op sterven, of het gebrek daaraan, met bijpassende moeilijke dilemma’s over comapatiënten en wie zeggenschap over hun leven en sterven heeft.

Helaas was ik de eerste vijfenveertig minuten lichtelijk in de war door het constante gebruik van het woord ‘states’. Dat woord gebruikte professor Vanneste blijkbaar niet om te verwijzen naar de Amerikaanse staten, maar naar landen in het algemeen. Toen ik die informatie iets beter kon plaatsen, kwam ik te weten dat een land bij verdachte sterfgevallen zelf een onderzoek moet beginnen en niet mag wachten op een derde partij. Klinkt logisch, toch? Ik moet toegeven dat de voorbeelden die Vanneste aanhaalde best interessant waren, of dat toch zouden zijn met wat achtergrondinformatie. Tijdens de les werd namelijk in het rond gestrooid met verwijzingen naar wetsartikelen en vroegere rechtszaken die rechtenstudenten blijkbaar vanbuiten kennen. Ik was alvast onder de indruk van de ijverigheid van mijn tijdelijke medestudenten – online spelletjes, VRT NWS en groepschats waren nergens te bekennen. Enkel mijn buren waren in de ban van een love calcuator.

Na een zeer lange eerste helft van de les kondigde Vanneste aan dat hij de tweede helft zou toewijden aan vragen en discussies. Studenten zouden de kans krijgen om naar voren te komen en de discussie te leiden. Ik fleurde op; misschien werd het nog spannend. Heaas was die hoop van korte duur. Niemand durfde namelijk de uitdaging aan te gaan. Na het nogal luidruchtige schrapen van het tafeltje van een ongeduldige studente was de les na twee uur afgelopen, en daarmee ook mijn rechtencarrière. Ik houd het voorlopig toch maar bij Ulysses, de Moriaen en pragmatiek.

In 1893 werd het algemeen meervoudig stemrecht voor mannen in België ingevoerd, inclusief de opkomstplicht. Dat gaf elke mannelijke burger, ongeacht sociale of economische achtergrond, een stem. Stemrecht was voorheen vaak voor behouden voor de rijkere laag van de bevolking en dat beperkte de representativiteit. In 1948 was het eindelijk de beurt aan de vrouwen. Vanaf dan spreekt men over het algemeen enkelvoudig stemrecht. Sindsdien mocht iedere meerderjarige burger ongeacht vermogen of geslacht gaan stemmen. De opkomstplicht bleef dus tot voor kort een belangrijke hoeksteen van ons democratisch systeem.

De afschaffing ervan komt niet geheel onverwachts. Dat mensen zelf mogen kiezen of ze überhaupt willen stemmen, past bij de tijdsgeest van individualisering en keuzevrijheid. Je kan stellen dat verplichte opkomst ingaat tegen autonomie en vrijheid. Bovendien beweren critici dat verplichte opkomst helemaal niet leidt tot betrokken kiezers; velen stemmen immers blanco of geheel willekeurig. De toenemende politieke apathie en desinteresse spelen daarbij ook een grote rol.

Hoewel de opkomstplicht voor gemeenteraadsverkiezingen in Vlaanderen is afgeschaft, geldt die nog wel voor Vaamse, federale en Europese verkiezingen. In mei moesten 16- en 17-jarigen voor het eerst stemmen in de Europese verkiezingen. Enerzijds wil de Belgische politiek jongeren meer betrekken, anderzijds laten ze de opkomstplicht los, wat kan leiden tot lagere opkomst onder jongeren. Die zijn namelijk steeds vaker politiek apathisch. Dat roept allerlei vragen op over de samenhang van het Belgisch kiesstelsel.

De lage opkomstcijfers bevestigen het: jongeren en studenten bleven dit keer massaal weg van de stembus. Studies tonen aan dat jongeren zich vaak minder vertegenwoordigd voelen in de politiek en dat ze er steeds minder vertrouwen in hebben. Het is dus geen verrassing dat we onze tijd liever besteden aan iets wat dichter bij ons eigen leven staat.

Die ontwikkeling past in een bredere trend: jongeren geven vaker dan vroeger de voorkeur aan directere vormen van betrokkenheid zoals activisme of strijden op sociale media. Toch waarschuwen politiekexperten dat onze stem daardoor steeds minder gewicht krijgt, wat onze toekomst (negatief) kan beïnvloeden.

Na de gemeenteraadsverkiezingen kunnen we vaststellen dat de afschaffing meer mensen heeft doen thuisblijven dan verwacht. Uit de resultaten bleek dat ongeveer een derde van de Vamingen niet kwam opdagen, terwijl er een opkomst van 70 à 80 procent was voorspeld. De vraag blijft nu of de afschaffing de politieke participatie op termijn zal stimuleren, of zoals het nu lijkt, het verder zal doen afnemen.

Op het moment dat jullie dit lezen zal Halloween opnieuw twee weken geleden zijn, en mijn ervaring tegenover vorig jaar had niet anders kunnen zijn. In Londen begonnen de gesprekken over verkleden namelijk weken op voorhand. Iedereen was volop in de halloweensfeer en op het gigantische feest waar ik terechtkwam, was er niemand die zelfs maar gedacht had aan jeans en een T-shirt. Piccadilly Circus bruiste van het leven en zoals in de films kusten mensen met gemaskerde vreemden. In België daarentegen is de halloweencultuur minder aanwezig. Wij lijken het spookfeest eerder als een excuus te gebruiken om te zuipen dan om creatief om te springen met onze outfit. Het is rustiger, maar gezelliger. Hoewel ik soms nog met heimwee terugkijk naar dat sprankelende halloweenfeest in de Engelse grootstad, is het misschien ook iets dat zijn glorie net vindt in het feit dat het slechts eenmalig was, een grootse herinnering. Hier en nu waren het kleinere feestjes, maar nog steeds vol plezier en gelach, en ook hier heb ik herinneringen opgedaan.

Het is nu ook tijd voor de kerstperiode, die in België langzaam op gang zal komen. Een flinke tegenstelling met Londen, waar ze, ten vroegste de volle vier dagen na Halloween, met grote ceremonies de uitbundige kerstdecoraties aansteken. Al midden november stond ik op kerstmarkten mijn vrienden te introduceren aan bratwurst terwijl de kerstmuziek speelde. Maar eerlijk is eerlijk: hoe leuk ik de lichtjes ook vind, tegen 25 december was ik de kerstsfeer al bijna beu. Dat was Londen: indrukwekkend en dramatisch, groot en luid. Het heeft op die manier een afdruk achtergelaten in mijn hart en nog steeds zal ik elke mogelijkheid aangrijpen om er op bezoek te gaan. Toch heeft deze herfst, een herfst met koffietjes met vrienden, een nieuwe verantwoordelijkheid als lid van de hoofdredactie van dwars, de versgebakken koekjes van mijn zusje, reallife gesprekken met mijn gezin, concerten en frietjes en de geliefde plekjes in Antwerpen, me laten zien hoe het is om me echt thuis te voelen. Ik kijk al uit naar de kerstmarkten dit jaar. Al zullen ze iets minder spannend zijn, ze zullen minstens even warm zijn. En de Belgian Chocolate die overal verkocht werd in Londen, zal nu wel zeker authentiek zijn.