EXPEDITIE NAAR NERGENS

Ik vertrok op dinsdag.

Niet omdat dinsdag een goede dag is om te vertrekken, 
maar omdat maandag al bezet was 
en woensdag te veel op een terugkeer leek.
 
Ik had een kompas bij me. 
Het wees naar het noorden, 
toen naar de bakker, 
en uiteindelijk naar iemand 
die ik niet kende.
 
We besloten hem te volgen.
 
Hij bleek ook verdwaald.
 
Aan de rand van de stad 
vonden we een bord: 

HIER BEGINT HET ONBEKENDE. 

Daarachter stond een Delhaize. 

We gingen naar binnen 
en kochten bananen 
voor onderweg. 

Niemand wist waar de weg naartoe ging, 
maar dat leek belangrijker 
dan weten waar we waren. 

Ik tekende een kaart: 

een rivier voor elke twijfel, 
een berg voor elke rekening 
die nog betaald moest worden, 
een bos voor alles 
wat ik liever niet wilde weten. 

Bij thuis liet ik een vraagteken staan.

Toen we eindelijk aankwamen 
op de plek die nergens op de kaart stond, 
vroeg iemand:
 
‘Zijn we er?’ 

Ik keek om me heen. 

Er was geen monument, 
geen vlag, 
geen bord met onze naam erop. 

Alleen een deur. 

We deden ze open. 

Daarachter lag een andere deur. 

Daarachter nog een. 

En ergens, heel ver weg, 
stond een versie van mezelf 
die al wist waarheen. 

Ze zwaaide.

Ik zwaaide terug. 

Daarna gingen we 
de verkeerde kant op. 

Gelukkig.