Weergave van een nachtelijk gesprek: “Het is de laatste.” “Ik weet het. Het spijt me niets.” “Ik voel toch iets. Alsof een standbeeld even kijkt naar die lievelingsduif op zijn schouder.” “Mmm...” Inderdaad, dames, heren. Het is zover. Het laatste studentenlied wordt jullie voorgeschoteld, als ware het een dessert na een schranspartij. En eindigen doen...

Het is zover. Aan de einder glooit de ochtendzon. Zonsopgangen zijn mooier en fatalistischer dan avondrood. Ze nemen alle twijfel weg. De twee op alles en niets verliefde bobo’s die reeds een jaar lang in jullie dienst staan, pinken een traantje weg terwijl in de achtergrond een ruw gerommel de kop opsteekt, als stonden ze op het strand terwijl de zee...

Soms komt het ons voor dat we enkel met gevallen mannen en vrouwen zouden moeten omgaan, omdat de brute verfijning van de onuitgesproken zonde ons zo goed staat en onze ogen zo mooi dof maakt.

Vandaag nemen we jullie mee naar de hoek van het land, waar jullie zelden komen. De heren (jawel, enkel heren) van Westlandia zijn onze gastheren vandaag. Uit West-Vlaanderen geïmportreerd geven ze aan het Antwerpse studentenleven een club vol karakter, gebonden aan de aloude tradities.

Zondigen aan een zeker regelmatig tempo is een deugd die we eisen van al onze directe naasten en vrienden. Zonder deze goede eigenschap is elke communicatie met ons totaal onmogelijk. Schiller zelf ontdekte dit reeds met zijn gevleugelde zin: “Dem Menschen ist ein Mensch noch immer lieber als ein Engel”, verwijzend naar die lieve, kleine verdorvenheden...

Soms gebeurt het dat een boodschap op een pamflet de aandacht van twee bobo's, die rondslenteren op hun Alma Mater, weet op te wekken. Ons gesprek, waarvan we vanzelfsprekend zelf het onderwerp waren, stokte. Onze blik verloor even zijn verveling. Een groene affiche waarop dreigend de komst van iets nieuws wordt aangekondigd, siert de gangen van de...

“Ad exercitum sacri santissimi salamandris omnes commilitones qui ad sunt surgite”, voor de nieuwkomers onder jullie, die nu voor het eerst kennis zullen maken met het studentenbestaan, klinkt dit erg sacraal, sereen en zelfs zedig. Niets is echter minder waar.