Je zal het maar voorhebben: het ligt op het puntje van je tong en toch kan je er niet opkomen. Dat ene woord ontglipt je keer op keer. Ook dit jaar schiet dwars alle schlemielen in zulke navrante situaties onverdroten ter hulp. Maandelijks laten we ons licht schijnen op een woord waar de meest vreemde betekenis, de meest rocamboleske herkomst of de grappigste verhalen achter schuilgaan. Deze editie het begrip ‘chicaneren’.

Terwijl nieuwe Netflix Originals talloze bingewatchers opzadelen met een alsmaar drukker weekschema, zijn vraag en aanbod zodanig op elkaar afgestemd dat het woord 'bioscoop' niet eens meer hoeft te vallen. In zo'n tijden loont de zoektocht naar een ander verhaal, een verhaal waarmee we de grenzen van het welbekende Hollywood kunnen verkennen. We gaan terug in de tijd, op zoek naar films die uitdaging brachten, tegen de stroming ingingen. Twee cinefielen vertellen wat dwarse cinema voor hen betekent. Waarom zijn juist deze films het bekijken waard?

The Prof Profile shows professors like you’ve never seen them before, as people. dwars asks the questions that have been bugging students for years; “What does your lecturer eat for breakfast”, for example. Paolo S.H. Favero will be at the receiving end of this month’s cross-examining. He is a visual anthropologist, specialised in documentaries and teaches core courses in the master Film Studies and Visual Culture. He was born in Italy, lived in Scandinavia and travels all over the world.

Reeds 15 jaar heeft Antwerpen een stadsdichter onder zijn vleugels die de stad vult met poëzie. En dat gebeurde de afgelopen jaren soms letterlijk: denk maar aan het grote gedicht van Tom Lanoye dat een tijdlang de hele Boerentoren in beslag nam of aan de voetgangerstunnel die als papier fungeerde voor het meterslange gedicht van Joke Van Leeuwen. Dit jaar geeft Maarten Inghels de fakkel voor twee jaar door aan Maud Vanhauwaert.

De transitie van tent naar hoofdpodium had het optreden op Rock Werchter nog gefnuikt, maar in een tot de nok gevuld Vorst Nationaal liet alt-J duidelijk zien dat setting en publiek wel degelijk verlengstukken zijn van een performance.