To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal het eerste. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over rijstwafels.
Ik zat vandaag op de trein. Na een hectisch vertrek daarstraks – elk vertrek is bij mij hectisch, ach ja – besefte ik dat ik mijn oortjes vergeten was en verplicht werd een uur lang de treinrit te rawdoggen. Geen muziek, geen podcast, geen luisterboeken, TikTok zonder geluid. Een vreselijke marteling. Juist wanneer ik dacht dat het niet erger kon, hoorde ik het onschuldig krakend geluidje van een plastic verpakking, gevolgd door olfactorische mishandeling. Alsof iemand een stuk nat oud karton in mijn neus had gepropt. Je haalt het je zo voor de geest: die vreselijke geur van iemand die aan de andere kant van je treinwagon een rijstwafel bovenhaalt. Als de trein niet zo vol zat, was ik waarschijnlijk in een andere wagon gaan zitten.
Om een of andere reden – waarschijnlijk omdat ze zo goedkoop zijn – biedt de gemiddelde persoon die met rijstwafels rondwandelt altijd een rijstwafel aan de rest van de groep aan. In het verleden dacht ik dan, ‘als ik dan toch in deze geur moet zitten, kan ik maar evengoed ook de smaak hebben’, en nam ik er eentje aan. Die logica is echter tot mijn grote frustratie volledig fout. Men zegt dat het reuk- en smaakorgaan sterk gelinkt zijn aan elkaar, maar de rijstwafel ontwijkt die biologische waarheid met een kunde en precisie om u tegen te zeggen. Hoe kan een object met zoveel geur zo weinig smaak hebben? En hoe kan een persoon met meer dan twee breincellen in de winkel staan en de keuze maken om een pak rijstwafels mee te nemen in plaats van het zeker niet perfecte maar toch een stuk waardigere alternatief: de maïswafel? Minder geur, meer smaak. Nu klink ik als een reclamemaker en misschien is dat wel mijn ware roeping in het leven, want die van de rijstwafel zie ik ook direct voor me: ‘Eau de riz. 100% geur, 0% levensvreugde.’ Wie zou dat niet kopen? Wel, jammer genoeg zijn er veel mensen die dat wel doen.
Mijn frustratie met deze geur is zelfs zo erg dat ik begin te denken dat ik de enige ben die dit zo hevig ervaart. Waarom zouden mensen anders zomaar in het openbaar een pak rijstwafels openen als ze geen doodswens hebben of een of ander masochistisch trekje? Misschien wel beide.
Kleine disclaimer voor als je een rijstwafelfanaat bent: er zitten geen vijandige bedoelingen achter deze tekst. Hopelijk geraak je er snel over met een goede rijstwafel en een droge mond. Als je diep gekwetst bent, kan je me altijd een rijstwafel opsturen. Daarmee zou je mijn dag echt verpesten.
- Login om te reageren