GEEN ODE?!

Als ik geen hekel had aan het woord ode, noemde ik dit stuk een ode. Wie lang genoeg aan onze mooie, prachtige, leerrijke – zijn de subsidies al gestort? – universiteit rondloopt, ziet wat anderen enkel in dwars kunnen lezen. Als doorgewinterde hoofdredacteur zag ik initiatieven, organisaties, raden, onderzoekers, studenten en studentenclubs afglijden of net boven zichzelf uitstijgen. Soms als gevolg van henzelf (denk aan een democratisch verkozen, niet nader te noemen studentikoos orgaan), soms door anderen (bijvoorbeeld bij het IOB). Achter alles schuilt een verhaal, een verhaal dat ik graag samen met onze fantastische redactie op papier wilde brengen. We schreven over een alsmaar veranderende universiteit, over een tumultueuze wereld waarin alles steeds erger lijkt te worden. Je kan het gerust een copingmechanisme noemen.

Ik weet nog goed hoe ik voor de eerste keer naar een redactievergadering ging, hoe ik mijn eerste interview deed, mijn eerste artikel schreef, hoe mijn liefde voor dwars en de mensen die het maakten groeide, hoe ik voor de eerste keer verkozen werd, voor de tweede keer en daarna zelfs nog een keer, hoe we gegroeid zijn, hoe steeds meer mensen dwars maken en dwars lezen. Elke maand stuurde ik op zondagavond – toegegeven: veel vaker zondagnacht – een pdf met daarin de mooiste, leukste en interessantste verhalen van onze unief naar de drukker. Elke maand fietste ik in het holst van de nacht langs het Operaplein terug naar mijn kot. En steeds daar, op dat grijze, fietsstraatachtig construct parallel aan de Opera, dacht ik tevreden: het is ons weer gelukt.

Een pagina is te weinig om al mijn dwarsbespiegelingen te delen. Dat ga ik dan ook niet doen. Wel ga ik stiekem de nachtelijke schrijf- en lay-outsessies, de overlopende mailbox, de zin ‘Pick your favourites or kill your darlings’, de ietwat te gestreste redacteurs (deadlines zijn niet zó belangrijk), de ietwat te relaxte redacteurs (deadlines zijn wel belangrijk), de problemen die ik veel vaker dan sociaal aanvaardbaar ‘uitdagingen’ noemde, en alles wat ik heb mogen doen, missen. Beste lezer, mijn dank is groot.