GESTRAND EN GEFRUSTREERD: DE REALITEIT VAN DE PENDELAAR

“Ik kreeg vorige week een halfuur voor mijn les een mailtje met de boodschap dat de professor ziek was en de les niet doorging. Een kotstudent zou een gat in de lucht zijn gesprongen. Die draait zich gewoon rustig weer om in zijn bed. Ik als pendelstudent daarentegen? Ik was al meer dan anderhalf uur wakker, had een kwartier door de regen gefietst en zat al twintig minuten op de trein richting Antwerpen-Centraal. Daar zit je dan. Denkend aan dat warme, zachte bedje dat je verliet voor niets.” 
– Katoo Knecht, masterstudent Strategische Communicatie

Nisrine haar grootste frustraties bij het pendelen spelen zich vooral op de trein en het station af. “Bijvoorbeeld wanneer je in de ochtend de trein opstapt en er dan achter komt dat je je oortjes bent vergeten en dus naar de gesprekken van lagereschoolkindjes moet luisteren, of naar volwassenen die TikTok-filmpjes op maximaal volume afspelen. Eens je in het station bent, werken ofwel de roltrappen niet, ofwel staan mensen stil op de linkerkant van de roltrap. Hallo, is het jullie eerste dag op aarde misschien?! Of mensen die op het station vlak voor je blijven stilstaan om foto’s te nemen van het stationsgebouw. Ik snap het, we hebben een mooi station, maar die foto ziet er even goed, zo niet mooier, uit wanneer je een stap opzij zet. Eigenlijk maak je elke dag wel iets anders mee als pendelstudent.” 
– Nisrine, student Communicatiewetenschappen

Nisrine is niet de enige pendelaar die zich ergert. “Van nature ben ik een dolblije optimist die altijd het beste in de mens ziet. Zo, nu dat duidelijk is, vertel ik je graag meer over het tergende rotavontuur dat mij elke ochtend te wachten staat. Rond 6u55 begint mijn fietstocht naar het station – ik neem me altijd voor om rustig te fietsen. Zwetend als een bejaarde triatleet kom ik aan in het station. Ik wurm me een weg op een perron vol rubenseske lichamen met picassoëske gezichten. De trein zit vol met snotterende, draakachtige welpen die met z’n vijven concurreren voor aandacht bij hun op TikTok scrollende moeder. Ik wil daarom graag pleiten voor treinen met schietstoelen die geactiveerd worden op basis van volume (80 decibel, bijvoorbeeld). Word je ter hoogte van de Noorderkempen in een weide vol koeien gekatapulteerd? Eigen schuld …” 
– Anonieme pendelaar

Dat de NMBS haar reizigers geregeld op een extra portie geduld trakteert, kan ook de volgende pendelaar beamen. “Elk jaar wordt de NMBS-service slechter dan het jaar ervoor, maar de prijzen blijven wel stijgen. Je wil niet weten hoe vaak mijn laatste trein last minute geschrapt is, waardoor ik iemand moest bellen om opgehaald te worden. Het grootste probleem blijft wel dat de trein nooit op tijd aankomt in Antwerpen-Centraal. Zelfs al is de trein perfect op schema en gebeurt er niets onderweg, toch komt hij later aan. Daarnaast is die laatste tunnel tussen Berchem en Centraal ook wel vervloekt. Soms kan de trein op miraculeuze wijze op tijd zijn en vervolgens toch gewoon, for the love of the game, in die tunnel blijven stilstaan tot hij uiteindelijk toch te laat in Antwerpen-Centraal aankomt.” 
– Anonieme pendelaar 

Ook bij Willem gooit de NMBS soms roet in het eten. “Er was een nationale stakingsdag van de NMBS en ik had op voorhand gekeken welke trein ik zou kunnen nemen. Dat zou die om 8u zijn – een half uur vroeger dan de trein die ik normaal neem. Die nacht droomde ik dat ik niet op tijd in mijn verplichte les ging zijn door het missen van mijn trein. Sterker nog, ik zou er zelfs niet geraken. Dus toen ik ’s ochtends om 7u wakker werd, dacht ik toch even de NMBS-app te checken. Wat bleek? Mijn trein om 8u was afgeschaft. Ik ben dus als de vliegende wervelwind uit mijn bed geschoten, heb mijn kleren aangetrokken, mijn computer in mijn tas gestoken en ik ben met spoed met de auto naar het station gebracht. Er zaten welgeteld 26 minuten tussen mijn ontwaken en de trein die ik nam. Gelukkig kunnen mijn dromen dus blijkbaar de toekomst voorspellen.” 
– Willem Cretskens, masterstudent Rechten

Marlies maakt duidelijk dat het probleem verder gaat dan enkel stiptheid van de treinen. “Ik vond pendelen vooral in het eerste jaar moeilijk. Ik begon aan de opleiding en kende nog niemand, dus ik wilde nieuwe mensen leren kennen en het studentenleven ontdekken. Mijn laatste trein naar huis was echter om 20u30, terwijl het studentenleven dan vaak nog maar net begint. De lessen in het eerste jaar beginnen vaak ook vroeg en eindigen soms laat, waardoor ik sommige dagen weg was van 6u30 tot 21u. Ook tijdens springuren dwaalde ik soms uren rond, omdat ik niet snel even naar huis of kot kon gaan, zoals vrienden die op kot zaten dat wel konden.” 
– Marlies Staelens, masterstudent Sociologie

Jessica herinnert ons eraan dat op kot gaan niet alle problemen oplost. “Ik had ook frustraties als kotstudent. De frustratie lag dan vooral bij de werken aan het spoor in het weekend. Zeker wanneer iedereen dan met hun koffers de vervangbus in moest. Ik ging vaak, als er werken waren, op maandagochtend pas terug naar mijn kot in plaats van op zondagavond.” 
– Jessica de Laat, ex-pendelaar

Of je nu pendelt of op kot zit, aan frustraties geen gebrek. Uiteindelijk willen we maar één ding: op tijd op onze bestemming aankomen zonder dat onze dag al om zeep is nog voor hij goed en wel begonnen is. Tot die tijd blijven we pendelen, puffen en veel geduld uitoefenen.