Naast de URL die je bezoekt, staat de laatste tijd almaar vaker een grijs of groen slotje. Een drietal jaar geleden zag je die slotjes enkel staan bij grote online winkels en banken, maar tegenwoordig zie je ze op alle websites opduiken.

http maar dan veiliger

Websites met slotjes maken connectie met een server door middel van het https-protocol; dat staat in tegenstelling tot websites zonder slotje die verbinden met het oude hypertext transfer protocol (http). Deze protocols zorgen ervoor dat je een pagina kunt opvragen bij een server en die server vervolgens de pagina ook aflevert bij jou. Beschouw het een beetje als de postbode van het internet.

De extra ‘s’ in https staat voor secured. Hiermee verzekert je browser dat de verbinding met de server versleuteld is. Het is dan voor niemand nog mogelijk om te achterhalen dat je heimelijk toch wel een grote fan van het nummer Despacito bent en je het nummer elke dag zo’n tien keer beluistert. Wanneer we de metafoor van de postbode er weer bijnemen, dan is onze brief nu verzegeld. Wordt het zegel verbroken, dan valt dit direct op.

Dat lijkt waarschijnlijk allemaal niet belangrijk: de gemiddelde student ligt er vast niet wakker van dat zijn surfgedrag voor Jan en alleman op straat ligt. Maar laten we het nu eens van de andere kant bekijken. Elke keer wanneer jij op café verbinding maakt met de plaatselijke free wifi en vervolgens inlogt op Facebook, verstuurt jouw computer een wachtwoord via http naar de servers van Facebook. Op dat moment is het voor iedereen mogelijk om jouw wachtwoord letterlijk ‘uit de lucht’ te plukken.

Nu is dit op café allemaal wellicht maar een spel voor je plaatselijke nerd zodat hij kan stoefen met zijn IT-kennis. Overheidsinstellingen zoals de NSA, CIA, AVID en consorten vinden het maar al te leuk om deze informatie op te slaan. Je berichten in WhatsApp lezen? Het wachtwoord van WhatsApp is zo achterhaald. Iemands iPhone vinden via Find My iPhone? Geen probleem! Koop je iets via PayPal? Je rekening is zo geplunderd. Gelukkig zagen bedrijven zoals Google, PayPal en Facebook dit probleem al snel en zijn ze, zodra de mogelijkheid er was, overgestapt op https.

allemaal versleutelen

Van zodra de recentste browsers ondersteuning hadden ingebouwd voor https, hebben alle grote bedrijven deze technologie omarmd. Het is nu zelfs zo dat je niet meer naar Facebook kan surfen via het oubollige http. Facebook heeft besloten om enkel nog te werken met https en vele anderen volgden snel. Wist je dat Google websites met https hoger in haar zoekresultaten rangschikt, omdat deze websites meer vertrouwd worden?

Nu is versleutelen niet op één, twee, drie gebeurd. Elke website die een versleutelde verbinding wil opzetten, heeft een uniek SSL-certificaat nodig. Deze certificaten worden verstrekt door certificate authorities. Die staan borg dat verbindingen met hun certificaten altijd versleuteld zullen verlopen en dus veilig zullen zijn.

Eén probleem met deze certificate authorities: je moet geld betalen voor deze certificaten, veel geld. Voor een domeinnaam moet je per jaar al snel vierhonderd euro neertellen. En elke domeinnaam heeft een ander certificaat nodig. Kortom, in het verleden een dure operatie voor kleine websites.

Zo dachten Mozilla, de EFF (Electronic Frontier Foundation), Cisco en anderen er ook over. En ze besloten Let’s Encrypt op te richten. Een nieuwe certificate authority die het makkelijk maakt om SSL-certificaten aan te vragen en, misschien wel het beste van allemaal, een autoriteit die ze gratis uitdeelt.

Sinds de komst van Let’s Encrypt zien we een ongelofelijke stijging van het aantal websites met SSL-certificaten. Zelfs je favoriete website, dwars.be, heeft er tegenwoordig eentje.

een groener alternatief

De slotjes bij Let’s Encrypt-certificaten zien er grijs uit, maar soms komt het voor dat bij het bezoeken van een website van een bank of groot bedrijf het slotje groen is geworden. Dit wil zeggen dat er op dat moment gebruik wordt gemaakt van een EV (Extended Validation)-certificaat.

Deze certificaten hebben dezelfde beveiliging als de gewone certificaten, maar het proces om er een te verkrijgen is net iets moeilijker. Zo wordt de aanvraag manueel gecheckt, in tegenstelling tot gewone certificaten waarbij een computerprogramma dit doet. Tevens wordt er navraag gedaan over het bedrijf bij de overheid en wordt de eigenaar van de domeinnaam benaderd via telefoon om te controleren of het hier niet over een valse identiteit gaat.

Een EV-certificaat is dan ook een stuk duurder en complexer dan haar simpele variant, maar geeft de gebruikers een extra gevoel van veiligheid. Natuurlijk is zo’n groen slotje maar in een beperkt aantal gevallen noodzakelijk en dus volstaan de grijze slotjes voor 95% van de websites.

Zit je binnenkort nog eens op een open wifi-netwerk en surf je naar een website zonder slotje? Wees gewaarschuwd, want iedereen luistert mee!

Het cultuurhuis De Studio staat bekend om zijn avondvullende programma’s waar zich in elk zaaltje of kamertje een andere act afspeelt. Ook deze avond was dat niet anders. In verschillende zalen, die baadden in een roaring twenties-thema, ontdekten we verschillende poëtische acts.

We startten de tocht in de Secret Bar, waar de jonge poëten van Deus Ex Machina werk brachten dat ze tijdens een retraite aan zee geschreven hadden. Ook al hoorden we veel verwijzingen naar het ruisen van de golven, het was over het algemeen wel sympathiek.

De hoofdact van de avond speelde zich af in de Lounge, ofwel de grote zaal van De Studio. Toekomstig stadsdichter Maud Vanhauwaert beet de spits af, en bracht met haar grappige en soms ontroerende stukken het hele publiek aan het (glim)lachen. Je zou kunnen zeggen dat het bijna stand-up was, maar dan met een literair randje aan. Na haar volgden voornamelijk vrouwen, die allemaal een andere invulling aan het begrip ‘gesproken poëzie’ gaven. Lisette Ma Neza bracht klassieke slam poetry, waarmee ze ons kolonialistisch verleden aanklaagde, Astrid Haerens een meer verhalende tekst. Wat er in alle performances primeerde? Herkenbaarheid, af en toe humor en vooral ritme. En een knullige dj die even moest zoeken naar de juiste beat, dat ook.

We hadden het al over kleine zaaltjes. En kleine zaaltjes, dat betekent een intiemere sfeer. Dat was dan ook te merken tijdens performances waar we als publiek mochten participeren. In een literair casino zetten we chips in, waarna het lot ons bij een willekeurige dichter plaatste. Intimiteit verzekerd!

Wie na die woordenstroom nog zin had om de beentjes los te gooien, kwam aan zijn trekken tijdens het optreden van Antwerpse artiest TheColorGrey. Verder dansen kon tijdens de afterparty, waar disco en funk primeerden. Een mooie ontlading na een avond vol literatuur.

Ons algemeen oordeel? We merkten dat er een groot verschil is tussen een poëzie die geschreven is om te performen, en poëzie die je beter in stilte leest. Het eerste type werkt op een podium, het tweede type geeft een eerder hermetische indruk. Hoe dan ook raden wij zeker aan om eens te gaan luisteren naar jonge, poëtische stemmen. Een prachtige tekst door een goede performer brengt je namelijk in vervoering, en biedt mogelijkheden die het papier niet heeft. 

In de naweeën van de aanslag her-ontmoet hij zijn jeugdvriend Timo en samen proberen ze er het beste van te maken ook al merken ze heel snel dat dit niet zo gemakkelijk is. Maar gaat het wel allemaal over die aanslag? Anders was juist terug naar Antwerpen verhuisd nadat hij zijn baan als ingenieur kwijtgeraakt was wegens een ingestorte dam. Imagoschade vermeden, maar hij heeft het mijn zijn levenswerk moeten bekopen. Timo daarentegen is een soldaat die nooit opgeroepen werd en nu zitten ze samen in hetzelfde onwetende schuitje. Anders probeert zijn leven opnieuw op te bouwen, terwijl Timo is blijven steken in zijn eerste poging. Ondertussen worden beiden in de greep gehouden worden door de aanslag. 

Niet toevallig speelt het verhaal zich dicht bij huis af en is het dus geen zoveelste ver-van-mijn-bedshow. Het kan overal en hij kiest een locatie die zich nog geen twee kilometer van mijn doordeweekse bed bevindt. Sta me toe om niet honderd procent gerust te zijn na de uitgebreide beschrijving van wat Antwerpen zou kunnen zijn, moest deze fictie plots realiteit worden. En de vraag 'Is het al zo ver?' is ook meermaals door mijn hoofd gegaan. Desondanks straalt het boek zelfvertrouwen uit.
 
En met dát zelfvertrouwen laat Merckx je de absurditeit van de realiteit voelen die hij als leidraad hanteert. Zo presenteert hij zijn lezer 85 mogelijke daderprofielen van mannen met een groene pet of Stetson op, een massaproces voor meer dan vierduizend mensen en een veelvoud aan toegekende enkelbanden op een dienblad. Toch slaagt hij er ten alle tijden in om de bureaucratie zelfs in de fictie na te streven.

Wilt dat zeggen dat ik het hoofdpersonage aangenaam vond? To be fair: not at all. Anders is een man die het niet kan verkroppen dat zijn carrière naar de vaantjes is en dat hij nu vastzit in zijn appartement onder dat van Timo. Hij doet amper iets en is vaak besluiteloos of hij doet niet wat hij wilt doen. Het is een sterk, vol karakter, dat wel en goed neergezet is ook, maar sta me toe om me te ergeren aan het feit dat hij voornamelijk niks doet. 

Al is dat misschien ook wel net het punt van dit boek. Niemand doet 'iets' en zij die dat wel doen, worden aangevallen, gezien als een bende maniakken, maar is dat de samenleving waarin wij willen leven? Het roept op zijn minst vragen op.
 
Daarnaast krijgt de lezer ook wel degelijk mooie woorden en sterke metaforen die allemaal maar één doel hebben in dit verhaal: de diepgaande filering van onze maatschappij die leeft en teert op angst. Die blijft draaien en toch stilstaat. Het laat je doorgaan als een kip zonder kop en tegelijkertijd werkt het verlammend. Merckx bewijst in De man die niet schoot dat ook een stad zich in vergelijkbare extase kan bevinden.
 
Enig punt van kritiek: het verhaal heeft een potentieel waaruit (op het bittere einde na) weinig voortkomt. Met een openingsscène waar geen druppel bloed verspild wordt, houdt en bouwt het boek aan een continue spanning die je op het puntje van je stoel doet zitten, maar waar (op het bittere einde na) weinig uitkomt. Zo is het soms makkelijk om interesse te verliezen en moeilijk om het boek nadien weer op te pakken, ondanks dat het hoogstens interessant wordt vanaf het moment dat je dieper gaat lezen.
 
Al bij al lijkt het op het eerste zicht de objectiviteit en het observatievermogen van een journalist die dit boek maakt tot wat het is. Het is de diepgang en de psychologie van het individu in de massa die Merkcx in de actualiteit verweeft en hem tot een heus schrijver bombardeert.

Dit doet mij hopen op meer.

De Lotto Arena vormde het vormloze en zielloze decor voor het optreden van London Grammar, een band op het kruispunt tussen Florence Welch, The xx en voor de kenners Judie Tzuke. Geen groter contrast kon verzonnen worden dan de loepzuivere engelenzang van Hannah Reid te huisvesten in dit kubisch gedrocht dat jammer genoeg "een stapje hoger" zou zijn dan de idyllische Ancienne Belgique. Moest Reid beledigd zijn dat haar stem als parels voor de zwijnen in die betonnen bloembak wordt vergooid, kan ik ze helemaal begrijpen. Het is het lot van de commerce, hoe bekender de band, hoe groter en, in België automatisch goddelozer het podium. Wat had deze diamant geschitterd in een zaal die hun muziek eerbied en cachet gaf. Maar genoeg gal gespuwd, terug naar de muziek.

Dream pop wordt hun geluid wel eens genoemd, een mix van pop-percussie met ambient. Als ik ze zelf zou willen categoriseren, dan zou ik ze in het triphopgenre zetten, een downtempo-ontleding van electronica en soul tot uiteindelijk een feeërieke melancholie wordt bereikt waar toch net genoeg tempo in zit om jezelf op meewiegen te betrappen. Waar Portishead het met mysterie en Daughter het met een suïcidale broosheid doet, creëert London Grammar een soort hoopvolle melancholie. Het is evengoed anderhalf uur hartenpijn en liefdesverdriet, maar er resteert nog een vonk, er is nog een licht aan het eind van de tunnel.

Vorig jaar heerste nog het gerucht dat de band ontleed was. Na het debuut If You Wait was het plots 4 jaar stil geworden rond de groep en die stilte was hartverscheurend en ondraaglijk. Eindelijk nog eens een minimalistische band zonder scrupules, gebouwd rond de engelenzang van zangeres Hannah Reid en met verder eigenlijk weinig om het lijf. Het plotseling doorbreken van de geruchtenmolen met het nieuwe album Truth Is A Beautiful Thing kwam als een godsgeschenk. Het nieuwe album voldoet aan alle mogelijke wensen. Het is grotendeels een continuüm van het oudere werk, wat zeer welkom is ondanks de tendens van altijd maar vernieuwen. Je hoort nochtans meteen of een band verder gaat met wat hij bracht uit laksheid of tekort aan inspiratie, of net omdat het vat nog lang niet leeg was en er geen nood aan herontdekken is.

Ik duim alvast dat het vat bodemloos is. De instrumentele variabiliteit tegenover If You Wait is wat versmald, percussie krijgt een iets grotere rol en ook de synthesizer wordt meer aangevezen, maar het resultaat mag er zijn. De elegie van London Grammar wordt voortgezet, zonder eentonigheid, zonder vervelen. Ik hoop dat er nog veel te klagen valt.

Meer dan tachtig procent van de studenten zou af en toe soggen. Waar opeens al die energie voor huishoudelijke taken vandaan komt, blijft een raadsel, maar effectief is het wel, dus is het belangrijk om deze goed te kanaliseren. Zo kun je ervoor zorgen dat je er echt iets aan hebt. Aan welke activiteiten kan je je kostbare studietijd nog meer zo nuttig besteden? dwars heeft een lijstje voor je gemaakt.

familytime

Wanneer heb jij voor het laatst met je moeder aan tafel een kop thee gedronken en over koetjes en kalfjes gepraat? Familie is belangrijk en niets doet je dat zo goed inzien, als de druk om over enkele weken een paar studieboeken van buiten te moeten kennen.

hardlopen

Drie redenen waarom hardlopen de beste sog-activiteit is: ten eerste bevordert hardlopen de concentratie, het is dus naast studieontwijkend, óók studiebevorderend gedrag te noemen. Ten tweede moet je door al dat stilzitten je energie kwijt. De laatste reden is misschien ook wel de slechtste, maar hoe meer redenen om je studieontwijking te legitimeren hoe beter: een fit lichaam kunnen showen aan je klasgenootjes die met wallen van hun slapeloze nachten bij de eerste toets komen opdagen.

een to-dolijst maken

Hoe kun je nuttiger je tijd besteden dan effectief iets te doen? Juist! Plan hoe je zo efficiënt mogelijk iets kan doen. Maak je to-do lijst, streep ‘het maken van de to-dolijst’ van je lijstje af, ga iets doen wat niet op je planning staat en begin dan vooral weer opnieuw met het maken van een lijst, omdat het tijdschema van het oude niet meer klopt.

afwassen

Dit is het moment dat je afwassen kunt én wilt. Wie weet kom je ook spontaan in een solidaire bui terecht en pak je de afwas van je kotgenootjes zonder moeite mee. Nu is het alleen nog hopen dat niemand met hetzelfde idee jouw afwas gedaan heeft, dat zou een grote teleurstelling zijn.

leerzame en informatieve dwarsartikels lezen

Er is nog zo veel meer van dwars te lezen, dat het bijna zonde is om na dit artikel te gaan studeren. De wereld stopt niet bij je eigen studierichting en wij zijn daar het bewijs van.

opruimen

Eindelijk zit je aan je bureau, je boek ligt open, je aantekeningen heb je bij de hand. Dit is hét moment. Totdat je ziet wat er allemaal aan overbodige rommel op je bureau staat. Zo kun je je niet concentreren, dus het is tijd om je bureau op te ruimen, je kleding netjes op te vouwen en in je kast te leggen en meteen even de stofzuiger er bij te pakken.

YouTube tutorials

Op Youtube kun je alles leren. Onze generatie heeft eigenlijk bijna geen diploma’s meer nodig. Heb jij al geleerd om gitaar te spelen? Schaakstukken uit blokjes hout te snijden? Je te schminken als Michael Jackson? De wereld van de YouTube tutorials maakt het allemaal mogelijk.

studeren

Misschien had ik je hier aan moeten herinneren voordat je begon met lezen, maar moet je niet studeren op dit moment?

ICB-watte? 

Wat zijn nu die langeafstandsraketten waar we een hele zomer bang voor waren? ICBM’s of Intercontinental ballistic missiles zijn projectielen die de ruimte in worden geschoten en vanaf de brandstof op is naar beneden vallen op hun doel. Vergelijk het met een knikker in een katapult: na de takeoff bepalen enkel de wetten van de fysica nog waar het tuig precies neerkomt. Je kan de knikker tijdens de vlucht niet meer bijsturen. Het traject is dus volledig berekenbaar. Ken je de fysica dan kan je de raket in principe onderscheppen waneer ze nog in de lucht is. In de praktijk is dit onderscheppen moeilijker dan uit deze eerdere uitleg blijkt, vaak wordt het vergeleken met het raken van een afgeschoten kogel met een andere kogel. Precisiewerk dus.

Na de zoveelste succesvolle test eind juli deze zomer nemen we aan dat ook Noord-Korea over dergelijke ICBM’s beschikt. In theorie kan het land dus vanaf nu het Amerikaanse continent bereiken. Dat is ten minste zorgwekkend te noemen want voorheen konden ze enkel via korte- en middellangeafstandsraketten dichtbijgelegen gebieden treffen. Denk aan Zuid-Korea, Japan of de militaire basis van de Verenigde Staten op Guam. Ondanks deze verontrustende vaststellingen is een nodige nuance aan de orde: de test in juli werd namelijk uitgevoerd met een ongewapende raket, dat dus geen kernbom droeg. Het toevoegen van dergelijk explosief bemoeilijkt de lancering van een ICBM en zelfs Noord-Korea heeft daar voorlopig nog geen antwoord op.

werking 

Toch is het niet onwaarschijnlijk dat het land binnen afzienbare tijd deze horde kan overwinnen en zijn nucleaire bommen kan afvuren naar het Westen. Welke verdedigingsmechanismen staan er in dat geval paraat om te voorkomen dat één van die bommen doel treft? Om daar een antwoord op te krijgen, dienen we te kijken naar hoe zo’n lange afstandsraket nu precies werkt. Een ICBM bestaat eigenlijk uit meerdere raketten op mekaar, meestal drie. Het lanceren ervan kent dan ook drie afzonderlijke fasen: de boost fase, de tussenfase en de terminal fase. Op het einde van elk van deze fasen stoot de ICBM een raket af en begint de volgende raket in de sequentie te vuren.

Tijdens de boost fase wordt de raket gelanceerd in het luchtruim. Vanaf dit moment is ze waarneembaar voor infraroodsatellieten en lokale radarsystemen in bijvoorbeeld Zuid-Korea. Op het einde van dit stadium stoot de ICBM de eerste raket af die haar tot boven in de atmosfeer heeft gebracht. Op dat moment begint de bom aan zijn vrije val en schiet eveneens het verdedigingssysteem van de Verenigde Staten in werking. Dit beschermingsmechanisme beschermd het land en haar bondgenoten tegen aanvallen vanuit Noord-Korea en, in het verleden, vanuit Rusland. Vanaf de lancering berekend het de ICBM’s koers en wordt het duidelijk wat uiteindelijke doel is.

gevaar

De kans op een geslaagde onderschepping is zo'n 50 procent maar uiteraard onderneemt men meerdere pogingen tegelijkertijd. Het is dus onwaarschijnlijk dat een Noord-Koreaanse raket ooit doel treft. De Verenigde Staten hebben een immens netwerk opgezet aan satellieten, schepen en onderzeeërs met sensoren en anti-ICBM-raketten . Kim Yong Un en consorten kunnen daarentegen slechts één nucleaire bom tegelijkertijd afvuren en het traject van de ICBM ligt vast vanaf het gelanceerd wordt. Noord-Korea heeft gewoonweg de technologie niet om de koers van hun raketten inflight bij te sturen.

Dat wil jammer genoeg niet zeggen dat we hier in Europa veilig zijn, we hebben namelijk nog onze Russische buren. Buren die nog steeds zeer veel nucleair bewapende ICBM’s bezitten en de technologie om het traject ervan tijdens de vlucht bij te stellen. Hierdoor wordt het praktisch onmogelijk wordt de raketten nog te onderscheppen. Laat de wetenschap dat we elk moment midden in een nucleaire oorlog zitten je echter zeker niet afleiden van al dat harde studeren!

Restaurant Beyzade

Restaurant Beyzade is een kebabzaak, maar verwacht je hier niet aan een krap pand waar je je durum snel meeneemt. In tegenstelling tot de meeste kebabzaken heb je hier namelijk een oase aan zitplaats en een menukaart die ook pizza's, desserten en stoofpotjes bevat. Het beste van al? Je hebt er al voor 5 euro een menu met kebab, frietjes, een drankje naar keuze én sausjes à volonté. Je loopt gegarandeerd naar buiten met een goedgevulde maag. Vegetariër? Dan bestel je een broodje falafel in plaats van kebab.

Falafeltof

Falafeltof is een van de populairste Antwerpse restaurant volgens reviewsite Tripadvisor. Daarmee geven we dus niet het meest originele advies, maar het moet gezegd worden: de goede commentaar is terecht! Je betaalt hier namelijk maar € 5,90 voor een broodje met verse en krokante falafel. Dat mag je aan de toog customizen met een rijk aanbod aan groenten en slaatjes. Verwacht je aan originele toppings zoals kikkererwten, rode biet, gebakken bloemkool en pikante sausjes.

De falafelzaak heeft een toeristisch karakter, en dat is meteen het grootste nadeel. Er heerst een drammerige sfeer waardoor lekker lang blijven zitten niet geapprecieerd wordt. Gelukkig kun je dat goedmaken door daarna iets te gaan drinken in een van de vele cafeetjes in de buurt.

Hema

Waar anders kun je goedkoop tafelen dan in een Oerhollandse winkelketen? In het restaurant van de Hema op de Meir kun je dagelijks terecht voor een ontbijt, en dat voor maar 2 euro. Daar krijg je een stokbroodje met omelet, een croissant met confituur en een koffie naar keuze voor. Voor 50 cent extra krijg je er twee american pancakes bij. Voorgefabriceerd as fuck, maar daarom niet minder lekker. Let wel op, want je kunt alleen tussen 9u30 en 10u van dit aanbod genieten. Een ideale manier om energie op te doen voor je les van half elf, als je het ons vraagt.

Het Bos

Dit cultuurhuis schotelt je niet alleen verrassende bands en kunstprojecten voor, ook voor een culinaire ontdekking kun je hier terecht. Elke donderdag en vrijdag opent de Boskeuken namelijk zijn deuren voor al wie hongerig is en zin heeft om iets nieuws te leren kennen. De gerechten worden bereid door verschillende koks, zijn steeds vegetarisch en de prijzen schommelen rond de 5 euro. Je schuift gewoon met je bord aan en kiest dan zelf een plaatsje uit. Allesbehalve fancy dus, maar wél enorm gezellig.

Mama Matrea

Elke woensdagavond kun je in deze zaak terecht voor een tweegangenmenu voor slechts 5 euro. Afwisselend is dat een hoofdgerecht met voorgerecht of een hoofdgerecht met dessert. Het eten heeft een no-nonsensekarakter. Met andere woorden, je kunt gerechten verwachten die je ook zelf zou maken. Zijn ze daarom minder lekker? Zeker niet. Wij genoten van een heerlijk bord dat gevuld was met een vegetarische burger, aardappelen in de schil en een fris slaatje. De gezellige sfeer krijg je er gratis bij, en dat is meteen de belangrijkste reden om naar Mama Matrea te gaan. De porties zijn niet bijzonder royaal, maar grote eters kunnen voor 2,5 euro extra genieten van een XL-portie. Smakelijk!

Je kan met een gerust hart zeggen dat ze hierin geslaagd zijn. In de afgelopen dertig jaar is dit wereldwijde web geëxplodeerd. Naast de twee uur die men wereldwijd gemiddeld per dag op social media zit, gebruiken we het om het nieuws te checken, research te doen voor opdrachten, tijd te verdoen met spelletjes, grootmoeder een berichtje te sturen om haar te bedanken voor dat verjaardagskaartje, enzovoort. Dat we zo’n grote verscheidenheid aan websites kunnen bezoeken, hebben we te danken aan iets wat bekend staat onder het schemerige begrip netneutraliteit. Allemaal leuk en aardig, maar wat houdt dat precies in? Hebben we het echt nodig? Wat als netneutraliteit in het gedrang raakt? Wij zochten het uit. 

netneutraliteit als beschermengel 

Waar netneutraliteit in feite op neerkomt is het gelijk behandelen van internetdata. Hierdoor betalen internetgebruikers, onafhankelijk van de websites die zij bezoeken, evenveel voor een internetabonnement. Internetbedrijven zijn hier niet altijd bij gebaat. In een wereld zonder netneutraliteit zouden zij gebruikers van data-intensieve websites meer geld kunnen laten betalen. Daarnaast zouden ze in staat zijn onderscheid te maken tussen websites, om vervolgens bepaalde websites te kunnen vertragen, blokkeren of in prijs te verhogen. Als de internetgebruiker moet bepalen welke websites hij/zij wil bezoeken, dan is zij gedwongen om keuzes te maken. Vooral mensen met een wat minder royale portemonnee (lees: studenten) zullen knopen door moeten hakken. Toegang tot social media of toch liever online informatiebronnen? Stranger Things kunnen bingewatchen of toch liever 's ochtends even het nieuws checken? Online informatiebronnen zullen niet meer voor iedereen even toegankelijk zijn. Maar ja, dat is natuurlijk alleen hypothetisch. Toch? 

America, land of the free?

In Amerika heeft netneutraliteit het zwaar te verduren. Omdat president Trump en zijn Republikeinse achterban geen grote fan zijn van de regeltjes die ze met zich meebrengt, zal er veertien december een stemming plaatsvinden over het voortbestaan ervan. Het lijkt er op het moment op dat de regering voor opdoeken zal kiezen. Niet alleen wordt het pad dan vrijgebaand voor de hiervoor beschreven scenario's, ook zullen internetproviders in staat zijn data te verkopen aan de hoogste bieder. Daarnaast zal het vertragen van bepaalde websites als gevolg hebben dat deze minder bezocht worden. De professionele conspiracytheoreticus zou dit in een groter plaatje kunnen zetten en beargumenteren hoe grote bedrijven en politieke partijen hier gebruik van kunnen maken om jouw internetgedrag te beïnvloeden en de informatie die je binnen krijgt te controleren. Wat in de toekomst werkelijk zal gebeuren is nu slechts giswerk. Het ziet er echter naar uit dat netneutraliteit in Amerika geen lang leven meer beschoren is. De tijd zal het leren ... op veertien december, om precies te zijn.

eigenwijs Europa

In Europa is het gelukkig een ander verhaal. Dankzij de invloed van instanties als BEREC, die netneutraliteit hoog in het vaandel hebben staan, is haar status redelijk veilig gesteld. Toch zijn er verschillen tussen Europese landen. De internet-gebruiker in Duitsland, bijvoorbeeld, geniet minder privacy dan die in België of Nederland, waar providers geen datagegevens van klanten mogen doorspelen. In Engeland worden deze regels zelfs verder aangescherpt. Recentelijk is de Data Protection Bill ingesteld. Deze zal  internetgebruikers meer privacy bieden. Zo komt er bijvoorbeeld een nieuwe optie: die om websites te vragen om data van voor iemands achttiende levensjaar te verwijderen. De gemiddelde Engelsman zal vast rustig slapen met de gedachte dat die dronken selfie of die schattige kerstfoto die je moeder ooit op je timeline plaatste niet eeuwig rond zullen zweven in het wereldwijde web.

Wat de invloed van een mogelijk netneutraliteitloos Amerika zal zijn op ons, Belgische studenten, daar kan je op dit moment slechts over speculeren. Laten we tot die tijd op de zaterdagavond rustig een filmpje (of twee) downloaden. Nu het nog kan ...

Je mag zeggen wat je wil over Kerstmis, maar je kan niet ontkennen dat we in die periode van het jaar pas echt onze ware aard tonen. En nee, dan heb ik het niet over Music For Life, De Warmste Week of andere smoezelige feelgoodinitiatieven. Die jaarlijkse circle jerk van opgeblazen schijnheiligaards kan sommige goedgelovige lobbesen misschien het gevoel geven dat ze goed bezig zijn, mij krijg je daarmee niet om de tuin geleid. Nee, de echte geest van Kerstmis moet men elders ontwaren. In de meer oprechte, onbevangen momenten van de eindejaarsperiode wanneer we even niet bezig zijn met onszelf te verlakken met praatjes over wereldvrede en solidariteit  en ons volledig overgeven aan de vernielzucht van onze gesublimeerde eindejaarsstress. Tijdens de kerstinkopen bijvoorbeeld.

Ik doel natuurlijk op de traditionele jaarlijkse foltering van winkelbedienden, waar we elke keer opnieuw massaal aan meedoen.

Want ja, die mensen krijgen heel wat van ons te verduren tijdens de eindejaarsperiode. We steken ze eerst in overbelichte winkelcentra, waar ze dagelijks tien uur lang worden blootgesteld aan de meest irritante kerstnummers die professionele sadisten als Mariah Carey konden bedenken. Alsof de constante aanslag op hun oren zelf nog niet erg genoeg was, heeft heel die kerstmuziekmanie bovendien ook nog een bijzonder cynisch nasmaakje: terwijl winkelbedienden permanente hersenschade oplopen, blijven de sterren die deze onnoemelijke bagger produceerden in de tussentijd hun royalties duchtig binnenrijven. Om koppijn van te krijgen!

Als we ze dan op die manier na een goede vier weken tot aan de rand van de zenuwinzinking hebben gebracht, slaan we massaal toe. Omdat we onze kerstinkopen natuurlijk allemaal hebben uitgesteld tot het allerlaatste moment, ontstaat er een gigantische drukte in de winkels. Geen gezellige kerstmarktachtige drukte, maar een allesverslindende dolle-meute-van-koopzieke-psychopaten-achtige drukte.

We vormen eerst ellenlange rijen en bundelen daar ons gezamenlijke ongeduld tot een zware atmosfeer van ongenoegen de winkel vult. Terwijl de stress zich opstapelt, kijken we met priemende blikken vol ongeduld toe hoe de kassière bezwijkend onder de zenuwen paniekerig cadeaus probeert in te pakken. Als het dan eindelijk onze beurt is, werpen we ons als een horde losgeslagen hyena's op een willekeurige kassière die ongevraagd de dupe wordt van onze eindejaarsstress.

Als heel de mikmak is afgelopen, volgt er steevast weer zo'n zuinig momentje van menselijke interactie: 'prettige feestdagen - voor u ook'. Een betekenisloze mantra die het hele schouwspel van een spottende ondertoon voorziet. Enkel de leuze Arbeit macht Frei aan de ingang van het winkelcentrum ontbreekt nog om de horror van de georganiseerde vernedering compleet te maken.

Om maar te zeggen: we zijn tijdens de feestdagen niet bepaald het vredelievende volkje dat we uitgerekend in die periode zo hard proberen te zijn. Integendeel. We zijn een borderline hoopje mislukt dat zodanig gefrustreerd rondloopt dat we tegen het einde van elk jaar een collectieve lynchpartij moeten organiseren om te kunnen blijven functioneren. En dat is nog maar één symptoom van onze eindejaarskrankzinnigheid.

Want terwijl we zingen over vrede op aarde, houden we er tijdens de feestdagen toch een aantal macabere gewoonten op na. Zo slepen we elk jaar dode bomen in onze huizen die we vervolgens op rituele wijze versieren met engeltjes, allerhande ballen en fallussymbolen. Terwijl de aarde kreunt onder de steeds toenemende ontbossing, vinden wij als samenleving er niet beter op dan met dat probleem eens goed de spot te drijven door de kadavers van nutteloos omgehakte bomen te vernederen met allerlei belachelijke versieringen.

En telkens weer zijn we uiterst tevreden over onszelf als we die boom opnieuw in orde hebben gekregen. 'Ziezo, die majestueuze dennenboom hebben we weer eens goed te kakken gezet. Heeft u thuis ook al een lijk van een boom versierd? Ja? Wat zijn wij goed bezig, zeg! Kom, we drinken er een cava'tje op! Een toastje met ganzenpaté erbij? Want die levensvorm moeten we ook nog extra martelen in deze periode van het jaar. Druk! Druk! Druk!' 

En dat we goed bezig zijn, dat geloven we écht tijdens de feestdagen. Ik zie ze al staan, de horde wereldverbeteraars die tijdens de Warmste Week met zelfvoldane blik hun cheques komen overhandigen aan de radiopresentatrice van dienst. De uitbundige manier waarop ze zichzelf feliciteren. "We hebben weeral eens het record verbroken!"  Applaus! Confetti! Hoorngeschal! 'We lossen editie per editie alle wereldproblemen op', denken de zotten. 'We creëren meer problemen dan dat we er oplossen, maar op dit moment mogen we best tevreden zijn met onszelf', moeten de meer nuchtere mensen denken. Terecht; bescheidenheid siert in deze tijden van hysterische zelfverheerlijking. 

De warmste week van het jaar, ongetwijfeld. Maar toch ook vooral het hoogtepunt van de krankzinnigheid en de hypocrisie van onze dolgedraaide consumptiemaatschappij. Een beetje zichzelf respecterend toogfilosoof doet aan heel dat Kerstmiszelfbedrog dan ook niet mee. Wat prullen kopen voor onder de plastieken kerstboom en me eens goed overeten. Dat wel, ja. Eventueel wat uit mijn nek lullen bij het natafelen, dat ook. De wereld verbeteren, da's voor volgend jaar. Ná de examens.
 

Universiteiten doen er veel aan om studenten op weg te helpen en te ondersteunen. KU Leuven heeft een programma opgezet om aan de hand van big data studenten te detecteren die een hoog risico lopen om een psychische aandoening te ontwikkelen. In dit programma worden de eerstejaarsstudenten uitgenodigd om deel te nemen aan een enquête. Hierin worden vragen gesteld over emotionele problemen en de psychosociale situatie van de student. Wie meer dan negentig procent kans heeft op een psychische aandoening, krijgt een geautomatiseerde mail waarin de universiteit haar zorgen uitdrukt en online therapie aanbiedt. Tot nu toe hebben al twaalfduizend studenten aan de enquêtes meegedaan.

bedenkingen

De berichtgeving in de media riep in eerste instantie veel vragen bij ons op. Als honderden studenten een risicofactor van boven de negentig procent krijgen toebedeeld, is er serieus iets aan de hand. Of niet? Onduidelijk blijft immers wat precies de grenzen zijn van het algoritme dat de risicofactor berekent. Wanneer is er binnen dit onderzoek exact sprake van een psychische aandoening?

Als studenten met een hoge kans op zo’n aandoening via een geautomatiseerde e-mail op de hoogte worden gesteld, ontbreekt een persoonlijke band met een psychiater. Een student die zo’n e-mail ontvangt, zit waarschijnlijk al niet lekker in zijn of haar vel. Zal de schaamte niet alleen maar toenemen als de student op onpersoonlijke wijze hulp wordt aangeboden? De e-mail zou kunnen functioneren als een self-fulfilling prophecy, die de barrière voor het zoeken van hulp alleen maar doet toenemen. Wat zijn de mogelijke voordelen van deze online benadering? En is de afhankelijkheid van big data een risicofactor an sich of juist een stap naar een betere toekomst?

We besloten onze bedenkingen voor te leggen aan diverse onderzoekers en professoren, zowel van KU Leuven als van onze eigen UAntwerpen. Helaas besloten professor Bruffaerts en zijn assistent-onderzoekers niet op deze bedenkingen in te gaan. “Ons onderzoeksproject is lopende en veel van jullie vragen zijn ook vragen die wij ons stellen. Zonder verder uitgebreid onderzoek is een te vroege polemiek in deze ons inziens te vermijden”, zegt Philippe Mortier, een van Bruffaerts’ doctorerende assistenten.

Waar de twintigste eeuw de eeuw van de lichamelijke geneeskunde is, is de 21ste eeuw die van de geestelijke geneeskunde.

sociale druk

Depressie mag dan in de eerste plaats het individu treffen, het lijdt geen twijfel dat ook iemands sociale omgeving en de maatschappij in het algemeen een rol spelen. Volgens Egon Dejonckheere, promoverend onderzoeker aan KU Leuven, bestaat er een direct verband tussen depressie en de sociaal-maatschappelijke druk om gelukkig te zijn. Mensen met psychische problemen zien zich geconfronteerd met een normatieve focus op geluk, die hen er sneller van weerhoudt negatieve gevoelens te uiten. Dejonckheere baseerde zijn onderzoek op de reflecties van 112 mensen met depressieve klachten. Op de vraag of ‘gezonde’ mensen ook de druk ervaren om gelukkig te zijn, antwoordt hij het volgende: “Naar deze mensen is in het verleden zeker ook onderzoek gedaan. Zij blijken dezelfde maatschappelijke druk te ervaren, maar wel in mindere mate. Vooral mensen met psychische klachten hebben een stigma te doorbreken: zij keren zich indirect tegen de heersende norm”.

Dejonckheere pleit ervoor dat psychische problemen in de toekomst stukje bij beetje bespreekbaarder gemaakt moeten worden. Acceptatie van normafwijkend gedrag is de sleutel tot een opener maatschappelijk discours, waarbinnen uitingen van ongeluk en verdriet niet langer taboe zijn. Ook Sabbe pleit voor het bevorderen van onderlinge bespreekbaarheid. Hij zegt daarbij dat het in deze tijd, waarin (ook zeker tijdens de studiejaren) hoge eisen worden gesteld, deelbaarheid en bespreekbaarheid nodig zijn. “Het is van belang elkaar daarbij te ondersteunen in plaats van competitie te organiseren.” Dejonckheere juicht het initiatief van Ronny Bruffaerts in dat verband dan ook toe. “Er bestaat een sterke barrière voor studenten om zelf met hun problemen naar een psychiater te stappen. Bij de online hulpverlening en automatische mailing van Bruffaerts vindt er een omkering plaats in het hulpverleningsproces. Hulp wordt nu door het systeem aangeboden, en de student kan zelf beslissen of hij wel of niet op die hulp ingaat. Het is als het ware de maatschappij die haar hand uitsteekt en zegt: we zitten met u in.” Een belangrijke voorwaarde voor dat effect ligt wel in de manier waarop geformuleerd en geadresseerd wordt. Idealiter is de toon sterk empathisch, en wordt de nadruk gelegd op het complementaire karakter van de (online) behandelmethodes. “Het is immers niet de bedoeling dat deze methodes het persoonlijke zorgtraject geheel vervangen”, sluit Dejonckheere af.

Vooral mensen met psychische klachten hebben een stigma te doorbreken: zij keren zich indirect tegen de heersende norm

een stap in de goede richting?

Ook Sabbe is te spreken over het initiatief, maar naar zijn idee is het positieve effect van het project niet vanzelfsprekend. Zo is het volgens hem zeker relevant of er naast online hulp ook direct en tussentijds mogelijkheden worden aangedragen om klassieke psychotherapie te volgen. “De boodschap die in de eerste mail staat, is delicaat en moet dus sensitief worden opgesteld. Hoe men bezorgdheid uitdrukt en wat men aanbiedt, zijn boodschappen waaraan in een gesprek heel veel nuance gegeven kan worden, zodat een therapeut de respons kan inschatten en hiermee verder kan werken”, stelt de hoogleraar. Die mogelijkheden zijn bij online hulp zeer beperkt.

Online hulpverlening is nog niet in dezelfde mate effectief bewezen als klassieke psychotherapie. Innovatieve elementen als predictieve algoritmes en online therapie zullen zich nog moeten bewijzen. Sabbe geeft aan dat wat er nu aan online therapie beschikbaar is binnen het Nederlandse taalgebied, nog min of meer in de kinderschoenen staat. “Er zijn al een aantal e-modules die hebben bewezen dat ze een zekere werking hebben, maar echt goede studies die dat vergelijken met klassieke psychotherapie en face-to-facecontact zijn er bij mijn weten nog niet.”

De vragen die door het project bij ons naar boven kwamen zijn dus zo gek nog niet. Niet omdat de antwoorden een negatief beeld geven, maar vooral omdat we heel veel dingen gewoon nog niet weten. Of dergelijke enquêtes in de toekomst ook bij UAntwerpen zullen worden gebruikt, blijft een vraagteken. Sabbe ziet er op dit moment nog weinig toegevoegde waarde in. Wij hebben namelijk Psy-net. Heb jij daar al van gehoord?