Als opwarmertje voor de tentoonstelling, die zich op de eerste verdieping bevond, volgden we onze gids door een aantal donkere gangen op de gelijkvloers. Daar bevonden zich o.a. kunstwerken van Jan Fabre en Panamarenko. De keuze voor deze twee kunstenaars berustte niet op toeval. Beide heren verwijzen in hun werk naar Beuys of vertonen gelijkaardige contouren in hun werk. Enfin, van Fabre kregen we bijvoorbeeld een werk te zien waarbij een man zittend aan een bureau naar een microscoop aan het turen was. Het kunstwerk bestond volledig uit punaises en puntige voorwerpen. Panamarenko had een ‘Zwitserse Fiets’ gemaakt, zo noemde hij het althans zelf. Een kartonnen fiets – niet geschikt voor gebruik – met daarbovenop een kartonnen kruis, zoals die ook in de Zwiterse vlag te zien is.

Juist dit kruis ziet men vaak terug in het werk van Beuys. Het kruis zou staan voor democratie, volmaaktheid en wellicht nog wel een aantal termen die niet in ons dwarse geheugen zijn blijven hangen. Wat we ook mochten vinden van de werken op de gelijkvloers; het was tijd om geconfronteerd te worden met Beuys. Het verhaal van Beuys is niet alledaags – voor zover een modern kunstenaar als alledaags bestempeld kan worden. Als piloot van de Duitse luchtmacht in de Tweede Wereldoorlog stortte soldaat Beuys neer in Oekraïne. Hij overleefde de crash en werd door de lokale bevolking ‘verzorgd’. Dit hield in dat hij werd ingesmeerd met boter en tussen twee stellingen werd geplaatst. De boter en de stellingen komen veel terug in zijn Euraziatische tentoonstelling. Je moet ergens je inspiratie vandaan halen, laten we maar zeggen.

Het tentoonstellen van Beuys' werk is echter een hels karwei voor een museum als het M HKA. Bij de meerderheid van zijn werken moet de temperatuur en de belichting namelijk perfect op punt gesteld worden, opdat de kunstwerken niet zouden vergaan voordat de eerste bezoekers ze hebben kunnen aanschouwen. Dit is te wijten aan het feit dat de van oorsprong oorlogsveteraan graag kwetsbare materialen gebruikt. Hier zal ongetwijfeld een symbolische gedachte achter zitten.

Onze absorberende hersenpannen waren toe aan ontspanning na zich een klein uur in niet alledaagse hogere sferen te hebben bevonden. De organisatie achter de UAntwerpen Plus Pass had hierop ingespeeld en bood de bezoekers twee bonnen voor de bierproeverij van Seef in het restaurant van het museum. Daar waren we aan toe om weer in balans te komen. Er waren twee verschillende biersoorten van Seef te proeven (vandaar ook twee bonnen). Nadat alle bezoekers hun twee bonnen hadden gespendeerd, bleek er nog bier in het vat te zitten. Wie wilde kreeg nog een extra pintje zonder deze voor een ander object te hoeven ruilen. Daar zeiden we geen nee tegen en het duurde ook niet lang voordat we ons weer in hogere sferen bevonden (dit maal iets meer alledaags).  

Het museumbezoek i.c.m. de bierproeverij waren het eerste cultuurevenement in een reeks van vier die je met de UAntwerpen Plus Pass kunt bezoeken. Je kan dit jaar nog meegenieten van de dansvoorstelling Pina Bausch, de operavoorstelling Opera Mobile en Circus Ronaldo. Voor meer informatie, surf naar www.uantwerpenplus.be.

Met de opening van de nieuwe gebouwen op Campus Drie Eiken (CDE) en Campus Groenenborger (CGB) in 2016 steeg de vraag naar zitplaatsen in de komida’s op beide campussen aanzienlijk. De universiteit ging aan de slag en creëerde 310 extra zitplaatsen in de resto's: 220 op CDE en 90 op CGB. Verder werd er ook geïnvesteerd in zithoekjes in gebouw O en S op CDE, goed voor nog eens 70 extra zitplaatsen.

toenemende problematiek

Hiermee werd de capaciteit van beide locaties bereikt – in functie van de respectievelijke keukens én de beschikbare ruimte. Op CGB werd de eetruimte door middel van een verbouwing uitgebreid, op CDE werd de kelder opgewaardeerd tot extra eetzaal.

Dat dat niet voldoende is, mag duidelijk wezen. Zeker wanneer we in het achterhoofd houden dat de faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen het grootste aantal studenten van onze faculteit kent en ook dit jaar weer een groei van 5,4% groei mag optekenen. Ook de faculteit Farmaceutische Biomedische en Diergeneeskunde Wetenschappen heeft meer dan 2.300 studenten die dagelijks op Campus Drie Eiken verwacht worden. Zij ervoeren dit jaar een groei van maar liefst 9,3%.

Op Campus Groenenborger steeg de faculteit Toegepaste Ingenieurswetenschappen met 3,7%, waardoor ook die gebouwen met extra studenten te maken krijgen.

‘oplossingen’

Studenten picknickten de afgelopen jaren al noodgedwongen in de gangen. Zij zullen alvast niet juichen bij het vooruitzicht van nog meer dringen tijdens lunchpauze. Plaatselijke pop-ups werden als alternatief ingeroepen voor de komida’s, maar men kon niet spreken van een gigantisch succes. Er werd besloten dat studenten toch nog liever de verplaatsing maakten naar de komida, waar een ruimer aanbod te vinden is. Ook een gebrek aan communicatie rond deze pop-ups zou hier aan de oorzaak kunnen liggen.

Het probleem is dus nog niet van de baan. Catherine Ongenae – diensthoofd van Catering en Congreszalen – laat weten dat hun eerste doel wel behaald is: voldoende eten voor elke student, ondanks het tekort aan zitplaatsen. Er werd volop ingezet op volle togen: "Het aanbod schoot nergens tekort."

Kreeg iedereen te eten, of enkel de studenten die geduldig genoeg waren en hun eten op vijf minuten binnenschrokten, vlak voor de les weer begon? Wie immers in de gangen blijft picknicken, weet zijn eigen boterhammen mee te nemen: zelfs voor de broodjes kan je gemakkelijk een halfuur aanschuiven.

Dat mag niet verwonderen, wanneer je weet dat er op CDE gemiddeld 1110 klanten passeren over vijf kassa's per dag. Op CGB gaat het over 585 hongerige magen over twee kassa's. We kunnen zelf al wat ondernemen om de wachttijd te verkorten: "Hou je studentenkaart en betaalkaart klaar, dat versnelt alvast de flow."

de survey die raad moet brengen

Laat de moed desondanks niet in je aanschuivende schoenen zakken. Onze universiteit houdt een survey! De info die die met zich meebrengt, zal de verdere meetpunten en acties bepalen.

Op dit moment is er een personeelslid dat tussen 11u45 en 14u00 elk kwartier lege zitplaatsen gaat tellen. Net als de staande of op de grond zittende studenten. En daar houdt het niet bij op. “Ook proberen we een beeld te krijgen van het aantal gasten per dag die hun eigen maaltijd meebrengen. Deze cijfers worden samen met de verkoop aan de kassa per kwartier vergeleken”, vertelt Catherine.

Er wordt niet enkel in de resto geteld – in de mate van het mogelijke trekt het personeelslid ook naar de gebouwen verderop om het aantal etende studenten te turven. “Maar het is natuurlijk onmogelijk om overal ogen te hebben”, benadrukt Catherine.

Er staat echter geen datum op het afsluiten van de survey. “Dit is een start”, verduidelijkt Catherine. “We moeten kijken hoe eventuele acties de problemen al oplossen.”

spreiding middagpauzes

Op Campus Groenenborger is de problematiek al gedaald ten opzichte van vorig jaar. Daar werden de lesroosters immers aangepast, zodat niet alle studenten op hetzelfde moment van hun middagpauze moeten genieten. Hierdoor daalt de drukte in de komida aanzienlijk, al blijkt donderdagmiddag nog steeds te zorgen voor picknickmomenten aan de aulatrappen.

Op Campus Drie Eiken werd dit voorstel afgelopen jaar echter van de baan geveegd. Daar houden wel alle studenten op hetzelfde tijdstip hun lunchpauze. Tussen 12u45 en 13u45 reppen alle studiehoofden zich dus naar gebouw G, in de hoop een plaatsje te vinden.

Waarom was een spreiding van de middagpauze op CDE niet mogelijk, zoals elders in Wilrijk? Ondanks de extra aula’s die de campus dankzij de bouw van Gebouw O en M nu telt, heeft de campus te kampen met plaatsgebrek. “Standaard wordt er gewerkt met lesblokken van twee uur. Wanneer we de middagpauze voor een deel van de studenten een uur opschuiven, betekent dat ook  het programma van een ander deel van de studenten moet opschuiven. Anders komt de aansluiting van lokalen in het gedrang. Hierdoor zou er direct een aulatekort ontstaan”, legt decaan Dr. Prof. Paul Van Royen ons uit. "Vanuit deze problematiek moet de standaard van een lesblok van twee uur herbekeken worden."

We kunnen dus spreken van problemen en oplossingen die op hun beurt weer nieuwe problemen met zich meebrengen. Wij zijn alvast benieuwd naar het verdere verloop van deze historie.

“In het begin waren ze met zeven, vier mannen en drie vrouwen. Xijin, Najana, Quendall, Sarine, Yren, Imara en Cerox waren hun namen. Later zouden ze bekend staan als de Aracheti, maar eerst waren ze gewoon deze namen. Niemand wist waar ze vandaan kwamen. Men weet zelfs niet of ze het zelf wisten. Uit het niets creëerden ze een planeet, een planeet die ze Xannorië zouden noemen. Op een eenzame plek in het universum begonnen ze.”

Het verhaal begint op Xanorië, een kleine planeet met zeven landen, omringd door natuur, water en bergen. Op deze planeet leven verschillende rassen Xanoren, waarvan de meesten gewoontedieren zijn die veel op de mens lijken, kunnen genieten van vieringen en tradities, in huizen leven en gezinnen vormen. Terryn vertelt me dat voor hem Xanorië een utopische teint heeft, met meer respect voor de natuur.

De hoofdpersonages Zenno en Rayan worden door Terryn rijk omschreven. Zenno als een echt familiewezen met een passie voor ijswolf rijden en Rayan als een jonge prins met een sterke behoefte aan meer avontuur in zijn leven. De jongens zullen samen een team moeten vormen om met zes andere groepen op aarde op zoek te gaan naar de Aracheti, de scheppers van Xanorië.

Het einde van morgen is geen lichte titel voor een boek. Maar voldoet het aan de verwachtingen die het schept? Niet helemaal, bepaalde momenten die de mogelijkheid hebben om spanning en diepte te geven worden te snel en niet helemaal fijn leesbaar beschreven. Een ding moet ik de schrijver nageven, nog voor ik het derde hoofdstuk had uitgelezen had ik de hoofdpersonages in mijn hart gesloten, iets waar Oscar menig schrijver wat over zou kunnen leren. Niet de bijzonderheden, maar juist de alledaagse details van Terryns personages geven de lezer een gevoel van connectie.

Voor de meeste studenten met een passie voor schrijven blijft het bij een stiekeme droom, het uitgeven van een eigen boek. Terryn heeft jaren besteed aan zijn roman. Geïnspireerd door Harry Potter en Lorien Legacies heeft hij Het einde van morgen geschreven. Een tip van Terryn aan de jonge schrijvers onder ons? "Durf te beginnen en schrijf je verhaallijn niet te gedetailleerd uit. Als je jezelf niet kunt verrassen, kun je je lezer ook niet verrassen."

Als het aan Oscar ligt is Het einde van morgen pas het begin van een lange reeks over de Xanoren. dwars is benieuwd!

Sporthal Middelheim? Ja, dat Basic-Fitgebouw vlak aan campus Middelheim. De naam spreekt voor zich: het beheer van die ruimte valt niet onder UAntwerpen. Nochtans organiseert de Sportraad van de buitencampussen daar jaarlijks activiteiten, de zogenaamde ‘interfacs’. En ook de kinesistenopleiding maakt binnen het lessenpakket gebruik van de zaal.

hoe zit dat nu?

De sporthal is eigendom van Basic Fit en dus betaalt onze universiteit een huurprijs in ruil voor het gebruik. Nochtans zijn er andere sporthallen in eigen bezit én in samenwerking met andere partners. Antwerpen koos daarom voor een andere koers en 'verlaat deels' Sporthal Middelheim.

“Kort en bondig kunnen we daarom stellen dat er geen nieuwe initiatieven meer ontplooid worden op Sporthal Middelheim, maar ook dat de bestaande activiteiten van onze eigen studenten daar niet in het gedrang komen”, verduidelijkt Peter Verboven –  commissaris voor Sport aan UAntwerpen. "Met de ontwikkeling van de Topsporthal op Campus Drie Eiken en de nieuwe sporthal KDG op het Zuid, zijn er voldoende alternatieven om de studenten binnen onze universiteit en associatie te verzekeren van een optimaal sportaanbod.”

Nochtans is ook de Topsporthal een samenwerking tussen onze universiteit en een externe partner, in dit geval de Stad Antwerpen. Waarom hier wel verder op ingezet wordt? “De sportzaal is op sportgebied één van de best ingerichte sporthallen van Antwerpen. Door zijn zeer professionele sportinrichting is deze sporthal enkel beschikbaar voor sportactiviteiten.”

studentikoze activiteiten

De sportzaal van Middelheim wordt niet alleen voor sportdoeleinden gebruikt. De cocktailparty van ASK Stuwer tovert al sinds jaar en dag de sporthal om tot een nachtelijke place to be. Dat festijn ondervindt echter geen hindernissen van de nieuwe koers in het sportbeleid: de studentenvereniging huurt de ruimte rechtstreeks van Basic Fit.

Net door deze externe beheerder is het mogelijk om op Campus Middelheim de sportruimte te gebruiken voor andere studentikoze activiteiten. De goedkeuring dient hier te komen van Basic Fit, die duidelijk minder geeft om de vloer van zijn zaal dan onze universiteit.

De stadscampussers kunnen immers enkel maar dromen van dergelijke activiteiten. Een TD middenin de Agora zou misschien wel een te gek gedacht zijn, maar zelfs jobbeurzen georganiseerd door studentenverenigingen vinden niet plaats in de sportzaal van de Agora.

De vloer wordt hier als een van de redenen aangehaald: die zou te veel afzien van dergelijke plannen – aldus onze universiteit. Er kochten namelijk 5.013 studenten een UAntwerpen Plus Pass en de infrastructuur moet voor hen gewaarborgd blijven. Nochtans organiseert de universiteit zelf wel jobbeurzen. De vloer? Die wordt dan beschermd met matten.

“Waarom kunnen studentenverenigingen die matten dan niet gebruiken, wanneer ze een evenement willen organiseren?”, vraagt Geert de Hoon, voorzitter van de Studentenraad, zich af. Het grotere probleem blijkt dan ook elders te liggen. Bij de onderverhuring van de sportruimte: scholen uit de buurt nemen (voor een prijsje) de daginvulling van de zaal voor hun rekening. Een evenement vraagt opbouw- en afbraaktijd, waardoor dergelijke afspraken in het gedrang kunnen komen en de sportbeleving voor de UAntwerpen-Plus-Passers niet meer verzekerd kan worden.

Bij de Vluchteling zkt. Taaltraject Quiz vorig academiejaar bleek dit echter geen probleem te zijn. Maar ook dit evenement werd door de universiteit zelf georganiseerd ...

Inderdaad, Timberlands werken net als de toverstokken bij Olivander (uit Harry Potter, voor de ontwetenden). Toegegeven, de nodige fantasie is daar wel bij nodig, ook al spreekt de gave van een paar Timberlands weinig tot de verbeelding. Het zijn ware identiteitsvormers, statussymbolen en toch gewoon schoenen. Iemand met Yellow Boots aan zijn voeten valt op, zet de toon, bepaalt of fantaseert dit te doen. Hoe dan ook; er komt íemand binnen wanneer een Timberland-drager een publieke ruimte vol onbekenden binnenstapt.

Toch is niet iedereen voorbestemd voor de magie van een paar van de eerdergenoemde schoenen. Nee. Er zijn dragers die de betoverende aspecten nooit zullen ervaren en de schoenen binnen afzienbare tijd niet meer dragen. Daar doe je niks aan. Het zijn de schoenen die dat bepalen, Timberlands leiden namelijk een eigen leven. Ze zijn als ultiem statussymbool op zoek naar de juiste drager. Vinden ze deze niet; jammer dan. Wie de schoen past, trekke hem aan.

Verheugd als ik ben dat het warme zomerweer plaatsmaakte voor gure herfstperikelen, draag ik mijn geliefde Timberlands weer iedere dag. Al lijken deze schoenen in iedere situatie wel passend, tijdens de zomer bewaar je ze het liefst op een veilige plek, waar ze binnen hun magische aura tot rust kunnen komen. Tenzij je natuurlijk graag iedere dag met veel moeite, en alle veters zo los mogelijk, je van vocht overgoten voeten en sokken verlost van de leren ‘laarzen’.

De leren schoenen die gekenmerkt worden door hun dikke zool en hoge voering zijn zowel casual als geschikt voor formele omstandigheden. Dát is pas magie. Maar eens je een paar hebt gekocht, begint je leven als schoenenverzorger. Want Timberlands vereisen zorg en aandacht. Poets ze op met een blokje dat je bij de schoenmaker koopt en spuit ze in met vuil- en vochtafstotende spray. Eens je de behandeling verricht hebt, dien je deze eens in de zoveel tijd te herhalen. Zonder de juiste verzorging pas je de schoen simpelweg niet.

Niet iedereen is daar blij mee. Zo ook David Danssaert (masterstudent Informatica aan de Universiteit Antwerpen) en Ianthe Ghaye (masterstudent Tolken aan de KU Leuven). Zij organiseren op diezelfde dag een protestmars tegen de komst van Theo Francken.

“Het is duidelijk dat waar Francken komt, protest volgt", zegt Danssaert. "Zowel in Gent als Leuven verschenen er honderden studenten op straat toen Francken daar een lezing kwam geven. We willen aantonen dat er ook onder jongeren in Antwerpen veel vraag is naar een positief vluchtelingen- en migratiebeleid. Wat Antwerpen bijzonder maakt in deze reeks van marsen, is dat Bart De Wever hier burgemeester is. De Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) voert in deze stad immers ook een polariserend beleid; kijk maar hoe Bart De Wever een vals beeld over Borgerhout probeert te creëren. Door de vele positieve projecten in de wijk te negeren en olie op het vuur te gooien bij een gebeurtenis die een negatief sentiment uitlokt. Als er dan ten gevolge van deze gebeurtenissen een buurtoverleg is, is noch Mr. de Wever, noch het stadsbestuur, aanwezig. Een ander voorbeeld van zulke polarisatie was de uitspraak van Bart De Wever na de aanslag in Barcelona: "Kijk naar de foto's van de daders in Barcelona. Op de Turnhoutsebaan kom je gemakkelijk mannen van dat type tegen." We willen in wijken als Borgerhout, maar ook aan Theo Francken en KVHV Antwerpen, tonen dat er onder de jongeren een tegenstroom is tegen het koude beleid van de N-VA, dat ook veel bewoners van Antwerpen treft.”

alternatief voor "opkuis"-beleid

Ghaye: “Francken is momenteel staatssecretaris voor asiel en migratie. Het spreekt voor zich dat dat gevoelig ligt, en dat de meningen hierover sterk uiteenlopen. Wat ons vooral opvalt en verontrust is dat Francken een bijzonder uitgesproken en agressief beleid voert; in plaats van een positief migratiebeleid, zien we nu een politiek van beboeten, bestraffen en uitwijzen. Hij stelt openlijk het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens ter discussie en lapt de scheiding der machten aan zijn laars. Met de vreemdelingenwet maakt hij van immigranten tweederangsburgers. Middenveldorganisaties die zijn beleid kritisch benaderen, worden in diskrediet gebracht. Wij vinden niet dat zo iemand een platform aan onze universiteit mag krijgen. De mars is daarom onze manier om een positief alternatief tegenover het ‘opkuis’-beleid van Francken te zetten.”

Danssaert: “Wij willen een samenleving die de mensenrechten onvoorwaardelijk respecteert, met gelijke rechten voor alle burgers en een middenveld waar naar geluisterd wordt. Wij willen een solidair alternatief van een actieve vredespolitiek, een ambitieus klimaatplan, meer ontwikkelingshulp en een actief anti-racisme beleid. De bedoeling is om mensen bijeen te brengen en te bouwen aan een beweging tegen het asociale beleid van Francken. Je kan dit zien aan alle middenveldorganisaties, vzw's en jongerenpartijen die de mars steunen.”

sensibiliseren en mobiliseren

“We spreken af om 17:30u op het De Coninckplein en wandelen door de Seefhoek en de studentenbuurt", vervolgt Danssaert. "We eindigen op de Ossenmarkt met enkele toespraken.” Ghaye: “We willen het woord geven aan de studenten en organisaties die zich dagelijks inzetten voor een solidaire samenleving. Daarom zijn er op het einde van de mars toespraken van Hart boven Hard Antwerpen, die de middenveldorganisaties vertegenwoordigt. Evenals de studentenverenigingen Comac en de Actief Linkse Studenten (ALS), die de mars mee ondersteunen.”

Ten slotte willen Danssaert en Ghaye graag een oproep doen aan alle studenten om naar de mars te komen om zo mee te bouwen aan een positief alternatief.  “We zijn ervan overtuigd dat we samen kunnen aantonen dat er een brede tegenstroom tegen het beleid van Francken bestaat. Op die manier kunnen we studenten en mensen sensibiliseren en mobiliseren en zo samen bouwen aan solidaire en democratische samenleving, waarin mensenrechten onvoorwaardelijk gerespecteerd worden.”

Voor verdere informatie kan je terecht op de pagina van het Facebook-evenement van de protestmars. Ten slotte, om ook de andere kant van het verhaal te belichten, vragen we nog naar de visie van KVHV over Theo Francken en de commotie rondom zijn komst. Wordt dus hopelijk vervolgd!

De laatste weken verschijnt overal de hashtag "me too". Vrouwen delen massaal hun verhalen over seksuele intimidatie. Ook veel van mijn vriendinnen. Ik praat vaker over dit onderwerp, maar toch voel ik een soort bevrijding. Normaal gezien praat ik hier alleen met vrienden over. Nu zie ik voor het eerst hoe anderen dat ook doen. Hoe ineens 'de hele wereld' erover spreekt.

Wat me frustreert is dat de discussie steeds vaker gaat over de discussie zelf. Ja, Hollywood is anders dan België. Ja, de discussie gaat vooral over witte vrouwen. En nee, daar gaat het allemaal niet om.  

iedereens probleem

In hele grote lijnen is het een probleem voor vrouwen, door mannen. Natuurlijk is dat niet de volledige waarheid, dat begrijp ik. Er zijn ook mannen die seksuele intimidatie ervaren en vrouwen die intimideren. Een vriend, die barman is, heeft zo een paar verhalen. Maar als ik vriendinnen ernaar vraag, hebben ze er tien of meer.  

Uiteindelijk is het iedereens probleem. Wie het meest geraakt wordt, of op wie de nadruk ligt, is interessant, maar voor de discussie of de oplossing niet per se belangrijk. Het gaat om de inhoud en niet om de boodschap waarin die verpakt komt.

Waarom er op discussies over seksisme altijd zoveel kritiek komt? Een kant en klaar antwoord heb ik niet. Ik vermoed dat veel mensen zulke discussies ervaren als een aanval op de andere sekse. Alsof mannen plots als vijand worden aangewezen.

Maar deze discussie draait er niet om een wig tussen twee groepen te drijven. Het doel is juist die groepen samen te brengen. Te zorgen dat iedereen op de hoogte is van het probleem.

zichtbaar

Het feit dat mensen zich nu afvragen hoe mannen dan nog wel met vrouwen mogen flirten, toont aan dat het probleem tot nu toe absoluut niet begrepen werd, en dat nog steeds niet wordt. De discussie wordt belemmerd door de discussie. De discussie gaat aan zijn doel voorbij.

Ik merk dat het mensen frustreert dat het een gesprek is en geen concrete actie. Want wat kan je veranderen met een gesprek? Het antwoord: alles.

Wat de #metoo-discussie doet, is het zichtbaar maken van een relatief onzichtbaar probleem. Mijn vrienden zijn niet langer verbaasd na een van mijn verhalen, maar delen mijn woede. Weten dat andere mensen dit gedrag ook afkeuren, geeft mij kracht. Wie weet dat ik de volgende smeerlap wel met een gepaste reactie tegemoet durf te gaan. Geen angst meer, maar verontwaardiging.

Elk jaar rond deze tijd stond ik in de lagere school op de speelplaats te pronken in mijn scoutsuniform. Het hoogtepunt van de dag was ongetwijfeld de groepsfoto met alle andere kinderen die ook in een jeugdbeweging zaten. In de klas mochten we dan vertellen over wat we dan zoal deden op zondag. Wanneer ik dan vertelde over de jaarlijkse overgang waarbij ik na drie keer douchen nog steeds mayonaise uit mijn oor kon peuteren, trokken mijn klasgenootjes vieze gezichten. In het middelbaar mochten we vervolgens tijdens de middag buiten de schoolpoort richting jeugdhuis om getrakteerd te worden op een hamburger. De verhalen die ik aan mijn vriendinnen over de scouts vertelde, stapelden zich jaar na jaar op. Nachtspelen waarbij ik het bijna in mijn broek had gedaan of die ene keer dat we tijdens een tweedaagse plots midden in een militair domein stonden. Sinds mijn studententijd – en dus het moment waarop ik zelf leiding werd en vervolgens groepsleiding - zijn de ontbijten in de studentensteden dan weer de reden om voor een keer de wekker vroeg te zetten en in mijn uniform te duiken. Want het is algemeen geweten dat de vroege vogels met de lekkerste dingen aan de haal gaan: omelet, koffiekoeken, warme chocomelk, …

Het lijkt erop dat hoe ouder we worden, hoe meer we op deze dag verwend worden. Want we zijn uiteindelijk leiders en leidsters geworden. Elke zondag staan we vol enthousiasme klaar om onze duizenden leden, verspreid over heel Vlaanderen, een zorgeloze dag te bezorgen. We toveren talloze activiteiten uit onze mouwen: van zoektochten tot bosspelen en van droppings tot een wafelenbak. We organiseren eetavonden, tombola’s, quizzen en fuiven om onze zomerkampen nóg leuker te maken. We zijn keien in het combineren van studies, jobs en hobby’s. We engageren ons, zetten ons in en leven ons uit. En dat helemaal vrijwillig. Want in tegenstelling tot wat sommige ouders of vrienden soms denken, komt hier geen vrijwilligersvergoeding bij kijken. Het is daarom juist zo fijn dat er zo’n dag als deze wordt georganiseerd, want de appreciatie die we op die manier krijgen geeft ons nog meer goesting om er elke zondag iets leuks van te maken.  

Vandaag worden we dus in de bloemetjes gezet. De initiatieven om van deze dag een heus feest te maken zijn niet op een hand te tellen: gratis ontbijten in de grootsteden, hotdogs in het plaatselijke jeugdhuis en natuurlijk de befaamde ‘Nacht van de Jeugdbeweging’, die in heel Vlaanderen plaatsvindt. Nog geen idee of er in jouw gemeente een actie of feestje georganiseerd wordt? Surf dan snel naar http://dagvandejeugdbeweging.be/acties/ en ontdek waar en wanneer de acties in jouw buurt plaatsvinden.

Wij gingen neuzen in de inschrijvingscijfers van het academiejaar 2017-2018. En inderdaad, onze studentencommunity is weer een stukje groter geworden. Met een bescheiden 2% of een extra 385 studenten ten opzichte van vorig academiejaar blijft onze universiteit gestaag groeien. Aan de kaap van 20.000 studenten komen we net niet, maar met onze 19.765 studenten durven we alvast dromen dat we die overwinning volgend jaar mogen vieren.
 

facultaire competitie

Onze universiteit groeit, maar niet alle faculteiten volgen deze trend. Faculteit Rechten is de grootste verliezer dit academiejaar: haar studentenaantal daalt met 6,3% of zo’n 139 studenten. Ook de faculteiten Toegepaste Economische Wetenschappen (TEW) en Wetenschappen dalen lichtjes, met respectievelijk 0,8% en 0,2%.

De grootste winnaar is de faculteit Farmaceutische, Biomedische en Diergeneeskundige Wetenschappen (FBD). Met een stijging van 9,3% kan ze zichzelf tot de derde grootste faculteit kronen en duwt daarmee faculteit Rechten – die vorig jaar de bronzen medaille had – van de troon.

Faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen (GGW) mag zich voor het derde jaar op rij de grootste faculteit van onze universiteit noemen. Voor het academiejaar 2015-2016 ging deze eer naar de faculteit TEW – die zich nu al drie jaar tevreden mag stellen met de tweede plaats.
 

it’s a man’s world

Al sinds de inkanteling heeft de faculteit TEW de meeste mannelijke studenten onder haar hoede. Faculteit GGW en Wetenschappen vullen verder het podium.

Wanneer we echter naar percentages gaan kijken, merken we op dat in verhouding de faculteit Toegepaste Ingenieurswetenschappen (TI) veruit de meest mannelijke richting genoemd kan worden. Met maar liefst 88,9% mannen zijn de vrouwen veruit in de minderheid. Toch kunnen we al een positieve trend waarnemen: sinds het jaar van de inkanteling (academiejaar 2013-2014) hebben de TI-vrouwen 3% extra gewonnen.

Bij de faculteit Wetenschappen heerst er ook een mannelijke sfeer, al is het in minder extreme mate dan bij de faculteit TI. Hier zitten er dubbel zoveel mannen dan vrouwen op de schoolbanken. Bij de faculteit TEW vinden we ook meer mannen dan vrouwen, maar met 56,4% ten opzichte van 43,6% is het evenwicht al meer te vinden.

En bij deze drie faculteiten eindigt het mannelijk overgewicht.

run the university (girls)

Jawel, je leest het goed. Bij de andere zes grote faculteiten zwaaien de vrouwen de scepter. Met 72,8% vrouwelijke studenten kan de faculteit FBD zich naast grootste faculteit, ook de meest vrouwelijke kronen. Qua aantal wint echter de faculteit GGW – die 2109 studentes telt.

Hoe het nu over de hele universiteit zit? Welja, ook daar is het XX-chromosoom in de meerderheid. Vrouwen maken immers zo'n 56% van de studentenpopulatie uit.

Bij de doctoraatstudenten is de man/vrouw verhouding helemaal gelijk, en dit zonder genderquota. Maar die trend zet zich niet bij het andere academisch personeel.

Wanneer we daar de genderverdeling onder de loep nemen, zien we een treurige tendens. Hoe hoger de benoeming, hoe meer mannen en hoe minder vrouwen zetelen.   

Een positieve noot: het aandeel vrouwelijke hoogleraren en gewoon hoogleraren neemt doorheen de jaren toe. Al zijn we er duidelijk nog lang niet. 

Het aulagevoel? Dat ontbrak tijdens de eerste opnamedag van de Universiteit van Vlaanderen. Het idee voor dit programma waaide over van Nederland, waar de Universiteit van Nederland al meer dan zeshonderd colleges online heeft staan. “Wetenschapscommunicatie is uiteindelijk iets universeels”, verklaart Roel Bellinga, directeur van het project in Nederland in Veto.

Wetenschapscommunicatie was in de Vlaamse versie maandagavond echter zoek. Of je moet communicatie als eenrichtingsverkeer beschouwen. Waar je in een aula de kans krijgt om vragen te stellen, werden de professoren hier niet onderbroken door prangende vingers van studenten. Wel door de regisseur. Het beeldscherm liet het immers even afweten. Daarna begon het college weer van voren af aan.

De technische problemen kennen we natuurlijk maar al te goed uit onze eigen leeromgeving. De uitzonderlijk strakke presentaties minder. Hier geen professoren die PowerPoints aflazen; zelfs op blikken op de autocue konden we hen amper betrappen. Dat maakt van zulk leskwartiertje een voorstelling. Geen les. Waar Johny Quidé meegaf aan vrtNWS dat ze mensen enthousiast willen maken om te studeren, schudden wij ons hoofd.

Ongetwijfeld zal deze combinatie van hedendaagse onderwerpen, geboren sprekers en een leskwartiertje wel zijn publiek vinden. En ja, we weten nu dat WALL-E geen voorspellende factor met zich meedraagt. Nee, de Spartanen gooiden hun baby’s met een afwijking niet in een ravijn. En ja, ik weet nu hoe ik de richting Latijn kan verdedigen.

Maar zijn dit geen fait divers? Leren we hierdoor nu beter de samenleving te begrijpen? De materie in se? Zoekt de kijker na zulk gebald filmpje nog verder? Gaan de deuren van de aula’s straks enthousiaster open? Wij betwijfelen het.