To hate or not to hate? Niemand vroeg het, maar het antwoord is meestal het eerste. Het is niet omdat ik maandelijks dit hekelschrift neerpen dat ik daarom ook een hater ben. In wezen ben ik de meest optimistische persoon binnen de redactie – alleen zet ik die versie van mezelf even aan de kant wanneer het nodig is. Het is namelijk beter om je frustraties te uiten dan om ze op te kroppen. Deze keer vertel ik je over betalende lockers.
Ik moet je vast niet vertellen, lieve lezer, dat geen enkele avond in het studentenleven vlekkeloos kan verlopen. Er wordt gekotst, gestolen, afgewezen, vernederd, gedumpt, gebekvecht of zelfs echt gevochten. Die dingen gebeuren, maar verpesten meestal de avond niet. Onlangs kwam ik echter een fenomeen tegen dat wél frustrerend genoeg was om een avond te verpesten: een inkomhal waar je voor de kleinste locker maar liefst vier euro betaalt. Erger nog, het was lang niet de eerste keer dat ik dat tegenkwam, maar deze keer liep de emmer over.
Hoe durven ze je op deze manier te scammen op het moment waar je toerekeningsvatbaarheid het laagst ligt? Misschien had ik dat geld wel nodig voor een pint. Of, euh, schoolmateriaal. Ik loop na mijn gezellige preetje op een besneeuwde winternacht liever in een T-shirt met korte mouwen door de kou dan vier euro te betalen voor een locker waar zelfs één andere persoon in mijn gezelschap moeilijk hun spullen in weg krijgt.
Ik heb het daarom ook al op tal van avonden vertikt om mee te gaan in deze gruwelijke praktijken. Afhankelijk van de plaats zijn er al een geluk alternatieven. Zo kan je je jas ook kwijt ergens in een hoek of is er vaak plaats genoeg voor een jas boven op de lockers. Je kan je jas ook vlak voor het binnengaan ergens buiten verstoppen. Je kan je spullen in een toilethokje leggen, vervolgens onder de deur naar buiten kruipen en hopen dat niemand doorheeft dat het hokje heel de avond leeg staat. Al deze methodes vragen wel enig vertrouwen dat er niets gestolen wordt. Ach, ik blijf stelselmatig meer geloven in de goedheid van mijn mede-uitgaanders dan in die van mensen die zo veel geld durven vragen voor het gebruiken van een locker. Uiteraard blijft de genoemde methode van kou lijden ook een optie: daar krijg je voor dezelfde prijs van vier euro een ziektebriefje voor de komende week bij.
De danscafé- en clubuitbaters zullen hun sadisme dus moeten verzadigen door naar de pijnlijke dansmoves van sommige uitgaanders te kijken. Niet die van mij, uiteraard: mijn danspasjes zijn steevast zo fris als de voordien getrotseerde nachtlucht.
Kleine disclaimer voor als je een locker bent: er zitten geen vijandige bedoelingen achter deze tekst. Je bent in feite een heel nuttig ding, maar waar nut is, is er telkens het kapitalisme om je in de voet te schieten. Ook als je er geen hebt. Als je toch diep gekwetst bent, kan je het altijd goedmaken met een voucher. Dan neem ik mijn woorden terug.
- Login om te reageren