VERHAKSELEN, VALORISEREN EN VELE ANDERE VRAGEN

Geert Vera van de ICT-dienst bijt de spits af en krijgt, hoe kan het ook anders, een vraag over de tweestapsverificatie. Zou het ingesteld kunnen worden dat je je minder vaak hoeft aan te melden op Blackboard? “Veiligheid is super­belangrijk. In principe moet je je maar één keer aanmelden als je toestel zich in België bevindt. Wanneer je in een bepaalde modus werkt waar je geschiedenis wordt weggegooid, moet je je inderdaad steeds opnieuw aanmelden.” Hij biedt een oplossing. “Sinds kort zijn er ook nieuwe mogelijkheden. De documentatie daarrond wordt binnenkort geüpdatet en vind je via uantwerpen.be/mfa”, spelt hij uit.

Daarna is het de beurt aan vicerector Valorisatie en Duurzaamheid Steven Van Passel. Hij debuteert op het SOC-toneel en is blij een vraag te hebben gekregen. “Wat is valorisatie?” Van Passel: “Een universiteit geeft onderwijs en doet onderzoek. Fundamenteel onderzoek is gedreven door nieuwsgierigheid. Daarnaast bestaat toegepast onderzoek. Toegepast onderzoek gaat over economische en maatschappelijke vragen. Valoriseren is kijken of we met ons onderzoek economisch en maatschappelijk iets in return kunnen krijgen.”

Na de passie van Van Passel is het dan eindelijk aan rector Herwig Leirs himself. Nadat Myrthe vroeg wat Leirs’ strategie is om UAntwerpen aantrekkelijk te houden en hij daar een mooi, maar geen nieuw antwoord op gaf, vraagt Laurens iets specifieks over de dierendissecties die gedaan worden in het eerste jaar Biologie. Waarom wordt het genormaliseerd om dieren open te snijden en te verhakselen in labo’s? “Eigenlijk is dat een vraag voor de Onderwijscommissie biologie”, zegt Leirs, maar hij wil het toch beantwoorden, de lieve bioloog die hij is. “Als je bioloog bent, wil je het leven bestuderen, weten hoe het levende organisme werkt, hoe het in elkaar zit. Van een PowerPoint en modellen kan je veel leren, maar als je bijvoorbeeld een rat opensnijdt, zie je dat ze allemaal verschillend zijn.” Hij legt uit dat ‘het verhakselen’ uit de vraag over mosselen gaat, niet over het verhakselen van ratten. Dat is een belangrijk verschil, want “het centrale zenuwstelsel en het pijnsysteem van ongewervelden zijn totaal anders dan dat van gewervelden zoals ratten. In dit geval ging het bijvoorbeeld over het nakijken van mosselen die in vervuild water leefden.”

Een volgende vraag gaat niet over mosselen of ratten, maar over de Studentenraad. Kyara: “Op de website van UAntwerpen staat dat de Studentenraad politiek en levensbeschouwelijk onafhankelijk is. Studentenraadleden met een uitgesproken politieke overtuiging kunnen, zelfs wanneer zij onafhankelijk proberen te handelen, toch hun eigen agenda laten doorwegen. Vindt u dat studenten met radicale ideeën, of het nu links of rechts is, thuishoren in een orgaan dat geacht is alle studenten te vertegenwoordigen?” Leirs: “De Studentenraad is democratisch verkozen en moet dus representatief zijn voor de hele universiteit. In een universiteit zitten nu eenmaal mensen met verschillende politieke en levensbeschouwelijke ideeën. Sommige zijn gematigd, andere radicaal. Een studentenraad met enkel mensen zonder uitgesproken mening heeft ook geen zin. Er moeten mensen in zitten met verschillende ideeën. Dat is ook het actief pluralisme dat wij aan UAntwerpen belangrijk vinden.”

Een andere student stuurde in: “Ik ben nog student. Stel dat ik graag rector wil worden. Hoe doe ik dat dan?” Rector Leirs: “Ik zou zeggen: doe iets anders.” (de zaal lacht) “Ik bedoel niet: doe iets anders dan rector zijn. Doe iets anders dan daarover te denken. Je kans op succes is zeer klein. Er zijn nu 25.000 studenten, geen tien daarvan zullen ooit rector worden. Het is geen job waarvan je denkt: dat wil ik doen. Ik kan me wel voorstellen dat je denkt: moest ik rector zijn, dan zou ik het zo en zo doen. Bij mij is het ooit ook zo begonnen. Ik kwam aan de universiteit en een jaar later was ik praeses, ik zat in wat nu de onderwijscommissie heet en ik werd studentenvertegenwoordiger in de raad van bestuur. Waarom? Niet omdat ik dacht: ik kan rector worden, maar omdat ik dingen zag waarvan ik dacht: die kunnen anders.” 

Na wat gepalaver met het departementshoofd van Universiteit & Samenleving over een jaarlijks terugkerend thema, (het gebrek aan) stille ruimtes, vroeg Laurens concreet wat studenten op Campus Middelheim die nood hebben aan een stille ruimte kunnen doen. “Zij kunnen heel sportief zijn en lopen, wandelen of fietsen naar Groenenborger.” Laurens riposteert: “Het is een tiental minuten wandelen en vraagt dus al snel een half uur of meer, bijvoorbeeld om te gaan bidden.” Het departementshoofd: “Het is tien minuten wandelen, maar joggend of in looppas kan het misschien iets sneller gaan”, waarna een routinematig applaus startte.

Van tweestapsverificatie, via het verhakselen van mosselen en carrièreadvies kwamen we uiteindelijk aan bij de receptie. Als ik culinaire columns schreef, zou ik mijn notitieboekje daar hebben bovengehaald. Helaas schrijf ik geen culinaire columns. De receptie voelde als de Q&A zelf: soms herhalend, soms wat verwarrend, maar met vlagen ook interessant.