FILE AAN DE SLUIS

Bij de sluis met de visdeurbel, waar ‘t water zachtjes glijdt, 
hangt een knopje onder ‘t oppervlak dat menig vis verleidt. 
Geen bel met kling of klare klank, geen touwtje aan de wand, 
maar één druk op het schermpje en – hop! – de sluis gaat van de kant. 

Een schooltje zilveren zwemmers staat geduldig in de rij, 
met vinnen vol verwachting en een zachte borrel-blij: 
“Wie drukt er op de bel vandaag? Ik heb haast, zeg, komaan!” 
“Niet dringen daar vanachter, Piet, je staart zit in mijn baan!” 

De paling kronkelt zuchtend: “Och, dit duurt me veel te lang …” 
De baars bromt nors: “Geduld is ook een deugd, wees niet zo bang.” 
Een brasem fluistert giechelend: “Ik zie daar iemand kijken!” 
Een mens met muis en koffiekop, die kan ons vast bereiken. 

Klik! Daar gaat de digitale deur, een wonder van formaat, 
de sluis die langzaam openschuift alsof ze vriendelijk praat. 
“Kom binnen, beste vissen, trek gerust wat sneller door, 
en hup! De hele school zwemt blij de open wateren door. 

Zo reist men met een drukje, geen paspoort of papier, 
alleen wat natte schubben en een vleugje zwemplezier. 
Dus denk je ooit: “Wat is dat toch, die vreemde visdeurbel?” 
Hij helpt een hele vissenklas … en dat nog gratis wel! 

Bronnenonderzoek voor dit gedicht gebeurde uiteraard op het hoogste academische niveau: welkom bij de visdeurbel van Utrecht (https://visdeurbel.nl/)! Klik op eigen risico, want dit wordt waarschijnlijk je nieuwe obsessie. Deze redacteur neemt geen verantwoordelijkheid voor plotselinge emotionele betrokkenheid bij passerende vissen.