Op 25 en 26 april speelt De Tijd ‘Emilia Galotti', een stuk van G. E. Lessing in de Bourlaschouwburg . Op 27 april kan je er ‘Caligula' van Camus in een bewerking van Antigone gaan zien.
www.toneelhuis.be

Het Zuiderpershuis brengt op 29 april de zomer een beetje dichter bij huis met de zwoele ritmes van ‘Mi tango en Buenos Aires'. De voorstelling ‘Palestijnse Ontmoetingen: literaire avond met Ramsey Nasr, Sus Van Elzen & Ghassan Zaqtan' is op 14 mei. Er komt ook werk van eigen bodem aan bod: De Belgische Improvisatie Liga kan je er op 15 mei aan het werk zien.
www.zuiderpershuis.be

‘Giovanna d'Arco', een opera van Verdi valt in de Stadsschouwburg op 13 en 16 April te bekijken en beluisteren.
www.vlaamseopera.be

In De Singel kan je op 28, 29 en 30 april de Trisha Brown Dance Company aan het werk zien. Op 3 en 4 mei houdt de dansvoorstelling ‘Publique' van Mathilde Monnier daar halt.
www.desingel.be

Van 16 april tot 12 juni kan je naar het werk van Paul Seawright gaan bewonderen in de nieuwe vleugel van het Fotomuseum. De conflicten in Noord-Ierland staan centraal in het werk van deze Ierse fotograaf. In de oude vleugel van het museum loopt tegelijkertijd de tentoonstelling ‘Verboden schuin te schieten! Misdaad in Antwerpen op foto'. Een selectie lugubere vondsten uit de politiearchieven staan hier te kijk.
www.fotomuseum.be

Voor wie helemaal geen zin meer heeft om binnen te zitten biedt CC De Kern op 21 mei ‘Geitenbreiers' aan, een literaire wandeling in en rond kastel Steytelinck.
www.antwerpen.be/dekern

Vanaf 6 mei spelen enkele stukken van debuterende theaterauteurs in de Zwarte Komedie. Thema van deze reeks is de buurt van het theater, het schipperskwartier.
www.dezwartekomedie.be

‘Goddam! A tribute to Nina Simone' is op 21 april te gast in de Arenbergschouwburg. Ze hebben daar blijkbaar wel iets met scheldwoorden; op 24 in 25 mei kan je er naar de voorstelling ‘Fuck You' van Ann Nelissen gaan. Op 30 april komt ‘Humo's Rock Rally finale on Tour' langs. Van 10 tot 15 mei doen de gasten van Kommil Foo er hun ding.
www.arenbergschouwburg.be

Van 23 april tot en met 15 mei elke vrijdag en zaterdag en op 5 en 12 mei brengt het Fakkeltheater ‘De Babydans', een stuk over de problematiek van draagmoeders. Hier moet je ook zijn voor de ‘Ten days of comedy'. Lachen geblazen van 11 tot 19 mei.
www.fakkeltheater.be

Het is niet meer nodig de deur uit te gaan om van cultuur te kunnen genieten. Een klik met de muis en de ‘Liseuses Fabuleuses' komen bij je thuis voorlezen. Het is ook mogelijk een date met een liseuse op locatie te versieren. Ook wie de muren thuis te kaal vindt kan bij hen terecht; ze verhuren schilderijen en oude landkaarten.

www.lesliseusesfabuleuses.be

De tentoonstelling ‘Beyond desire, Verlangen, attitude en styling in Afrikaanse en Westerse culturen' loopt tot 14 augustus in het Modemuseum. De wederzijdse beïnvloeding van noord en zuid komt hier aan bod. Niet enkel interessant voor fans van luipaardprints.
www.momu.be

In zaal Roma is er gedurende de maand mei bijna dagelijks een filmvertoning. Op 8 mei bijvoorbeeld kan je er ‘Lawrence of  Arabia' meepikken. Heb je liever iets recenters? ‘The Village' speelt op 11 mei. Verder kan je er op 4 mei ‘Ska Cubano & Wawadadakwa' en op 19 mei 'De laatste showband' live bezig zien.
www.deroma.be

Legaal is veilig

De Antwerpenaar weet maar al te goed dat prostitutie over het algemeen niet wordt gewaardeerd. De laatste jaren drong het stadsbestuur de gedoogzone voor raamprostitutie steeds verder terug tot de huidige drie straten: de Verversrui, de Schippersstraat en de Vingerlingstraat. Toch moet je bij de uitwerking van een prostitutiebeleid rekening houden met de gevaren die aan het (gedeeltelijk) bannen van de stiel verbonden zijn. Een legalisering van het beroep in een veilige omgeving als Villa Tinto is niet alleen voor de prostituees en hun klanten een goede zaak, maar voor iedereen. In de illegaliteit en zonder enige controle leidt prostitutie tot geweld, onhygiënische werkomstandigheden en uitbuiting. Iedereen kent wel de boeken van Chris de Stoop over vrouwensmokkel, Ze Zijn zo lief, meneer en Zij kwamen uit het Oosten. Het thema is weer brandend actueel door Matroesjka's, de serie die momenteel op VTM loopt. Naast vrouwenhandel is ook pooierschap een bekend probleem dat enkel door streng toezicht kan bestreden worden. Prostitutie speelt in op een menselijke basisbehoefte en heet dus niet voor niets ‘het oudste beroep ter wereld'. Toch heeft het vak nog vaak te kampen met hypocrisie.

Als prostitutie niet zou bestaan, dan kon “een broek vol goesting” wel eens op een meer schadelijke manier een uitweg vinden en bijvoorbeeld leiden tot verkrachting – zo luidt het cliché. Prostitutie niet steeds verder terugdringen, wel legaliseren en controleren is dus de boodschap.

Villa van vertier

Op 3 januari 2005 opende de Villa haar deuren. Het pand staat in de nieuw aangelegde straat die de Verversrui met de Schippersstraat verbindt. Er zijn in totaal 51 kamers, waarin de klok rond gewerkt kan worden. Een soort Melrose Place voor hoertjes dus, met oog voor beroepsgebonden voorzieningen. In Villa Tinto primeert veiligheid. Wanneer een prostituee voor het eerst een kamer huurt, controleert de conciërge haar identiteitskaart en neemt digitale vingerafdrukken die later nodig zijn om toegang te krijgen tot een kamer. Om te vermijden dat geregistreerde prostituees hun kamer onderverhuren aan derden moeten ze deze herkenningsprocedure elk uur herhalen. Er is met veel rekening gehouden: zo staat er in de badkamer bijvoorbeeld een douche en geen bad, zodat de klant een meisje niet kan verdrinken. Verder heeft de politie een aparte kamer in het gebouw, zodat agenten snel kunnen uitrukken als er iets fout gaat. Ook financieel zitten de prostituees safe in Villa Tinto. Ze betalen slechts 50 euro per shift van 12 uur en een dag vrijaf nemen kan zonder problemen.

Vraag en aanbod

Bij de meisjes zelf zijn de meningen over Villa Tinto verdeeld. De voordelige huurprijs en de veiligheid zijn pluspunten, maar over de grootschaligheid zijn sommigen minder te spreken. Ook voor de klanten die niet echt op zoek zijn naar een vluggertje, is het gebrek aan intimiteit een struikelblok. '‘Bandwerk' noemen ze het. Verder vinden een aantal meisjes de veiligheidsnormen wat té streng. De herkenningsprocedure die elk uur herhaald moet worden zorgt wel eens voor hinder in het heetst van de strijd. Toch lijkt het Schipperskwartier met Villa Tinto al wat veiliger, maar of het imago van prostituees hierdoor de hoogte in schiet, valt af te wachten.

Anja Goyens

Binnen de andersglobalistische beweging profileert Netwerk Vlaanderen zich als het ethische testaankoop voor bancaire producten. Sinds oktober 2003 loopt hun campagne ‘Mijn geld. Goed geweten?'. Mathias Bienstman, verantwoordelijk voor de informatieverspreiding over ethische bancaire producten en voor de werving van nieuwe vrijwilligers voor Netwerk Vlaanderen, geeft kort een woordje toelichting.

Wat moeten wij ons juist voorstellen bij deze campagne?

Mathias Bienstman Het doel van de campagne is om de banken te overtuigen hun geld niet meer te investeren in onethische producten. Nu richten we ons vooral op investeringen in vuile wapens, maar het kan goed zijn dat we binnenkort ook campagnes lanceren tegen investeringen in bedrijven die het milieu verontreinigen of die de sociale rechten van hun werknemers met de voeten treden. We proberen mensen te laten overstappen op ethische spaarfondsen zoals Triodos of Krekelsparen. Eerst en vooral willen we informatie verspreiden over de bestemming van het spaargeld dat we als spaarders aan de banken toevertrouwen. Het gebeurt vaak genoeg dat er geïnvesteerd wordt in bedrijven die bijvoorbeeld landmijnen of kernwapens produceren. Deze informatie proberen we dan openbaar te maken. Concreet volgen we de investeringen van de 5 grootste banken in België (Fortis, Dexia, Axa, KBC en ING) op. Daarnaast willen we de mensen aanmoedigen hun bank onder druk te zetten zodat ze zich terugtrekken uit deze investeringen. Met succes overigens: van de 5 grootste banken heeft enkel Axa zich nog niet teruggetrokken uit de investeringen die we hebben aangekaart.

Wil Netwerk Vlaanderen met deze campagne vooral de banken of eerder de individuele klant overtuigen?

Bienstman We werken vooral naar de klanten toe, opdat zij zelf hun bank onder druk zouden zetten. We hebben daar een speciaal kaartje voor gemaakt dat ze naar hun bankdirecteur kunnen sturen en daar zijn er nu toch al een paar duizend van verstuurd. Deze druk, natuurlijk samen met de persbelangstelling en het feit dat we bekend staan voor onze sterke dossiers, heeft toch een mentaliteitswijziging teweeggebracht. We worden nu ook uitgenodigd door het topmanagement van verschillende banken om met hen te onderhandelen over ethisch investeren.

De wapenhandel trekt enorme geldstromen aan. Is jullie campagne dan geen gevecht tegen de bierkaai?

Bienstman Dat zou inderdaad zo zijn, mochten we ons op alle investeringen in wapens richten. Nu werken we in de eerste plaats rond vuile en illegale wapens. Wapens waarover een brede consensus bestaat dat ze niet gemaakt of gebruikt zouden mogen worden, zoals landmijnen, clusterbommen en nucleaire wapens. Daarom zijn we ook niet verwonderd over de goede resultaten die we al hebben behaald.

Ethisch sparen klinkt erg mooi, maar hoe zit het met de interest op deze rekeningen?

Bienstman Die vraag komt vaak terug. Er dan zijn ook al heel wat wetenschappelijke studies naar verricht en die tonen aan dat er geen verschil bestaat tussen gewone en ethische spaar- of beleggingsfondsen op het vlak van rente. Wat er wel bestaat is de mogelijkheid om vrijwillig de interest op een rekening af te staan aan een goed doel.

Wat zijn jullie de komende maanden nog van plan?

Bienstman Op 3 mei organiseren we samen met De Morgen een groot debat in de Vooruit in Gent, waar we vertegenwoordigers van de grote banken op de rooster willen leggen over hun investeringen in vuile wapens. Ook willen we tegen deze zomer een rangschikking op onze site zetten van de meest ethische bancaire producten. Zelf willen we ook renteloze leningen uitgeven aan organisaties die voor een sociale en maatschappelijke meerwaarde zorgen. Verder zullen we in het najaar een nieuwe campagne lanceren, maar het thema daarvan houden we liever nog even voor ons zelf.

Meer info:

www.netwerk-vlaanderen.be
www.mijngeldgoedgeweten.be

De bedienden aan de check-in balies laten hun slanke vingers over hun toetsenborden zweven, ze kijken minzaam van mens naar scherm, en dan van scherm naar mens, en als de twee verschijningen zich naadloos verenigen, reiken ze de passagier het ticket aan, samen met een geurige welkomspraline. Dan pas wordt de reiziger zich bewust van de zwaarte van het moment, een honderdtal meter rest hem nog tot de Poort aan het einde van de inkomhal. Sommigen knijpen op dat moment de ogen toe en storten zich in één lange convulsieve ren op de Poort, anderen daarentegen worden net doodkalm en blijven nog dagenlang in de Hal. Ze kopen een kleine globe als souvenir, eten gebakken aardappelen in de kraampjes, laten vrijelijk hun hete tranen stromen.

Aan balie nummer 12 heeft zich zonet een wat oudere heer met een gitzwarte snor gemeld. “Nikos Karolopoulos, 84 jaar. Ik was galeriehouder in Athene.” “Welkom mijnheer Karolopoulos, ja, hier vind ik U. Mag ik U vragen hoe..., ik bedoel, misschien is het belangrijk.” “Gewoon, zomaar, de middag was heet, ik voelde me loom en vredig en ging even op de sofa liggen en dan...” “Ach zo, het is in orde hoor. Loopt u maar rustig door..À propos, wat is uw sterrenbeeld, mijnheer Karolopoulos?” “Mijn sterrenbeeld? Welja, het sterrenbeeld, ja... sterrenbeeld. Haha, de Zodiac, de dierenriem aan het eeuwige uitspansel waar we allen ons huisnummer verdienen. Wel, boogschutter natuurlijk!” De baliebediende heeft zijn vleugels achter zich samengetrokken, hij luistert nauwelijks nog, maar fronst zijn aureool en kijkt scherp en toch vriendelijk naar het gezicht van de oude heer. Dan slaakt hij een gil en door de grote hal giert een wervelstorm. Hekken ratelen vanuit het plafond naar beneden, uit de microfoons klinkt een snerpend bevel tot roerloosheid, wachters met laserzwaarden fladderen op balie nummer 12 toe. Enkele tellen later is het allemaal voorbij, zo snel dat je makkelijk kan geloven dat er niets gebeurd is. De oude Heer Karolopoulos wordt een rommelig zaaltje binnengeleid. In het midden zit een knappe dertiger met zachtbruine krullen, met zijn zware ritmische borst pompt hij een didgeridoo tot leven, op zijn rode shirt een beeltenis van Trotski. “Welgekomen, mijnheer Koala..Karalo.., ach wat, het kan ook zoveel eenvoudiger”, met een striemande haal ontdoet hij de oude Griek van zijn valse snor. “Karol W, ook wel Johannes II, secretaris van de Club van Galilea. Miljoenen aidsbesmettigen, een overbevolking die de planeet doet kermen, een cultus van lijden en bevoogding in een era van moderniteit. Wat is het ergste dat ik voor je kan doen? Karol Karol, koning Karol, van welke wereld is jouw rijk? Zal ik een kroon voor je vlechten?”

“Luister, Van Nazareth, ik heb nooit om je begrip gevraagd. Een revolutionair is altijd alleen en verguisd, ben je dat vergeten? Mijn taak is het voort te bouwen waar jullie”, met een hoofdknik naar de Rus op het shirt, “waar jullie zijn opgehouden. Burgerlijke rechten, respect, gelijkwaardigheid en vrijheid, dat is een mooie zaak, maar het is ook een peuleschil, een evidentie voor wie het bezit. Het geluk, dat jullie aan iedereen wilden schenken, draagt de ongelijkheid en uitsluiting in zich. Als iedereen vrij is in zijn gedachten, rationeel, zorgeloos, dan is de volledige vrije markt echt een feit. Dan worden emoties belegd en gewaardeerd volgens de regels van winstmaximalisatie, dan schenk je je aandacht en liefde aan de hoogste bieder. Dat is pas wreed en mensonterend. Tegenover jullie wellust van het geluk, stel ik de wellust van het lijden. Het lijden is voor iedereen bereikbaar, bijvoorbeeld ook voor de onooglijke oudjes en mismaakten die in jullie verweekte vrolijke utopie geen rol spelen, het is het Ultieme Egaliserende Principe. Er is enkel iemand nodig die soberheid, discipline, de ziekte en het lijden oplegt. Een onverbiddelijke dictator met zoveel liefde dat hij niet terugdeinst voor de haat die hij opwekt. Een Heiland!” Van Nazareth werpt een getergde blik op Karol en mompelt, net hoorbaar voor zijn dienaars: “het kruis”.

Wie, meneer?

De Wikings is de studentenclub van de faculteit TEW van onze Alma Mater. Pieter Brabants heeft zijn praeses-zwanenzang gezongen, en het roer van de wilde snek wordt nu overgenomen door Koen De Weert. Een jaar lang wist deze verfijnde Wiking zijn leger te ordenen en op tijd in slagorde te brengen. De strijd was niet tegen de Hunnen of andere hellewezens, maar tegen de verveling, de vijand die al veel slachtoffers heeft gemaakt in het huidig studentenleven. En hij heeft gewonnen. De veldslag welteverstaan, niet de oorlog. Enkele jaren geleden werden hun gelederen aangelengd door de NSK-ers, die op de buitenstadscampussen voor de eenmaking van de faculteit de economiestudenten het leven leerden kennen.

Het Lied

Het lied dat deze rood-wit-rood gelinte heren en dames vertegenwoordigt, is zonder twijfel een van de meest gekende en meegezongene op de Stadscampus. Het staat in het teken van de vrijheid waarnaar steeds gezocht wordt. Ja, kerels, we horen het, die heldenzang. Zelfs de indrukwekkende “Hoiho, Hoiho!” die op cantussen onze kelen zo schor maakt en de zaal omtovert in een helse storm, kon nergens beter op zijn plaats staan als hier. Zo moeten inderdaad de echte vikings geklonken hebben, na een vermoeiende dag moorden, drinken, verkrachten en schransen. Mooi toch, die lofzang aan het adres van de vrijheid.

De Vrijheid

Dat de Wikings erin slagen om goede feestjes te organiseren, welja, dat weten we nu allemaal zo ondertussen wel. En dat ze in hun groot-zijn toch de intimiteit van een kleine club weten te behouden, ook dat zal wel voor niemand meer een verrassing zijn. Maar dat ze op zo’n manier, onbewust, een plaatsje in ons dagelijks studentenleven hebben weten in te palmen, daar staan ook wij, die ons principieel aan niets of niemand hechten, verdomd van te kijken. Leve de Wikings. We steken nu van wal om de vrijheid te vieren. Wikingers, voer eeuwig als kindren der zee, door stormen en strijd jullie vrijheid steeds mee!

Dacht je vroeger anders over prostitutie dan nu?

Vroeger vond ik dat verschrikkelijk hé! Dat was toch ongehoord; zoiets kon gewoon niet. Maar zo ervaar ik dat nu helemaal niet. Ik ben ermee begonnen uit geldgebrek: ik woonde op straat en had geen ouders om op terug te vallen. Ik wist dat ik moest gaan studeren om ergens te geraken, om terug de kleine dingen des levens te kunnen appreciëren. Eerst heb ik in de horeca gewerkt, maar dat doe ik nu alleen nog om op papier een inkomen te hebben. Ik kan mijn studies betalen en behoorlijk rondkomen. Het stelt me ook in staat goede doelen te steunen, ik schenk bijvoorbeeld af en toe geld aan dierenasielen. Ik zie het zo: ik ontfutsel overspelige mannen een pak geld en doe er tenminste iets nuttigs mee. Trouwens, ze verdienen dat geld niet en ze verdienen het al helemaal niet om met een knappe vrouw naar bed te mogen.

Hoe ben je op het idee gekomen?

Wel, een vriendin van me deed het en ik nam soms de bewaking voor mijn rekening, want zoiets doe je nooit alleen. En dan hoor je het geld knisperen tussen de vingers... Ik wou het voor één keer zelf proberen en dacht dat het helemaal niet ging lukken. Maar het viel mee: seks mét en seks zonder liefde is iets totaal anders.

Hoe gaat dat in zijn werk met de klanten?

Ze bellen eerst voor een afspraak. Als ze binnenkomen beslis ik of het doorgaat of niet. Als ze zich niet gedragen, hebben ze pech. Het gaat me niet om hun uiterlijk, maar ze moeten wel manieren hebben en een condoom gebruiken. Er is een hele grote hond in de kamer en als ze dat niet willen, dan mogen ze direct vertrekken. Muziek is ook geen optie, want ik heb drie alarmen laten installeren. Er is altijd iemand in de kamer ernaast die meteen kan ingrijpen.

Heb je echt zoveel beveiliging nodig?

Toch wel, mannen kunnen enorm opdringerig zijn, maar vrouwen zijn er goed in om hen in te tomen. Wij zijn zo geslepen dat wij iedere vent klein krijgen. Je moet wel mentaal sterk staan en het doel voor ogen houden: ik weet verdomd goed wat ik wil, ik wil studeren. En ik hou nog een aardig bedrag over om goed te kunnen leven.

Hoeveel verdien je dan?

Ik vraag tweehonderd euro per uur waar een deel kosten afgaan: de advertentie bijvoorbeeld en de bewaking. Ik hou dan ongeveer honderdvijftig euro over. Per maand varieert het van 1500 tot 8500 euro. Dat is even slikken hè?!

Valt deze job wel te combineren met je studies?

Qua tijd lukt het wel. Soms is het wat moeilijker, want de geestelijke voorbereiding kost veel energie. Er zijn ook dagen dat ik niet vooruitkom door mijn menstruatie of dagen dat ik gewoon geen zin heb.

Is je leven drastisch veranderd?

Vroeger dacht ik dat ik het lelijke eendje was, maar na al die blote lijven voel ik me HOT. Ik had vroeger seksuele problemen en die zijn nu opgelost, precies door dat verschil tussen seks met en seks zonder liefde. Met je vriend vrijen is totaal anders: hij wil dat je je ook goed voelt.

Wij zijn zo geslepen dat wij iedere vent klein krijgen.

Met wie deel je dit geheim?

Alleen mijn beste vriend en mijn beste vriendin weten ervan, voor de rest niemand. Ook niet mijn ex-vriend.

Stel, je hebt een relatie waarin je echt toekomst ziet. Wat doe je?

Ik zou het wel zeggen, maar ik zou het niet opgeven als ik dat niet wil. Het is zo verschillend: seks mét liefde is je hart geven, zonder liefde is het gewoon je job. Een man moet daar tegen kunnen, anders wil hij een vrouw alleen maar ter bevestiging van zijn eigen ego. Dat heeft niets te maken met trouw zijn; niemand is trouwer dan ik. Ik zou wel afspraken maken, als hij bijvoorbeeld niet wil dat er iemand aan mijn navel zit, zou ik dat ook niet laten gebeuren.

Hoe voelt het een dubbelleven te leiden? Ken je die serie Alias? (een undercoveragente moet telkens in een andere omgeving onder een andere identiteit infiltreren nvdr.)

Zo voel ik mij. Daarstraks bijvoorbeeld kwam ik nog een klant tegen op straat: hij reageerde niet want hij schaamde zich dood. En terecht! Smerige overspelige zak! Mannen kunnen echt smeerlappen zijn: ze zijn lief tot het op de seks aankomt en dan worden ze een beest. Verschrikkelijk. Ik herken meer en meer die blik bij mannen. Voor mij nooit meer zo iemand. Mijn vorige vriend was wel oké: hij stopte tenminste als ik dat wou. Hij genoot er gewoon van om bij mij te zijn.

Ben je ooit al in contact gekomen met een escortebureau? (deze bureaus plaatsen zoekertjes om studentes te ronselen nvdr.)

Net zoals bij een bureau heb ik een bewaker, maar het verschil is dat de meisjes bij een escorteservice dertig of veertig procent van wat ze verdienen weer moeten afgeven. Dat vind ik uitbuiting. Het leunt dicht aan bij pooierschap en dat is nog altijd bij wet verboden.

Hoe lang wil je dit nog doen?

Tot ik een grote boerderij kan zetten met machtig veel grond eromheen. Daarop zet ik een asiel en dan neem ik iemand in dienst. Ik zie het allemaal gebeuren via een vzw die zichzelf onderhoudt. Ik studeer voor bio-ingenieur omdat het me interesseert, maar niet meteen met de bedoeling ooit dat beroep uit te oefenen. Maar wie weet ...

Welke raad zou je geven aan andere meisjes in jouw situatie?

Kom naar mij! (lacht) Er zijn zo van die clichés als 'bezint eer ge begint', maar daar kom je niet veel verder mee natuurlijk. Mijn raad: ga niet naar een escortebureau, bespreek het met andere mensen en zorg dat je een klankbord hebt. Je mag er zowel geestelijk als lichamelijk niet alleen voor staan.

Dit interview gebeurde telefonisch omdat deze studente anoniem wilde blijven.

Anja Goyens, Sebastiaan Hartmann,
Robin Leemans en Sophie Van Dijck

Er is geprobeerd om op een 130-tal bladzijden een zo groot mogelijk overzicht te geven van zo wat alles waar de modale geëngageerde studentenvertegenwoordiger mee in aanraking kan komen tijdens de uitoefening van zijn mandaat. Het boekje is echter niet alleen nuttig voor zij die zich actief willen engageren in hun studentenraad, ook voor andere studenten kan het nuttig zijn om eens een overzicht te krijgen van hoe en wat er juist beslist wordt in het Vlaamse onderwijslandschap. Het eigenlijke handboek bestaat, buiten een korte inleiding en lijst van contactadressen, uit drie grote delen. In het eerste deel wordt er een droge opsomming gegeven van alle denkbare bestuurs- en adviesorganen, wie waar allemaal in mag zitten en wat ze juist te zeggen hebben en dit netjes verdeeld over de verschillende organisatieniveau's (Instelling, Associatie, Vlaanderen, Internationaal). Dit eerste deel is meteen ook het saaiste, zeker mocht het u geen fluit kunnen schelen, maar voor diegenen die dingen willen veranderen op hun instelling of iets of wat begaan zijn met de onderwijsproblematiek geeft het een mooi overzicht van de belangrijkste spelers.

Het volgende deel leest al veel vlotter en behandelt de werking van een studentenraad, maar ook mensen die in een ander soort vereniging of drukkingsgroep zitten, zullen in dit deel een aantal handige tips vinden. Het enige probleem met dit stuk is de beknopte uitleg bij sommige punten, maar dit kan ook niet anders als je op niet meer dan 33 bladzijden zowel een paar elementaire vergadertechnieken als groepsdynamica, de Belgische VZW-wetgeving, onderhandelingstechnieken, het organiseren van betogingen en bezettingen, het uitwerken van een perscommuniqué, het lezen van een begroting en nog een hoop andere dingen wilt behandelen. Dit wil echter zeker niet zeggen dat er geen nuttige zaken terug te vinden zijn in dit hoofdstuk, het mocht alleen iets uitgebreider zijn.

Het laatste grote hoofdstuk, dat goed is voor de helft van dit handboek, behandelt naast de recente en toekomstige Vlaamse en Internationale onderwijshervormingen en -verdragen, ook telkens de standpunten van het VVS over het gevoerde beleid. Verder wordt er ook ruim aandacht besteed aan een aantal van de kerneisen van de studentenkoepel voor een verdere democratisering van het hoger onderwijs. Zeker noemenswaardig zijn de eisen voor een basisbeurs (een basisbedrag dat elke maand op de rekening van iedere student wordt gestort voor de duur van zijn opleiding), de afschaffing van de numerus clausus bij de (tand)artsen en kinesisten en de eisen met betrekking tot het garanderen van meer diversiteit op de campus. Ook de gretige blik van de associaties naar de studentenvoorzieningen (sovo's) toe kan niet op veel sympathie van het VVS rekenen die deze voorzieningen liever op regionaal niveau georganiseerd ziet worden (vooral de neiging tot kannibalisme van een zekere instelling uit het Leuvense valt in ongenade).

Al bij al is ‘Studentenvertegenwoordiger in een wip' zeker geen onnuttig werkje voor iedereen die zich wilt informeren over het beleidsdomein onderwijs, de soms onsamenhangende stijl en de eerder abrupte overgangen van het ene naar het andere onderwerp moet je er dan wel bijnemen. Het handboek kost 7,5 euro en kan besteld worden via de site van het VVS: www.vvs.ac

“Vorige maand weer teveel naar GSM's gebeld he jongen!” Wie herkent deze zin niet? Enkele studenten konden via andermans account massaal muziek, films en games downloaden en joegen zo enkele honderden Skynet-klanten op kosten. Zij kregen dik gespekte telefoonrekeningen in de bus wegens het overschrijden van hun downloadlimiet. In het vervolg vraag je je ouders dus best eerst de factuur goed na te lezen eer je hun beschuldigingen gelooft.

Een onderzoek van de VDAB toonde aan dat het wel goed zit met de arbeidskansen voor afgestudeerden uit het hoger onderwijs in Vlaanderen. De hogeschoolopleidingen van 1 cyclus scoren erg goed, slechts 1 op 10 afgestudeerden heeft na een jaar nog geen job. De medische en onderwijsrichtingen scoren het best. De opleidingen van twee cycli leiden voor 1 op 7 hogeschoolstudenten en 1 op 8 universitair geschoolden nog niet tot een geschikte job binnen het jaar na afstuderen. Het slechtst scoren de opleidingen moraalwetenschappen, wijsbegeerte, kunstwetenschappen, archeologie en geschiedenis.

We kunnen het met recht en rede een klassieker noemen. Bambi. Deze cultprent is vanaf heden te verkrijgen op DVD. Een boel extra's zorgen ervoor dat de “ooh's” en “aah's" van je vriend(in) eindeloos lijken terug te keren. Hou wel de zakdoeken bij de hand, want er lopen jagers in het bos...

In Nederland zijn enkele studenten erin geslaagd de server van de Universiteit Utrecht te hacken. Een resem extra veiligheidsmaatregelen werd reeds aangekondigd. En zeggen dat sommige Antwerpse studenten nog niet op Blackboard ingelogd raken.

Net zoals hun Antwerpse collega's krijgen ook de Leuvense bachelors geen proclamatie meer op het eind van het academiejaar. Met de BaMa-hervormingen eindigde ook het tijdperk van de afgebakende studiejaren. Leve de studiepunten dan maar. Geen hartkloppingen, gehuil, gejuich, etc. meer bij de naamafroeping in de aula.

In Thailand werd een kannibaal vrijgelaten door de politie nadat hij een onvolledig gecremeerd lijk aan het oppeuzelen was. Reden was dat er in Thailand gewoonweg geen wet bestaat die kannibalisme verbiedt, dixit de politie aldaar. De man zou wel aan een psychiatrisch onderzoek onderworpen worden.

Om te besluiten toch even de verkiezingsweek van jongstleden aankaarten. Na een lange winter was het goede weer niet echt bevorderend voor de opkomst aan de stembussen. Diegenen die pint en terras 5 minuten achter zich lieten en hun stem lieten horen worden via deze weg terecht bedankt. We hebben een stem, laten we ze ook in de toekomst blijven verzilveren.

The battle of the sexes wordt vandaag de dag meer dan ooit beslecht in het voordeel van de vrouw. Dit hebben we grotendeels te danken aan die vrouwen die een broek aantrokken, hun rug keerden naar de heersende normen en waarden en de traditionele mannelijke plaatsen in de samenleving opeisten. In België verschijnt dit soort vrouw voor het eerst in de figuur van Marie Popelin, eerste vrouwelijke advocate en sinds eind 19de eeuw openlijk in strijd voor gelijke rechten tussen man en vrouw.

the battle of Popelin

Reeds als jonge twintiger verdedigt Marie Popelin, als onderwijzeres en directrice van een meisjesschool, het recht op onderwijs voor vrouwen. De dood van haar jongere zus en één van haar broers betekenen echter een keerpunt in haar leven. Ze besluit van carrière te veranderen, vangt op 37-jarige leeftijd haar rechtenstudies aan de ULB aan en behaalt in 1888 haar diploma. Hoewel er in theorie geen enkele wet was die vrouwen de toegang tot de balie verbood, werd haar inschrijving geweigerd. Geschokt door deze discriminatie zal Popelin de rest van haar leven ijveren voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen.

feministen aller landen, verenigt u

De eerste concrete uitingen van het Belgische feminisme dateren uit het jaar 1892. Samen met Isala Van Diest, de eerste vrouwelijke arts, besluit Popelin tot de oprichting van de Ligue belge du droit des femmes. Het grotere feministische succes komt echter pas in 1905. Onder druk van de Internationale Vrouwenraad brengt Popelin de verschillende Belgische feministische strekkingen samen in de Conseil National des femmes belges (CNFB)/ De Nationale Vrouwenraad van België (NVB). Het begin van een harde, maar vaak vergeefse strijd voor juridische, politieke en economische gelijkheid.

de vrouw op het voortouw

Ondanks enkele belangrijke verwezenlijkingen, zoals het vrouwenstemrecht in 1948, is het slechts begin jaren '70 dat de vrouwenemancipatie in een stroomversnelling terechtkomt. Rolpatronen komen onder vuur te liggen, taboeonderwerpen zoals abortus, contraceptie en partnergeweld worden bespreekbaar en vrouwen trekken massaal de straat op voor gelijkberechtiging. De eisen zijn er en de antwoorden volgen. Gesloten ogen worden steeds vaker geopend, herkenning en erkenning van specifieke vrouwenbelangen gaan steeds vaker hand in hand. Alle Jeanne d'Arc-en ten spijt blijft de strijd om gelijkheid tussen mannen en vrouwen brandend actueel. Niet enkel internationaal, zeker ook nationaal. Vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen in dezelfde job, bekleden minder topfuncties in bedrijven, zijn minder aanwezig in de politieke wereld enzovoort. De strijd moet echter anders gedefinieerd worden om succesvol te kunnen blijven. Hij moet in de toekomst gevoerd worden mét de mannen, en niet tégen hen. We moeten het feminisme loskoppelen van de radicale acties van vroeger, de feministe als “besnorde mannenhaatster in een tuinbroek” (term ontleent aan Francy Van der Wildt, voorzitster van de Nederlandstalige Vrouwenraad) moet zich anders verpersoonlijken. Zoniet dreigt de strijd te luwen en de absolute gelijkheid louter theoretisch te blijven...

De nationale vrouwendag zal uitzonderlijk plaatsvinden op 16 oktober. Voor meer informatie kan u terecht op de officiële website van de Vrouwenraad (www.vrouwenraad.be).

Million Dollar Baby

Clint Eastwood won met Million Dollar Baby vier belangrijke Oscars. Oververdiend! Deze film moet je gezien hebben! Zij die me op mijn woord willen geloven, kunnen hier stoppen met lezen, en nu naar de dichtstbijzijnde bioscoop spurten.

U bent er nog? U gelooft me niet, of wat? OK, dan gaan we verder... Maggie Fitzgerald (Hillary Swank) is een ambitieuze jonge vrouw, die de armoede wil ontvluchten door een succesrijke bokscarrière uit te bouwen. Daarvoor roept ze de hulp in van Frankie Dunn (Clint Eastwood). Samen timmeren ze aan die weg, met als ultieme doel de kans te strijden voor de wereldtitel. Om het verhaal niet te verpesten, stopt deze samenvatting hier, maar geloof me: je zal mee hopen, wenen, lachen en bloeden met Maggie en Frankie. Een fantastisch script zorgt daar zeker voor. Dit verhaal heeft alles: hoop, succes en verdriet, en dat alles in een fantastische (al zij het dan klassieke) setting. Morgan Freeman en Hillary Swank wonnen met hun overtuigende vertolkingen allebei een verdiende Oscar. Clint Eastwood won oververdiend de Oscar voor beste regie en beste film. En er was een uitzonderlijke prestatie van Jamie Foxx (in “Ray”) nodig om Eastwood van een derde bekroning voor één film te houden. Ondergetekende wordt niet makkelijk ontroerd door films, maar ook ik kreeg een krop in mijn keel van dit relaas. Wat valt er nog meer te zeggen? U moest al onderweg zijn!

SCORE: 95%

Hitch – First Last Kisses

Will Smith keert terug naar het grote scherm. Voor het eerst sinds “I, Robot” kunnen we één van de meest succesvolle acteurs van de laatste vijf jaar nog eens gaan keuren in de bioscoop. Smith viert zijn terugkeer met “Hitch”, een romantische komedie met onder andere ook Eva Mendes. Hij speelt een ‘date doctor', iemand die je helpt bij afspraakjes. Het verhaal (underdog wordt verliefd op onbereikbare vrouw) is zo noodzakelijk als Michael Jackson op een kinderfeestje. Wat is deze prent dan wél? Een samenraapsel van geslaagde en minder geslaagde sketches, met vooral een bijzonder grappige Kevin James, in de rol van de sympathieke – maar onhandige – verliefde jongen. Het eerste deel van de film kan er zeker mee door. Het merendeel van de geslaagde gags bevindt zich dan ook in dit deel. Genante situaties die voor iedereen (en zeker de dwarsredacteurs) herkenbaar zijn, de uitvergrote onhandigheid van James, ze toverden een grote glimlach op ons gezicht. Jammer genoeg zakt het verhaal daarna in als een zandkasteel op een tsoenami-rijke namiddag. Will Smith móet een koppel vormen met Eva Mendes, Amber Valletta móet vallen voor Kevin James, de boosaardige snoodaard móet gestraft worden, u kent het stramien ondertussen. Het was een ware uitdaging voor de scenaristen! Resultaat? Een gatenkaas vol bokkensprongen en vergezochte twists... Achteraf zaten we dus met een dubbel gevoel: het verhaal had een aantal leuke vondsten, een paar goeie gags. Maar in de tweede helft van de film ebt dit gevoel zó weg. Deze film is dus vooral spek voor de bek van romantische zielen die het verhaal zijn tekortkomingen willen vergeven.

SCORE: 40%

Assault on Precinct 13

Over deze remake van de gelijknamige film uit '76 kunnen we kort zijn. Het hád een zeer sterke film kunnen zijn, ware het niet dat het eindresultaat elke punch mist. Het is als lauwe champagne: een gemiste kans. Debutante Drea de Matteo is ontstellend zwak, net als Ethan Hawke – al speelt het armzalige script daar ook zeker een rol in. Hawke speelt een uitgebluste flik die een gevangene (Laurence Fishburne) moet beschermen tegen zijn wraakzuchtige collega's door het belegerde politiekantoor waar hij gevangen zit te verdedigen. Leuke vondst, maar de rest van het verhaal wordt een hoogmis van clichés. Zonder iets te verklappen, valt te zeggen dat alle personages zich één voor één laten afslachten zonder blijk te geven van enige menselijke intelligentie, een zwakte die nogal veel Hollywoodfilms overvalt. Lichtpunten zijn dan weer een bijzonder sterke Gabriel Byrne, en vooral de oneindig veel cool uitstralende Fishburne.

SCORE: 50%