PONDERDINGEN: DE OSSENMARKT

Mocht je een kort strootje hebben getrokken en jezelf in de vroege uren op de Ossenmarkt bevinden, valt je wellicht iets op. Er hangt een grimmig sfeertje in de lucht. Mensen hebben stress, willen hun bed nog niet uit en slepen zichzelf schokkend en bokkend over de kinderkopjes. De onwil van het leven gutst uit de poriën. Een heuse rouwstoet. 

Tegen het middaguur begint de stemming enigszins te keren. De stress valt nog te proeven, maar het ongenoegen van dit alles op een vroege morgen te moeten beleven is eraf, en zodoende ook de ietwat bittere nasmaak. Er verschijnen nog late deelnemers van de rouwstoet, sommigen komen terug van een zware processie, maar het opkomen van de zon doet vaak wonderen. Helaas huilt de hemel vaak tijdens de eerste examenperiode. 

Vanaf de namiddag slaat het tij geheel om. De meesten hebben hun beproeving al gehad en zitten nu te proeven van wat schappelijker nat dan wat er uit de hemel komt gedonderd. Er zit een mix van mensen op het plein: de opgeluchten die hun beproeving goed hebben doorstaan en nu de hersencellen die ze daarvoor hebben gebruikt direct willen belonen, maar ook de verslagenen die het niet goed hebben doorstaan. Die laatsten zitten vaak fanatiek te drinken, alsof ze hun hersencellen willen straffen voor hun falen door ze in het geheel uit hun brein te spoelen. 

De stemming smaakt nu naar adem, adem waarvan het lijkt alsof die is ingehouden totdat de deelnemers van dit ritueel zich weer in dit toevluchtsoord bevinden. Wat in de ochtend het laatste herkenningspunt is voordat de donder losbreekt, is nu een prettige oase waar je in alle rust kan stoppen. Er hangt een verdringende lucht van alcohol, gepaard met een verduffende bewolking van nicotine. 

Ik bekijk dit alles altijd met een enorm genoegen. Zowel de rouwstoet als de climax, voordat het ritueel zich de dag erna weer herhaalt. Want vanwaar komen al deze emoties in hun extremen vandaan? Arbitraire punten van een arbitrair systeem, vanuit een arbitraire wereld gebaseerd op een arbitrair idee? Hoezo zouden we onszelf dat aandoen, waarom beginnen we niet eens met de climax? Wat als we het ritueel nou omdraaien en beginnen met het nat?